از زماني كه دور جديد حملات هوايي رژيم صهيونيستي به غزه شروع شده، برخي از اعضاي كابينه اين رژيم به صراحت از لزوم حمله زميني سخن گفتهاند و با وجود اينكه در ابتدا در ميان اعضاي كابينه نتانياهو در خصوص توسل به جنگ زميني اختلاف نظر وجود داشته است اما در نهايت كابينه امنيتي اين رژيم جنگ زميني محدود را به تصويب رساند.
به نظر ميرسد يكي از عوامل تصويب اين طرح، سيگنالهاي مثبتي است كه متأسفانه اين رژيم از جامعه جهاني و به خصوص كشورهاي غربي دريافت كرد. از اين رو بيدليل نيست كه تصويب توسل به جنگ زميني در كابينه نتانياهو بلافاصله بعد از شكست نشست شوراي امنيت سازمان ملل در باره محكوميت حملات رژيم صهيونيستي به غزه صورت گرفت.
بر همين اساس ميتوان گفت حداقل بخشي از مسئوليت جنايات ناشي از جنگ زميني در غزه كه با توجه به تراكم انساني بسيار بالاي اين منطقه اجتناب ناپذير خواهد بود متوجه كشورهايي خواهد بود كه بهرغم حمايت از تشكيل دولت وفاق ملي فتح و حماس به موقع جلوي حملات هوايي و زميني رژيم صهيونيستي را به غزه نگرفتند.
اكنون در وضعيت پيش آمده بار مقابله با تجاوزات ارتش صهيونيستي به غزه همچون گذشته بر دوش گروههاي مقاومت فلسطيني و همچنين نزديك به 2 ميليون سكنه غير نظامي اين منطقه گذاشته شده است كه به پشتوانه هم جبهه نيرومند و مقاومي را تشكيل دادهاند.
از طرف ديگر روند تحولات چند روز گذشته نشان داد كه گروههاي مقاومت در مقايسه با جنگ 22 روزه سال 2008 توانمندتر شدهاند به گونهاي كه اكنون قادرند قلب تلآويو يا مراكز حساس نظامي آن، همچون پايگاهاتمي ديمونا را در جنوب فلسطين اشغالي مورد هدف قرار دهند. دامنه پدافند موشكي گروههاي مقاومت اكنون به حدي گسترش يافته است كه جو وحشت را در سراسر فلسطين اشغالي حاكم ساخته و بيش از 5 ميليون صهيونيست را به پناهگاهها گسيل داشته است كه استمرار اين روند ميتواند هزينههاي اقتصادي و اجتماعي متعددي نيز در پي داشته باشد و به فرار سرمايه وروند مهاجرت معكوس مهاجران سرعت بخشد.
به خصوص آنكه ناكارآمدي سامانه دفاع موشكي گنبد آهنين - كه توسط امريكا و با هزينه آن در مناطق مختلف فلسطين اشغالي كار گذاشته شده است - مسلم شده و بردغدغههاي دفاعي و امنيتي آنها افزوده است. در واقع ميتوان گفت يكي از نتايج جنگ جديد غزه (دستكم تا اين مرحله) اين است كه گروههاي مقاومت فلسطيني توانستهاند به همان نتيجهاي دست يابند كه حزب الله در جنگ 33 روزه به آن دست يافت و آن ايجاد موازنه نظامي ميان دو طرف است.
بر اين اساس به نظر ميرسد يكي از عوامل تصويب طرح توسل به جنگ زميني اين است كه از دستيابي گروههاي مقاومت به يك چنين توان بازدارنده جلوگيري شود. از اين ديد رژيم صهيونيستي از يكسو به جنگ زميني به مثابه مرگ و زندگي نگاه ميكند كه با توجه به ناكارآمد بودن حملات هوايي در نابودي انبارهاي تسليحات حماس و ديگر گروههاي مقاومت راهي جز توسل به جنگ زميني پيش روي خود نميبيند اما از ديگر سو با توجه به افزايش توانمنديهاي گروههاي مقاومت كه از دستيابي آنها به قدرت بازدارندگي و معادله «اقدام در برابر اقدام» حكايت دارد از اين هراس دارد كه توسل به جنگ زميني هم به استمرار حملات موشكي گروههاي مقاومت به سراسر فلسطين اشغالي بينجامد و روز به روز پشت جبهه اين رژيم را آسيب پذيرتر سازد و هم اينكه نظاميان اين رژيم را در نيروهاي زميني همانند جنگ 33 روزه لبنان غافلگير كند و شكستي به مراتب دردناكتر از جنگ 22 روزه را بر آن تحميل كند.
به نظر ميرسد سه عامل ديگر نيز بر نگراني اين رژيم از ابعاد جنگ زميني افزوده است؛ نخست اينكه در خلال تحولات چند روز گذشته گروههاي مقاومت از تمايل خود براي پيشروي به داخل فلسطين اشغالي در صورت آغاز جنگ زميني پرده برداشته باشند. اين بدين مفهوم است كه در صورت آغاز جنگ زميني احتمال نفوذ و پيشروي گروههاي مقاومت به داخل فلسطين اشغالي نيز وجود دارد و گروههاي مقاومت تنها دفاع نخواهند كرد. دوم اينكه باز در همين چند روز گذشته مشخص شد كه گروههاي مقاومت به موشك ضد هوايي همچون سام 7 دست يافته و آن را عليه هواپيماهاي شناسايي اين رژيم به كار گرفتهاند و اهميت اين مسئله در اين است كه رژيم صهيونيستي همچون گذشته به برتري مطلق هوايي دسترسي ندارد.
بالاخره سوم اينكه در خلال چند روز گذشته حملات موشكي و خمپارهاي محدود از جنوب لبنان و جولان به سمت فلسطين اشغالي شليك شد كه اين حملات حاوي پيامهاي مهم و هشدار دهنده به اين رژيم بود كه حمله زميني به غزه ميتواند به گشايش دو جبهه ديگر از جنوب لبنان و جولان سوريه بينجامد. از اين رو در مجموع با در نظر گرفتن اين عوامل و متغيرها ميتوان گفت كه هر چند رژيم صهيونيستي ميتواند آغازگر جنگ زميني به غزه باشد اما پايان دهنده آن نخواهد بود.
