توجه و سرمايهگذاري روي رشتههاي مدالآور و كار اصولي و پايهاي در آنها باعث ارتقاي ورزش كشور در رقابتهاي مهمي چون المپيك و بازيهاي آسيايي خواهد شد.
امروز به تجربه ثابت شده بزرگترين ضعف ورزش ايران عدم توجه به شش رشته پر مدال، شنا، دووميداني ژيمناستيك، قايقراني، تيراندازي و دوچرخهسواري است. مسئولان ورزش كشور نيز چنانچه از حرفها و تصميمگيريهاي آينده آنها بر ميآيد تصميم بر اين دارند تا به جاي توجه صرف به برخي از رشتههاي تيمي شكست خورده تمام هم و غم خود را روي بازپروري و رشد اين شش رشته مدال آور بگذارند تا بيش از اين شاهد ضعف و حضور نه چندان موفق ايران در عرصههاي بزرگ ورزش جهاني نباشيم.
در همين بازيهاي آسيايي اينچئون كسب مدال در برخي رشتهها كه اصلاً تصور آن وجود نداشت نشان داد كه ميتوانيم با برنامهريزي درست بسيار موفقتر و پراميدتر از گذشته در اين عرصهها حاضر شويم.
تحقيقات نشان ميدهد ما ديگر نبايد تنها روي مدالآوري رشتههايي چون كشتي، تكواندو و وزنهبرداري تكيه كنيم و بايد با سرمايهگذاري روي اين شش رشته عملاً مثل بقيه رقبا براي كسب مدال در آنها به ميدان برويم. نگاهي كوتاه به عملكرد اين شش رشته در بازيهاي آسيايي اينچئون ميتواند بيانگر واقعيتهاي زيادي باشد.
شنا را بايد از جمله رشتههاي ناكام هميشگي ورزش ايران ناميد. روند ناكامي در اين رشته از مدتها قبل شروع شده و همچنان ادامه دارد. اينكه تا چه زماني در اين ورزش پرمدال بايد تنها شركتكننده باشيم و شكست خورده بازگرديم سؤالي است بيپاسخ كه بايد مدتها منتظر پاسخ آن نشست. در اينچئون مثل المپيكها و بازيهاي آسيايي قبلي ما فقط غرق نشديم!
ژيمناستيك نيز از آن دست رشتههاي پرمدال است كه متأسفانه در كشور ما پيشرفت نداشته. از جمع 54 مدال توزيع شده در اينچئون سهم ايران فقط تماشا بود. فدراسيون ژيمناستيك شش ورزشكار به كرهجنوبي اعزام كرد كه حاصل آن فقط كسب تجربه بود، تجربهاي كه اميد ميرود روزي به كار آيد.
دووميداني ايران با تعداد نفرات زياد راهي كرهجنوبي شد اما فقط با يك طلاي احسان حدادي و يك نقره ليلا رجبي بازگشت تا هم نااميدمان كند و هم نسبت به دوره قبل بازيهاي آسيايي عملكرد ضعيفتري داشته باشد. ميزان مدالآوري و دلخوش كردن ما به تك ستارهها را مقايسه كنيد با انبوه مدالي كه توسط رقباي آسيايي و جهاني ما در المپيك و بازيهاي آسيايي كسب ميشود تا پي به وخامت اوضاع ببريد.
دوچرخهسواري هم يكي ديگر از ورزشهايي است كه اگر به آن در كشور بها داده شود بيشك در آينده نزديك ميتوان روي مدالآوري آن حساب ويژه باز كرد. در اينچئون از 54 مدال توزيع شده سهم دوچرخهسواري ايران فقط يك طلا، يك نقره و يك برنز بود كه هر چند نسبت به دورههاي قبل اميدواركنندهتر بود اما بايد با برنامهريزي دقيق و حمايتهاي درست بيشتر از اين شود.
هر چند تيراندازي رشته مهيج و توصيه شده در اسلام كمكم جاي خود را بين ورزش دوستان و علاقهمندان باز ميكند اما كسب تنها يك مدال طلا و دو نقره از انبوه مدالي كه در اينچئون كره جنوبي بين تيراندازان ساير كشورها توزيع شد نشان از ضعف ما و كار زيادي دارد كه بايد در اين رشته انجام شود. البته بايد توجه داشت كه ما در المپيك فقط يك مقام ششمي كسب كرديم كه اين پيشرفت جاي اميدواري دارد.
قايقراني ايران در اينچئون 9 مدال رنگارنگ گرفت كه البته فقط يكي از آنها طلا بود، ايران در قايقراني هم خوب بود هم ضعيف، اما اين اميد وجود دارد كه ميتوان با برنامهريزي شرايطي را فراهم كرد كه ثبات نتيجهگيري در اين رشته پرمدال ايجاد شود كه در صورت تحقق چنين امري بدون ترديد قايقراني در آيندهاي نزديك به برترين رشته مدالآور ما تبديل ميشود.
به هر حال بازيهاي آسيايي 2014 با تمام فراز و نشيبها به پايان رسيد اما نتيجهاي كه براي ورزش كشور در پايان آن رقم خورد اينكه اگر ميخواهيم جزء مدعيان قرار بگيريم بايد روي اين شش رشته سرمايهگذاري كنيم. از دست رفتن عنوان چهارمي گوانگژو و قرار گرفتن روي پله پنجم اينچئون ثمره عدم توجه به اين قبيل رشتهها بود.
بايد منتظر ماند و ديد كه بحث توجه به اين رشتهها در حد شعار باقي ميماند يا اينكه واقعاً كار بزرگي در حال انجام گرفتن است.
