ورزش ايران يك بار ديگر محكي جدي را پيش رو دارد؛ محكي كه رشتههاي مهم و مدال آورمان را ميآزمايد. با اين وجود اظهارنظرهاي چند وقت اخير به جاي آنكه به ورزشكاران انرژي مثبت دهد يأس و نااميدي را به اردوها تزريق كرده است.
زمان زيادي به شروع بازيهاي آسيايي 2014 باقي نمانده و ورزشكاران اعزامي در تلاشاند تا با بيشترين آمادگي خود را به اينچئون برسانند. مليپوشان كشورمان مثل هميشه براي پوشيدن پيراهن تيم ملي لحظهشماري ميكنند و تمام سعيشان بر اين است كه در كره جنوبي پرچم ايران را به اهتزاز در بياورند. ولي گويا مسئولان اميدي به موفقيت ورزشكارانمان ندارند. صحبت هايي كه ديروز وزير ورزش به زبان آورد مهر تأييدي بر اين ادعاست.
بازيهاي آسيايي بزرگترين گردهمايي تيمهاي ورزشي در قاره كهن است. تمامي رقبا به اينچئون ميآيند تا ثابت كنند در چهار سالي كه گذشت ورزش كشورشان تا چه اندازه پيشرفت داشته. حتي آنها كه در ردههاي پايين ردهبندي قارهاي قرار دارند نخبههاي خود را به اين مسابقات ميفرستند تا سري در ميان سرها در بياورند و مدالهاي بيشتري را بگيرند. كاروان ورزشي ايران در گوانگژو گل كاشت و رتبه چهارم آسيا را از آن خود كرد. سرود كشورمان 20 بار در چين نواخته شد و بعد از چين، كره جنوبي و ژاپن، ايران اسلامي سكوي چهارم قاره كهن را به خود اختصاص داد. در آستانه حضور در بازيهاي 2014 مردم انتظار دارند يك بار ديگر شاهد درخشش ورزشكارانشان باشند.
تكرار رتبه چهارمي در اين مسابقات همان مسئلهاي است كه مسئولان عاليرتبه ورزش اصلاً اعتقادي به آن ندارند و صحبت در اين خصوص را بالا رفتن انتظارات تلقي ميكنند. دكتر گودرزي در كنفرانس خبري خود عنوان چهارمي در بازيهاي آسيايي 2010 را تصادفي خواند! شايد خيليها انتظار شنيدن چنين اظهارنظري را از زبان مرد اول ورزش ايران نداشتند. خود آقاي وزير بهتر از همه ميداند كه براي آمادهسازي تيمهاي اعزامي چه هزينههايي صرف ميشود و معمولاً ورزشكاراني كه شانس مدال داشته باشند به اين تورنمنت اعزام ميشوند؛ ملاكي كه در اين دوره بيش از هميشه مدنظر قرار گرفته. با اين تفاوت كه امسال خبري از روحيه دادن نيست. علاوه بر وزير ورزش، پولادگر رئيس فدراسيون تكواندو نيز خيال منتقدانش را راحت كرد و تكرار مدالهاي رنگارنگي را كه تكواندوكاران در گوانگژو گرفتند بعيد خواند.
اگرچه ما هم از شنيدن وعده و وعيدهاي بيهوده خوشحال نميشويم، اما تضعيف روحيه در چنين شرايط حساسي سودي به حال ورزش نخواهد داشت. ورزش ايران در يك سال اخير با مشكلات زيادي دست و پنجه نرم كرده كه بيپولي در رأس همه آنها قرار داشت. لغو اردوها، عدم اعزام به تورنمنتهاي خارجي، پرداخت نشدن دستمزدها و بدهكاري فدراسيونها از جمله آنهاست. حال آنكه پيش از مشخص شدن نفرات اعزامي گفته ميشد با تمامي قوا به اينچئون ميرويم در صورتي كه اميدهاي اصلي كسب مدال در برخي رشتهها قيد حضور در بازيهاي آسيايي را زدند و چند رشته نيز براي انتخاب بهترينهاي خود به حاشيه رفتند و با مشكلات جديد روبه رو شدند.
اينكه از هم اكنون ذهنها را براي ششمي يا هفتمي آماده كنيم نه تنها كمكي به كاروان ايران نميكند، بلكه شايد مجبور شويم به رتبههاي دورقمي هم فكر كنيم. براي رسيدن به موفقيتهاي بزرگ ميبايست افق نگاهمان به بهترين عناوين باشد تا آنجا كه ورزشكارانمان همواره روياي قهرماني در سر داشته باشند، خواب قهرماني ببينند و براي تحقق يافتن رويايشان شبانه روز بكوشند. اين روزها به جاي آنكه مسافران بازيهاي آسيايي اميدوارتر از هميشه بدرقه شوند با انرژيهاي منفي مسئولان روحيه جنگندگيشان كمرنگ ميشود.
