آيتالله مهدوي اولين كسي بود كه در ابتداي انقلاب روحانيت را وارد عرصه مديريت كشور كردند و در بخشهايي از كشور مديران را از مجموعه روحانيون قرار دادند. اين امر در واقع ابتكاري بود كه هيچ فردي توان چنين كاري را نداشت.
يكي از مهمترين يادگارهاي آيتالله مهدوي كني مجموعه دانشگاه امام صادق(ع) است كه بعد از گذشت 35 سال از انقلاب اسلامي و ايجاد سازمانهاي مختلف اين نهاد هنوز صلابت، شادابي و نوآوري خود را از دست نداده است.
دانشگاه امام صادق(ع) و رسالتي كه در پيش دارد هنوز نمونه است. اين خصوصيت در اين دانشگاه نشاندهنده شخصيت برجسته آيتالله مهدوي كني بود كه توانست چنين مجموعه دانشگاهي را ايجاد كند كه ثمرات آن در داخل و خارج از كشور مشخص است. آيتالله مهدوي كني بعد از انقلاب به عنوان يك روحاني سياسي محسوب ميشد. هر چند ايشان قبل از انقلاب يك روحاني بود، اما يك روحاني نيز باقي ماند. در واقع نه سياسي شدن باعث شد ايشان از روحانيت خارج شوند و نه روحانيت سبب شد ايشان وارد عرصه سياسي نشوند. اين در حالي بود كه بعد از انقلاب ديديم برخي از روحانيون بيشتر سياسي شدند يا از سياست كناره گرفتند، اما ايشان هر دوي اينها را ادامه دادند. يكي ديگر از ويژگيها اين بود كه اجازه ندادند روحانيت وارد فعاليتهاي حزبي شود.
برخي معتقد بودند اگر روحانيت وارد سياست شود از وظيفه خود خارج ميشود و ايشان با هوشمندي نگذاشتند چنين عرصهاي گشوده و روحانيت از وظيفه خود خارج شود، بلكه باعث شدند روحانيت همچنان نقش پدر امت را داشته باشند. هوشمندي ايشان در پيشبيني حوادث يكي ديگر از ويژگيهاي آيتالله مهدوي كني بود. به عنوان مثال در موضوع سيدمهدي هاشمي شايد اولين كسي كه خطر آن را گوشزد كرد ايشان بود كه در نمازخانه دانشگاه امام صادق(ع) اين خطر را اعلام كردند. يكي ديگر از ويژگيهاي آيتالله مهدوي كني تعبد به مقام ولايت چه در زمان حضرت امام و چه در زمان رهبر معظم انقلاب بود. ايشان براي بيعت با رهبري با وجود اينكه كسالت داشتند بيان كردند وظيفهام است و بايد به مراسم 14 خرداد بروم كه در نهايت به همين صورت نيز خداوند متعال براي ايشان چنين سرنوشتي را رقم زد. ميخواهم بگويم ايشان عمر خود را در راه ولايت گذاشتند و در راه ولايت نيز از دنيا رفتند.
شخصيت ايشان يك شخصيت محدود به دانشگاه امام صادق(ع) يا عالم بزرگ تهران و مواردي از اين دست نيست. البته با اينكه بايد بزرگترين عالم تهران توليت اين مكان را به عهده بگيرد كه امام نيز آيتالله مهدوي كني را براي اين مقام انتخاب كردند و اين نشاندهنده شخصيت برجسته ايشان است، اما محدود نشان دادن شخصيت ايشان در يك فضاي بسته ظلم به شخصيتي در فراز جهان اسلام است.
شايد بهترين وصف از منش و كردار آن بزرگ، پيام تسليت رهبر معظم انقلاب به مناسبت رحلت ايشان است. آنجا كه فرمود: «اين عالم بزرگوار از جمله نخستين مبارزان راه دشوار انقلاب و از چهرههاي اثرگذار و ياران صميمي نظام جمهوري اسلامي و از وفاداران غيور و صادق امام بزرگوار بود و در همه عرصههاي مهم كشور در دوران انقلاب شجاعانه و با صراحت تمام نقشآفريني كرد. از عضويت در شوراي انقلاب و سپس تشكيل كميتههاي انقلاب در آغاز تأسيس نظام اسلامي تا تصدي وزارت كشور و سپس قبول نخستوزيري در يكي از سختترين دورانهاي جمهوري اسلامي، و تا ورود در عرصه توليد علم و تربيت جوانان صالح و تأسيس دانشگاه امام صادق(ع) و تا امامت جمعه تهران و سرانجام رياست مجلس خبرگان، همه جا و همه وقت در موضع يك عالم ديني و يك سياستمدار صادق و يك انقلابي صريح ظاهر شد و هرگز ملاحظات شخصي و انگيزههاي جناحي و قبيلهاي را به حيطه فعاليتهاي گسترده و اثرگذار خود راه نداد. اين انسان بزرگ و پرهيزكار، همه وزن وزين خود را در همه حوادث اين دهها سال در كفه حق و حقيقت نهاد و در دفاع از راه و سيره انقلاب و نظام، كوتاهي نورزيد. رحمت و رضوان الهي بر روان پاك او باد.»
