«نظر به اینکه مقوله حجاب و عفاف موضوع فرهنگی بوده و نیاز به برنامه ها و راهکارهای خاص و تخصصی فرهنگی دارد لذا مقتضی است حراست واحدهای دانشگاهی از هرگونه مداخله در اجرای برنامه های مرتبط با موضوع مطروحه خودداری نموده و صرفا برابر شرح وظایف ذاتی ضمن رصد روند اجرای برنامه های معاونتهای فرهنگی در صورت مشاهده تخلفات احتمالی اشخاص نسبت به تهیه و ارسال گزارش موارد، به متولی فرهنگی واحد اقدام نمایند.»
متن بالا قسمتی از دستورالعمل رئیس مرکز حراست دانشگاه آزاد به مدیران و روسای دفاتر حراست واحدهای دانشگاه آزاد می باشد؛ این ابلاغ عجیب و غیر اسلامی باعث ایجاد ناراحتی هایی در قشر متدین و دانشجویان با حجاب شده است؛ طبق این ابلاغ، از حراست واحدهای دانشگاه آزاد خواسته شده است از هرگونه مداخله در موضوع حجاب و عفاف (حتی در صورت مشاهده تخلفات) خودداری کنند. ایشان علت این دستور را فرهنگی بودن موضوع حجاب و عفاف مطرح کردند و اینکه چنین مقوله هایی نیازمند برنامه ها و راهکارهای و تخصصی فرهنگی دارد!
با اندک تاملی در فرمایشات امام راحل که فرموند: «دانشگاه، مبداءِ همه تحولات است»و یا «مقدرات اين مملكت، دست اين دانشگاهيهاست» درمیابیم که آنچه در دانشگاه رقم بخورد به جامعه کشانده خواهد شد، اگر دانشگاه بعنوان مهد علم و دانش در ایجاد وفاق و همبستگی اجتماعی و تعمیق باورهای مذهبی و دینی، به درستی عمل نکند، در کجا باید فرهنگ اسلامی را بومی سازی کرد؟ آیا از سخنان این مسئول محترم می توان چنین برداشت کرد که دانشگاه تنها محل کسب علم است؟
آیا غیر از اینست که باید معاونت فرهنگی و حراست دانشگاه به موازات هم با بستر سازی فرهنگي، مقوله حجاب را به جایگاه حقیقی اش برسانند؟ در اینجا لازم است بازهم خواننده را به فرمایش امام بزرگوار ارجاع دهیم که می فرمایند: «براي هميشه نگذاريم دانشگاه ها به انحراف كشيده شوند؛ و هرجا انحرافي بچشم خورد، با اقدام سريع در رفع آن بكوشيم. و اين امر حياتي بايد در مرحله اوّل با دست پرتوان خود جوانان دانشگاه ها و دانشسراها انجام گيرد».
از آنجایی که دانشگاه محیطی آموزشی و فرهنگی است و به همان اندازه که در آن به علم پرداخته می شود، فرهنگ نیز جریان دارد، انتظار می رود که دانشگاه با افزایش کمی و کیفی سطوح آگاهی شناخت و شعور فردی و اجتماعی افراد جامعه و زایندگی و تولید اندیشه، به پرورش نیروهای فرهیخته و کارآمد اهتمام کند. پس چه می شود که به ناگاه بجای اقدام به اولویت هایش اقدام های سلبی را انجام می دهد که با توجه به واکنش های اخیر به حجاب، کوبش ناخواسته بر طبل دشمنان است.
چند سالی است که مساله ی بد حجابی و بی حجابی در جمهوری اسلامی، از موضوعات مورد بحث در مجامع دینی و فرهنگی و اجتماعی است. و حل این مفسده ی دینی که هم اکنون ماهیتی سیاسی پیدا کرده و حتی به ابزاری برای دهن کجی کردن عده ای به نظام جمهوری اسلامی تبدیل شده است.
همانطور که هر مکان مشخصی پوشش خاص خود را می خواهد، در محیط های فرهنگی-آموزشی، رعایت پوشش مناسب ضرورت بیشتری را طلب می کند؛ بعنوان مثال در تمامی ادارات و مراکز فروش، کارمندان از پوشش مشخصی تبعیت می کنند، با این شرایط آیا دریک محیط فرهنگی-آموزشی به مراتب استفاده از یک پوشش درخور ارجعیت ندارد؟
نکته ی آخر اینکه به نظر می رسد اعمال این چنین اقداماتی دانشگاه را به فاز چالش های جدی در حوزه فرهنگ وارد کرده و دانشگاه را دچار حاشیه های فراوان نماید. بنابراین بجای حذف عملکرد (هرچند ضعیف) وظایف حراست، مناسب تر است ابتدا با مشورت کارشناسان متعهد این زمینه، طرح های فرهنگی را این مقوله آزمون و خطا کنند تا راهکار مطلوب را بیابند.
