در اين ميان وقتي صحبت از ورزش معلولان و فلسفه وجودي آن ميشود ماجرا كمي فرق ميكند. حس و حالها خاصتر ميشود و نگاهها تغيير ميكند، مشكلات بيشتر و تبعيضها آزاردهندهتر ميشود.
آسيبهاي ورزشي در ورزشكاران معلول، از تنوع و ويژگيهاي خاص برخوردار است. معلولان بخش قابل احترامي از هر جامعهاي تلقي ميشوند و اين بخش قابل احترام وقتي بسان ورزشكاران سالم براي افتخارآفريني تمركز ميكنند، انتظاراتي همسو و هم تراز نسبت به ورزشكاران سالم دارند. در چند سال اخير روند رو به رشد ورزشكاران معلول به مراتب بهتر از ورزشكاران سالم بوده است، ورزشكاراني كه در اين چند سال اخير بسيار خوش درخشيدهاند و افتخارات زيادي را براي كشورمان به ارمغان آوردهاند.
امروزه كمتر ورزشكار معلولي را ميتوان يافت كه علاوه بر شركت در عرصههاي گوناگون ورزش معلولان در رقابتهاي افراد سالم هم حضور داشته يا اينكه در مقام يك مليپوش به عضويت تيم ملي درآمده باشد. البته ويژگيهايي كه يك ورزشكار معلول را در قياس به يك ورزشكار سالم موفقتر ميكند تمركز بهتر، اعتماد به نفس بيشتر، تنظيم انگيختگي، داشتن نگرش مثبت، مصمم بودن، مثبت بودن و متعهد بودن است. ورزشكار معلول و جانبازي كه در ورزش خود همواره نفر اول بوده به واسطه موارد گفته شده دوست دارد تا به غير از جامعه ورزشي معلولان توانايي خود را در بين افراد سالم هم بيازمايد. آزمايشي سخت اما شدني.
در كشور ما نيز هستند معلولان و جانبازاني كه اين توانايي را در خود ميبينند تا به رقابت با افراد سالم برخيزند.
زهرا نعمتي و ابراهيم رنجبر دو مدالآور ورزش ايران در المپيك و آسيا از اين جملهاند البته اين تنها در رده ملي است وگرنه در مسابقات باشگاهي، ليگ و حتي رقابتهاي بينالمللي پايينتر از المپيك و جهاني معلولاني را داشتهايم كه همپاي ورزشكاران سالم پا در ميدان رقابتها گذاشتهاند و كم هم نياوردهاند. به جز اين دو قهرمان مثل پيمان نصيري ملي پوش معلول دو و ميداني هم هست كه چند بار عنوان نايب قهرماني و يك بار هم عنوان قهرماني در ليگ ورزشكاران غير معلول را به دست آورده و حتي قرار است در مسابقات دهه فجر هم با ورزشكاران سالم رقابت كند. قهرمان پاراآسيايي اينچئون ميخواهد با اين كار ارزيابي دقيقي از توانايياش كرده و در صورت ثبت ركورد خوب نيم نگاهي هم به تيم ملي داشته باشد.
نكته جالب توجه در اين خصوص ايرادي است كه كميته المپيك به شركت اين ورزشكاران ميگيرد. آنها معتقدند كه ورزشكاران معلولي كه در مسابقهاي برابر با افراد سالم مسابقه ميدهند در صورت عدم نتيجه لازم به لحاظ روحي شكست خورده و نميتوانند حتي در رقابت با افراد معلول درخشش سابق خود را داشته باشند و افتخار آفريني كنند.
هر چند تير و كمان جزء رشتههايي است كه از طرف فدراسيون جهاني هيچ ممنوعيتي براي حضور افراد معلول در رقابتهاي المپيك ندارد و معلولان بر حسب توانمندي و توانايي در رقابتهاي المپيك و پارالمپيك شركت ميكنند اما به نظر ميرسد در ايران ملي پوشان معلول با مانع بزرگي چون كميته پارالمپيك روبهرو هستند كه در كل با اصل اين قضيه مخالف است.
به رغم اين مخالفت، آنچه در اين مسئله حائز اهميت است آنكه جانبازان و معلولان كشورمان تاكنون در مقايسه با ورزشكاران سالم در رقابتهاي آسيايي و المپيك بسيار برتر و بهتر ظاهر شدهاند. آنها حالا به اين باور رسيدهاند كه حتي توانايي رقابت با رقباي سالم بينالمللي را نيز دارند. بدون ترديد زهرا نعمتي، ابراهيم رنجبر و حتي پيمان نصيري به خوبي ميدانند كه شرايطشان از هر لحاظ با يك ورزشكار سالم و حرفهاي متفاوت است و به خوبي از شرايط سخت رقابت با اين حريفان آگاهند اما همت بالاي آنها ميتواند بر تمامي اين مشكلات غلبه پيدا كند و اين چيزي است كه به هيچ عنوان با قياسها و معادلات معمولي جور در نميآيد. چقدر خوب بود مسئولان نيز تواناييهاي آنها را بيشتر باور داشتند و به جاي آنكه جلوي آنها را بگيرند همراهشان ميشدند.
