سرویس جامعه شفاف: چهرهاش
رنگ پریده و غمگین است. با صدای لزران تعریف می کند: ۱۵ یا 16 ساله بودم
که به اصرار مادرم ازدواج کردم. بعد از مدتی متوجه شدم که همسرم معتاد است.
باردار شدم و یک دختر به دنیا آوردم. همسرم اعتیاد داشت و هر روز به خودش
مواد تزریق میکرد و روز به روز وضعیتش بدتر میشد. بعد ها دچار نوعی
بیماری روانی شد. بستری شد. به توصیه پزشکان از او جدا شدم. اما فرزندم را
بر خلاف میل من به همسرم دادند. خانواده همسرم همگی معتاد بودند و من به
شدت نگران دخترم بودم اما هیچ کس به حرف من گوش نکرد. بعد از جدایی به
مادرم مراجعه کردم، او هم مدتی بود که از پدرم جا شده بود، او هم مرا
نپذیرفت.
چند دوباره با اصرار او ازدواج کردم. این بار همسرم بد
نبود. تازه به زندگی برگشته بودم. به شدت کار میکردم تا پولی فراهم کنم تا
دخترم را پس بگیرم. مدتی بعد بر خلاف میل خودم از همسر دومم باردار شدم .
کم کم دچار حالتهای ناشناخته شدم. جوشهای بدی در پوستم ظاهر شد. به سازمان
انتقال خون رفتم و خون اهدا کردم. در این مدت نامه ای از طرف سازمان انتقال
خون آمد که باید دوباره خون بدهم.اما چون دفعه اول بعد از اهدا خون به شدت
حالم بد شد همسرم نامه را پاره کرد تا مبادا برای بچه ام که در راه است
اتفاقی بیفتد. مدتی بعد دوباره آن نامه به دست من رسید و من به سازمان
رفتم. این بار دکتر با دیدن جواب آزمایش چهره اش در هم شد. کمی من من کرد و
گفت:معتادی؟ پاسخ منفی دادم. گفت: می دانی که مریض هستی؟ جواب دادم: فقط
باردارم. دکتر از بیماری به نام ایدز برایم حرف زد. انگار تمام دنیا بر
سرم خراب شده بود. نمیدونستم چه باید بکنم. می دانستم که زندگی مشترکم در
خطر خواهد بود. اول همسرم گفت من به پایت میمانم اما بعد از تولد فرزندی
که هنوز دنیا را ندیده، از دنیا رفت؛ همسرم که تنها وابستگی اش را از دست
داده بود به بهانه کار به شیراز رفت و ۶ سال تمام از او خبری نشد. بعد از ۶
سال برگشت و همان روز بعد از رسمی کردن طلاق گفت که دوباره ازدواج کرده و
بعد برای همیشه رفت.
دیگر هیچ کس را نداشتم. صاحبخانه هم از خانه
اجاره ایم بیرون کرد. تا مدتها در اتاق تاریک می نشستم و فقط گریه می
کردم. از محل کارم بیرون آمدم تا مبادا کسی مبتلا شود. بعدها با مرکز
مشاوره غرب آشنا شدم. صبح تا ظهر به مرکز میرفتم و عصر ها در مسجد یا
امامزاده شب را سپری می کردم.
بعدها در همین مرکز به معتادین و
بیماران دیگر رسیدگی میکردم و با حقوق ۱۲۰ تومان در ماه که ۱۰۰ تومان هم
اجاره خانه ای بود که با زحمت و در نهایت بدبختی پیدا کردم و در نهایت با
۲۰ تومان در ماه زندگی میکنم.
اینها درد و دلهای زنی بود که گرفتار
بیماری ایدز است. سالها است که دست به گریبان این بیماری است. خانوادهاش
را از دست داده و تنها پنهاه گاهش خداست. گاهی امیدش را از دست می دهد و
دست از زندگی میکشد و چشم به راه مرگ می ماند. دوباره پا می گیرد و دست به
زانوهایش می گذارد و یا علی می گوید و به مرگ لبخند می زند.
او
تنها زنی نیست که گرفتار بیماری ایدز است. در ایران براساس جدیدترین
آمارهای جمعآوری شده از دانشگاههای علوم پزشکی و خدمات درمانی، تا اول
فروردینماه سال 93، 27 هزار و 888 نفر مبتلا به HIV/AIDS شناسایی شدهاند
که 7/88 درصد موارد ابتلا را مردان و 3/11 درصد را زنان تشکیل میدهند. از
این میزان، اعتیاد تزریقی 6/67، رابطه جنسی ناسالم 4/13 و انتقال ویروس از
مادر به کودک 2/1 درصد علل ابتلای افراد را تشکیل داده است.
اما آنچه که حایز اهمیت است تعداد افراد پنهانی است که از این بیماری مطلع
هستند.
بر طبق آمار، از هر پنج نفر مبتلا به این ویروس در ایران
فقط یک نفر از آنها به مثبت بودن خود از بیماری با خبر است و تنها در ایران
توان ارائه خدمات درمانی به یک نفر از پنج نفر وجود دارد.
شاید یکی از آن 5 نفر در ایران زنانی باشند که از وجود این ویروس در بدن
همسر خود بی اطلاعند. همسرانی که این ویروس را از طریق سرنگ آلوده در هپروت
خود به بدنشان تزویق کرده اند.
در ایران بر طبق آماری که حمید صرامی مدیر کل دفتر تحقیقات و آموزش ستاد
مبارزه با مواد مخدر در سال جاری اعلام کرده است ۶۳ درصد معتادان از جمعیت
نمونه متأهلند و همین امر می تواند سبب افزایش شمار زنان معتاد نیز شود چرا
که مردان متاهل می توانند زنان خود را نیز مبتلا به اعتیاد کنند.
این آمار نشان می دهد که میزان زنان معتادی که از طریق همسر خود به سوی
اعتیاد گرایش پیدا میکنند نیز رو به افزایش است.
حال با توجه به این که بیش از نیمی از علل انتقال ویروس اچ آی وی
در ایران از طریق سرنگ آلوده و تزریق منتقل می شود؛ با یک جمع بندی ساده
این آمار و ارقام می توان نتیجه گرفت که باید هر روز شاهد افزایش شمار
زنانی باشیم که به بیماری ایدز مبتلا می شوند. زنانی که شاید خودشان ناقل
این بیماری به کودکی بی گناه خواهند بود.
اما این که این بیماری را چگونه و چطور می توان مهار کرد، به سیاست گذاری
های فرهنگی و اجتماعی در پیش گیری از آسیب های اجتماعی باز می گردد. اگرچه
مسئولین در نهادهای مختلف از جمله ستاد مبارزه با مواد مخدر و ... در جهت
پیشگیر از اعتیاد فعالیت می کنند اما چرا کسی به فکر زنانی نیست که بی
اطلاع از همه چیز گریبان گیر این بیماری میشوند؟ و چرا سازمانی این زنان
را حمایت نمی کند؟ تابوی ایدز همچنان بر ایران سایه افکنده است و سرنوشت
مبتلایان به خود را در دستان خود دارد.
