اينكه در مهماني سفرههايمان بايد چند نوع غذا با دسر و سالاد داشته باشد، اينكه فلان لباس را در فلان مهماني پوشيدهايم و ديگر نميشود آن را به تن كرد، اينكه شأن اجتماعي ما به تجملات زندگيمان است، اينكه سادهزيستي بيكلاسي شده، اينكه سعي ميكنيم اداي قشر بسيار پولدار جامعه را در بياوريم و از محصولاتي استفاده كنيم كه به طور طبيعي (با توجه به وضعيت مالي ما) لزوماً در اولويتهاي ما قرار نميگيرد، اينكه نيازهاي طبيعيمان را قرباني ژستهايي كنيم تا به ديگراني كه بر اساس ظاهر قضاوت ميكنند اعلام كنيم ما را در دستههاي بالاي جامعه طبقهبندي كنند، اينكه برج ما بيش از خرج ما است، همه و همه حاكي از اين است كه ما ظاهرگرا شدهايم....
در گذشته ارتباطات عاطفي و انساني نقش تعيينكنندهاي در زندگي خانوادگي داشت در حاليكه امروزه از طريق امكانات است كه معيارها سنجيده ميشود و مهر و محبت جاي خود را به بازار پر رونق خريد وسائل لوكس داده است.
صرف نظر از گراني و شرايط نامطلوب اقتصادي، متأسفانه رواج تجملگرايي و فرهنگ مصرفي در جامعه، نهاد مقدس خانواده را به شدت تحت فشار گذاشته است وگاه به اختلافات شديد بين اعضاي خانواده منجر ميشود و امكان بروز بزه، خشونت، پرخاشگري و ميل به طلاق در خانوادهها به خصوص خانوادههاي جوان)را افزايش داده است. بيماريهاي رواني كه امروزه بسياري به آن مبتلا شدهاند، ناشي از تجملگرايي است. بخشي از افسردگيها و اضطرابها از همين ناحيه سرچشمه ميگيرد. بالا رفتن سن ازدواج و رواج فساد اخلاقي و كردار زشت برخي جوانان در مدگرايي بر اثر تجملگرايي است.
به سبب اهميتي كه تجملگرايي و پيامدهاي آن در جامعه دارد، لازم است از ابعاد مختلف بررسي و آسيب شناسي شود، اما در اينجا ما تنها به بعد تربيتي و روانشناختي آن ميپردازيم.
انسان از دوران كودكي براي شناخت وجود و هويت خود به مقايسه خود با اطرافيانش ميپردازد، اگر فرد در پاسخ به پرسش «من كيستم؟» نتواند به شناخت درستي از خود (هويت) دست پيدا كند و عزت نفس كافي نداشته باشد، احساس خودارزشمندي نميكند و هميشه به اين روش ادامه ميدهد و سعي ميكند زندگي خود را برمبناي استانداردهاي ديگران بسازد و به اين ترتيب گرفتار چشم و همچشمي و تجملگرايي ميشود.
اين ويژگي خود را در مسائل مالي بيش از هرچيز ديگر نشان ميدهد. مثلاً اگر يكي از نزديكان و آشنايان وسيلهاي بخرد، آنها نيز همان وسيله و البته جديدترش را خواهند خريد. گاهي اوقات هم فردي كه فاقد اعتماد به نفس و دچار خودكمبيني است با تظاهر به آنچه نيست سعي در خودنمايي دارد. در واقع اين افراد با تجملگرايي به دنبال افزايش عزت نفس در خود هستند.
ميتوان گفت افرادي كه اعتماد به نفس پاييني دارند با داشتن يكسري ارزشهاي خاص بيشتر از افراد ديگر به سمت تجملات سوق پيدا ميكنند؛ پس داشتن هويت مناسب در هر فرد سبب جلوگيري از تجملات ميشود.
همچنين ميتوان گفت در حيطه تجملات و تجملگرايي زنان بيشتر تحت تأثير هستند چراكه زنان از حيث عاطفي و احساسي قويتر از مردان هستند و در بسياري از تصميمگيريهايشان نقش عوامل احساسي و عاطفي از عوامل عقلاني بيشتر است، بنابر اين هيجانات و گرايشهاي زودگذر در زنان از عواملي است كه سبب شده آنها بيشتر به سمت تجملات گرايش داشته باشند.
امروزه خانواده، مدرسه، دوستان و همسالان و نيز رسانههاي گروهي در ايجاد هويتسالم افراد نقش اساسي دارند ولي متأسفانه هيچ يك از رسانهها و نهادهاي فرهنگي و اجتماعي نتوانستهاند فرهنگ مردم را غني كنند، بلكه در بسياري از رسانهها (به ويژه تلويزيون) تجملگرايي ترويج ميشود و مردم نيز تأثيرات آن را دريافت ميكنند.
بنابر اين لازم است از خود و خانواده خود شروع كنيم. به فرهنگ غني ايراني و اسلامي خود بازگرديم، ارزشها و عقايد خود را بازنگري و اصلاح كنيم. زمينه فعاليتهايي را براي افراد ايجاد كنيم كه از آن طريق اعتماد به نفس افراد بالا رود. وقتي فرد از درون احساس كفايت، ارزشمندي و خودباوري داشته باشد، براي احساس ارزشمندي و عزت نفس به ماديات بيروني متوسل نميشود. از طريق نهادهاي فرهنگي، اجتماعي و رسانهها الگوي مناسب مصرف كردن را آموزش دهيم. در زمينه سبك فرزندپروري، الگوي مناسبي براي آنها باشيم، چراكه فرزندان از رفتار والدين ميآموزند نه از گفتار آنها. به نيازهاي رواني فرزندانمان توجه كنيم و با محبت واقعي و از بين بردن احساس محروميت و سرخوردگي اعتماد به نفس آنها را افزايش دهيم و به آنها در مسير دست يافتن به هويتي سالم كمك كنيم. با تربيت صحيح كاري كنيم كه فرزندمان تجملگرا بار نيايند.
جالب بود.واقعا جامعه مصرف گرا شده است.باید از ریشه درمان کرد. 
