وقتي ارتش صهيونيستي در سال 2006 به حزبالله در لبنان حمله كرد، با اينكه يك تجربه تقريباً 25 ساله در توشه عملياتي خود داشت، با نگاه به جنگ افزارهاي موجود و توان نظامي ارتش صهيونيستي و حمايتهاي نامحدود غربي و همكاريهاي خائنانه عربي، چنين برآوردي داشت كه طي 10 ساعت، كار حزبالله و مقاومت تمام ميشود و نيروهاي نظامي در يك سيزده بدر چند ساعته، سرنوشت منطقه را تعيين خواهند كرد.
تعجب و حيرت نظاميان صهيونيست فقط به اين دليل كه با يك توانمندي ويژه از سوي حزبالله روبه رو ميشدند، نبود بلكه به دليل نشستهاي توجيهي مقامات عاليرتبه نظامي بود كه برآورد استراتژيك غلط از حزبالله و منطقه به آنها داده بودند. به همين دليل هم بلافاصله، پس از جنگ 2006 يك كميته تحقيق به نام وينوگراد مأمور آسيبشناسي شد.
امروز هم ارتش صهيونيستي كه باور كرده بود، براي ايران فراتر از رجزخواني، قادر به انجام اقدامات مؤثر ميباشد و لذا حمله به غزه را «پيكنيك عصرانه» تلقي كرده بود، با واقعيت دردناكي كه ناشي از اقتدار مقاومت فلسطيني است روبه رو و غافلگير شده است و پاسخ شكست در مقابل جنگجويان مقاومت را در قتل عام مردم عادي و كودكان بيدفاع ميدهد. اين وحشيگري از اين جهت است كه از حمايت بيدريغ رهبران مزدور عربي و حمايت نامحدود غربي، احساس پشتگرمي ميكند. واقعيت اين است كه نتانياهو به دليل اوضاع خراب صهيونيستها است كه بهدنبال آتشبس باشد، بلكه حكومت امريكا و اوباما هم ناتوان از يك رفتار نظامي هستند كه باتلاق خاورميانه و مسئله فلسطين براي كاخ سفيد تصوير ميكند. ادامه وضعيت فعلي همانگونه كه پنتاگون ارزيابي كرده، آنچنان خطرناك است كه آتشبس فوري امري حياتي براي اسرائيل است. نتانياهو و حكومتهاي اسرائيلي كه مانند يك بچه دردانه و لوس عمل كردهاند، دلشان ميخواهد كه امريكا و غرب همواره به دنبال آنها در آدمكشيها حضور مستقيم داشته باشند ولي شرايط امريكا و غرب چنان بحراني است كه ديگر نميتوانند دندان نشان دهند و اين مسئله را اسرائيل نميخواهد درك كند.
مقاومت فلسطيني هم با حركت در مسير مقاومت منطقهاي و گذاشتن پاي تاكتيكي و ابزاري و رزمي به جاي پاي مقاومت منطقهاي، به راحتي حكومت صهيونيستي را به چالش كشيده است.
سردرگمي حكومت و ارتش صهيونيستي تا حدي است كه حتي از توصيفي كه سيد حسن نصرالله در سال 2006 نسبت به اين رژيم ارائه داد كه از خانه عنكبوت هم سستتر است، بايد گفت از اين هم سستتر است. رژيم صهيونيستي كه در يك قرن گذشته به كابوس اصلي جهان اسلام و بشريت تبديل شده و بزرگترين تراژدي قرن گذشته تاكنون را در قتل، كشتار، غارت، اشغالگري در فلسطين رقم زده است، «ضعيفتر از آن است كه خود را نشان ميدهد.» اگر مردم غزه با گوشت و خون و كمترين امكانات قادرند اين رژيم سراپا مسلح را به چالش بكشند، برخي تدابير محدود، براي «يكسره سازي شيشه عمر» اين رژيم سفاك و كودككش كفايت خواهد كرد. اگر قبل از اين فكر ميشد كه خلاصي از شر اين رژيم اشغالگر نيازمند هزينههاي كلان و مشاركت گسترده بازيگران زيادي است، امروز به خوبي پيداست كه بزرگنمايي در قدرت و توان اين رژيم عمر آن را طولاني كرده است.
اگر امروز وهابيهاي سعودي و ابزارهاي منطقهاي و جهاني آنها به نامهاي داعش، النصره و القاعده به اميد قدرت صهيونيستها در پشت سر آنها پنهان شده و هزينه جنگهاي آنها را در كمتر از يك دهه اخير ميپردازند، به اين دليل است كه فكر ميكردند صهيونيستها تاب تحمل و پايداري در مقابل ايران و مقاومت منطقهاي را دارند. اين سراب وهابيهاي سعودي، با استيصال و ناتواني ارتش صهيونيستي در قبال مقاومت فلسطيني كه با كمترين نقشآفريني ديگر بازيگران، به عمر پليد رژيم صهيونيستي، مهر پايان خواهد زد، آغاز آخرين مرحله از يك پديده جديد و پرقدرت است كه وظيفه شمارش معكوس براي صهيونيستها را در خاورميانه به عهده دارد.
فرصت دادن به اين رژيم و تأخير در «يكسره سازي الزامي» آن، فرصت دادن به يك موجود وحشي است كه جز تهديد ديگران و بر هم زدن آرامش منطقهاي و جهان، خاصيت ديگري ندارد.
