يكي از كارگردانهاي تئاتر كه تراوشات كثيف ذهنياش درباره انقلاب، قوانين اسلامي، حجاب، روابط جنسي و مميزي(سانسور) رسانهاي شده است، مدتي است به صرافت افتاده تا با چنگ زدن به هر چيزي كه ميتواند، با كمال پررويي خود را محق و رسانه را زير سؤال ببرد. محمد يعقوبي ديروز در يكي از خبرگزاريهاي كمبازديد كشور، يادداشتي توهينآميز را خطاب به رسانههايي كه به نقد افكار متحجرانه وي پرداختهاند، منتشر كرده است.
در اين يادداشت كه باز هم نشانه نوع تفكر فرومايه و نگاه بسته اين نويسنده و كارگردان است، يعقوبي با الفاظ زشتي اصحاب رسانه را مخاطب قرار داده و در ايام بزرگداشت روز خبرنگار، پاسخ صداقت قلم اصحاب رسانه را با توهينهايش داده است. به راستي به كار بردن لفظ شعبان بيمخ براي خبرنگار چه معنايي جز نافهمي و كج فهمي دارد؟ علت ناراحتي يعقوبي اين است كه چرا رسانهها به نقد افكار و كردار او پرداختهاند و از مديران فرهنگي اين سؤال را پرسيدهاند كه چرا بايد به چنين فردي با چنين سابقه غيرقابل دفاع و افكار منحرف ميدان داده شده و با انواع حمايتها وي را به عنوان هنرمند در جامعه معرفي كنند؟! چرا يعقوبي كه حتي نظام را قبول ندارد بايد با بودجه دولتي تئاتر اجرا كند، كسي كه به اخلاق پايبند نيست، يكي از پركارترين كارگردانان تئاتر شود و از همه تأسفبارتر كارهاي سخيف وي مورد تقدير مديران نيز قرار بگيرد. بيترديد حربه به كار بردن الفاظ زشت و ركيك هم نشانه شخصيت افراد است و هم گواهي بر زبوني و خواري گوينده كه در برابر استدلال و دليل نميتواند پاسخگو باشد و براي رهايي از استيصال شكست، دهان به دشنام باز ميكند. اين توهينها قابليت تعقيب حقوقي دارد و قاعدتاً قوانين كشور براي هتاكان مجازاتهايي را در نظر گرفته است تا جلوي اشاعه اين اقدامات غيراخلاقي گرفته شود. متن گفت و گوي محمد يعقوبي با امين بهروزي با عنوان « درباره سانسور و سانسورِ سانسور» موجود است. اين متن توسط سايت شخصي يعقوبي منتشر شده و مدتها نيز روي اين سايت قرار داشته است. اگر يعقوبي قصد انكار آن حرفها را دارد، چرا آنها را روي سايت خود قرار داده بود؟ اگر هم ميخواهد بگويد كه اين حرفها عقايدي هستند كه به آنها معتقد است، بهتر است مديران هنري هم در جريان نوع تفكر وي باشند شايد باعث تلنگري شود براي تصحيح آنچه در تئاتر كشور ميگذرد.
سلام
