ديروز سايت رياست جمهوري، از حضور گسترده رسانهها در نشست خبري دكتر حسن روحاني خبر داده بود. گستردگياي كه در ذهن تنظيمكننده اين خبر، تنها حاميان رسانهاي رئيسجمهور را شامل ميشد و در فكر وي پيشزمينهاي با عنوان «رسانههاي منتقد» تعريف نشده بود.
همين غياب رسانههاي منتقد رياست جمهوري باعث شده بود كه اين غيبت بسيار «گلدرشت»تر از هر زمان ديگري به چشم بيايد. يكي از اين رسانههاي غايب روزنامه جوان بود؛ رسانهاي كه در طول يك سال گذشته جز نقدهاي منصفانه و چيزي جز تعريف و تمجيد دولتپسند بر زبان نداشت و دفاع از قوه مجريه و رئيسجمهور را وظيفه انقلابي خود ميدانست. اگرچه دولتيها همين نقدهاي كوچك را نيز برنتافتند. . . اين در حالي بود كه روحاني بارها و بارها شنيدن صداي مخالف و نقد منصفانه را در شعارهاي انتخاباتي خود گنجانده بود و چندين بار دولت را تشنه نقد معرفي كرد.
اما آن چيز كه در طول يك سال گذشته بر روزنامه جوان و خبرنگار حوزه دولت اين روزنامه گذشته است، چيزي برخلاف ادعاهاي رئيسجمهور را اثبات ميكند.
درست از پس از اعلام نتايج انتخابات رياست جمهوري در سال 92 بود كه حسن روحاني به عنوان رئيسجمهور منتخب تصميم به برگزاري نشست خبري گرفت. آن روز خبرنگار روزنامه جوان در اوج بينظميهاي موجود در سالن مركز تحقيقات استراتژيك مجمع تشخيص مصلحت نظام خود را به اين سالن رساند تا پوششدهنده بيواسطه گفتههاي رئيسجمهور منتخب باشد. پس از اين، نهاد رياست جمهوري تنها يك بار به صورت رسمي از خبرنگار روزنامه جوان دعوت كرد تا در نخستين نشست خبري حسن روحاني در قامت رئيسجمهور شركت نمايد؛ نشستي كه تنها اختصاص به طرح پرسش رسانههاي همسو با رئيسجمهور را داشت و نمايندگان رسانههاي منتقد تنها نظارهگر اين روند بودند. اين در حالي بود كه در آن برنامه مسئولان رسانهاي دفتر رئيسجمهور «قول دادند» كه نشست آتي رئيسجمهور به طرح پرسش رسانههايي اختصاص داشته باشد كه از ليست سؤالات جا مانده بودند. پس از اين وعده بود كه نماينده روزنامه جوان اجازه حضور در هيچ يك از برنامههاي رياست جمهوري اعم از نشستهاي خبري، سفرهاي استاني و جلسات هيئت دولت را پيدا نكرد و اين در حالي بود كه رايزنيها و تماسهاي مكرري از سوي نمايندگان روزنامه جوان با مركز ارتباطات نهاد رياست جمهوري، صورت گرفت.
اما به راستي سؤال اين است كه آيا بهتر نيست دفتر رئيسجمهور به جاي خواندن بولتن صبحگاهي «صداي مخالف» زماني نيز به طرح سؤال از سوي رسانههاي غيرهمسو يا به زعم خودشان اقليت، اختصاص ميداد و با دعوت از آنان سؤالات و گفتههاي آنان را نه از داخل بولتن بلكه به صورت مستقيم ميشنيد؟ چه نيازي به حضور مديران رسانههاي همسو در سالن محل برگزاري نشست بود؟ نشست خبري با كدام گستردگي برگزار شد و در نهايت آيا همچنان تشنه شنيدن نقد منصفانه هستيد؟ سپاسگزار خواهيم بود اگر ما را به تضعيف دولت متهم نكنيد و در سخنراني آتي خود پاسخ اين سؤالات كوچك ما را بدهيد.
وقتي كه با صداو سيما كه در يكسال گذشته بيشترين زمان را به دولتمردان اختصاص داده و چندين هزار ساعت تريبون يكطرفه دراختيار دولت بوده، چنان رفتار كنند!! چه انتظاري از رفتار منصفانه با منتقدين داريد؟؟ 
