بعد از اينكه مقاومت لبنان، نخستين تجربه عربي در عقبنشيني نيروهاي اسرائيلي از بيشتر زمينهاي لبنان را در تابستان سال 2000 تحقق بخشيد، شكست رژيم صهيونيستي در نوار غزه در پاييز سال 2005 نخستين تجربه فلسطينيها در عقبنشيني اسرائيليها از زمينهاي اشغاليشان بود. با اين عقبنشيني ناگزير، مقاومت توانست با عمليات نيروهايش به دستاوردهاي مهمي برسد. اين امر سبب شد مقاومت يك گام به جلو بردارد و پس از اينكه اولين اقدام ميداني باعث عقبنشيني نيروهاي اشغالگر از نوار غزه شد، مقاومت به مرحله جديدي قدم گذاشت.
از همان آغاز انتفاضه اقصي در سال 2000، مقاومت توانست به سربازان و شهروندان اشغالگر صهيونيستي خسارت سنگيني در زمينه انساني، نظامي و اقتصادي وارد كند. فعاليتهاي پي در پي مقاومت باعث ايجاد ناامني در شهرها و شهركهاي دولت اشغالگر شد. زماني كه اهداف اسرائيليها براي انتقام از ملت فلسطين دچار نوعي پسروي شده بود، اهداف مقاومت متنوع شده و به اوج خود رسيد، زيرا استراتژي مقاومت، محقق ساختن آزادسازي در مرحله پس از عقبنشيني از غزه بود.
دوباره پس از چندين سال صهيونيستها با فلسطينيان نوار غزه وارد جنگي نابرابر شدهاند. اين بارهم با اينكه اشغالگران از زمين و هوا كودكان، زنان و غيرنظاميان فلسطيني را مورد هدف قرار ميدهند و هر روز بر تعداد كشتهها ميافزايند، ولي مقاومت فلسطين نه تنها هرگز تسليم نشده بلكه بارها گنبد آهنين صهيونيستها و آسمان شهرهاي اسرائيل را تهديد كرده است.
«عدنان عبدالرحمن عامر» نويسنده فلسطيني با نگارش كتاب «شكست اشغالگران در غزه» به دلايل شكست صهيونيستها و عقبنشيني آنان از غزه پرداخته كه كار ترجمه آن را «فاطمه كاظمي» انجام داده است. در بخش اول كتاب اطلاعات كامل و جامعي درباره موقعيت جغرافيايي و امنيتي نوار غزه به خواننده داده ميشود.
در ابتداي اين فصل تاريخچه مختصري از اين باريكه ميخوانيم كه كمك زيادي به فهم و درك موقعيت استراتژيك آن ميكند.
در فصلهاي بعدي از بخش اول كتاب گرايش به نظاميگري در انتفاضه را مرور ميكنيم، از همان زماني كه دشمن زمينهاي فلسطينيان را در سال 1948 غصب كرد، مقاومت در برابر اشغالگران صهيونيست آغاز شد و بعدتر از سال 1967 هنگامي كه سازمان مبارزات مسلحانه فلسطين تشكيل شد، مقاومت ابعاد سازمانيافتهاي به خود گرفت.
فصل سوم مربوط به تشكيلات نظامي انتفاضه ميشود، جايي كه با امضاي قرارداد اسلو در سال 1993 و قيام فلسطينيها در يك سال بعد جريان مقاومت دچار نوعي ركود ظاهري شد. اما در انتفاضه اقصي در سال 2000 جنبش جهاد براي از سرگيري عمليات فرصت مناسبي به دست آورد، اين جنبش بازسازي سازمانهاي نظامي خود را آغاز كرد و در عملياتهاي مقاومت عليه اشغالگران حضوري پرشور و مؤثر داشت.
نويسنده در بخش دوم كه داراي دو فصل است تحول مقاومت مسلحانه در طول انتفاضه اقصي را مورد تحليل قرار ميدهد. در فصل اول «عمليات شهادتطلبانه» به عنوان مؤثرترين ابزار در برابر اشغالگران بررسي ميشود به گونهاي كه روزنامههاي اسرائيلي در برابر اين استراتژي چنين تيتر ميزنند:«شارون در مقابله با شهادتطلبان شكست خورد، پس بايد به خانهاش برود.»
نيروهاي فلسطيني بعدتر با تغيير فاز رو به جنگ تونل آوردند كه يكي از مهمترين و خطرناكترين روشهاي نظامي براي مقابله با اشغالگران است و باز جنگ فلسطين و اشغالگران با موشكهاي قسام و خمپاره وارد مرحله جديدي شد و امنيت سربازان و شهروندان اسرائيلي را در معرض تهديد قرار داد.
در بخش ديگري عكسالعملهاي اسرائيل در برابر مقاومت را ميخوانيم كه آنها براي مقابله دست به چه حربههايي زدند. به كشتيهاي جنگي، واگن نظامي و هواپيماهاي بدون سرنشين، خودروهاي تجسس، آتشبار ليزري، هليكوپترهاي مسلح گاز اشكآور و بمبهاي شيميايي غيرقانوني و گلولههاي ميخي رو آوردند.
نويسنده با نگاهي تحليلي كه مملو از فكتهاي تاريخي است، به خوانندگانش نگاهي جامع و كلي درباره غزه و تاريخچه آن ميدهد.
ابوعامر كه خود شهروندي فلسطيني است سعي كرده به دور از هر گونه طرفداري، شعارزدگي و
هيجان كتابي بيطرف درباره مقاومت فلسطينيان با نيروهاي صهيونيستي بنويسد كه در حدود 350 صفحه اطلاعات مفيد و كاملي را به خوانندگانش ارائه ميدهد.
