آنچه مشهور و مورد تأييد بزرگان شيعه و سني است، ولادت امام حسين(ع) در سوم شعبان سال 4 هجري بوده است. از اين روز تا 10 محرم 61 هجري، 57 سال و پنج ماه ميشود. امام هفت سال از عمر مباركش را در زير سايه نبي مكرم (ص)، 17 سال با پدر بزرگوارشان حضرت علي(ع) و 47 سال با برادر بزرگوارشان امام مجتبي(ع) بودند و مدت امامت آن بزرگوار هم 10 سال و پنج ماه شد.
دوران كودكي در دوران هفت ساله حيات پيامبر اكرم(ص)، امام حسين عبارت است از كودك نور ديده سوگلي پيامبر. رئيس دنياي اسلام، حاكم جامعه اسلامي و محبوب دل همه مردم، او را در آغوش ميگيرد و به مسجد ميبرد. همه ميدانند كه اين كودك، محبوب دل اين محبوب همه است. او روي منبر مشغول خطبه خواندن است، اين بچه پايش به مانعي ميگيرد و زمين ميافتد. پيامبر از بالاي منبر پايين ميآيد، اين بچه را بغل ميگيرد و او را آرام ميكند. پيامبر درباره امام حسن(ع) و امام حسين(ع) شش، هفت ساله فرمود «سيدي شباب اهل الجنه» اينها سرور جوانان بهشتند. اينها كه هنوز كودكند، جوان نيستند؛ اما پيامبر ميفرمايد سرور جوانان اهل بهشتند. يعني در دوران شش، هفت سالگي هم در حد يك جوان است، ميفهمد، درك ميكند، اقدام ميكند، ادب ميورزد و شرافت در همه وجود او موج ميزند. اگر آن روز كسي ميگفت كه اين كودك به دست امت همين پيامبر، بدون هيچ گونه جرم و تخلفي، به قتل خواهد رسيد، براي مردم غير قابل باور بود؛ همچنان كه پيامبر فرمود و گريه كرد و همه تعجب كردند كه يعني چه، مگر ميشود؟!
دوران جواني دوره دوم، دوره 25 ساله بعد از وفات پيامبر(ص) تا حكومت اميرالمؤمنين(ع) است؛ جوان، بالنده، عالم و شجاع است، در جنگها شركت ميكند، دركارهاي بزرگ دخالت ميكند، همه او را به عظمت ميشناسند؛ نام بخشندهها كه ميآيد، همه چشمها به سوي او بر ميگردد؛ در هر فضيلتي، در ميان مسلمانان مدينه و مكه، هر جايي كه موج اسلام رفته است، مثل خورشيدي ميدرخشد؛ همه براي او احترام قايلند؛ خلفاي زمان، براي او و برادرش احترام قايلند؛ درمقابل او تعظيم و تجليل ميكنند و نام آنها را به عظمت ميآورند؛ جوان نمونه دوران و محترم پيش همه.
اگر آن روز كسي ميگفت كه همين جوان، به دست همين مردم كشته خواهد شد، هيچ كس باور نميكرد. حسين بن علي (ع) در دوران خلافت پدرش، اميرمؤمنان علي (ع)، در صحنههاي سياسي و نظامي در كنار آن حضرت قرار داشت. او در هر سه جنگي كه در اين دوران براي پدر ارجمندش پيش آمد، شركت فعال داشت. در جنگ جمل فرماندهي جناح چپ سپاه امير مومنان (ع) به عهده وي بود و در جنگ صفين، چه از طريق سخنرانيهاي پرشور و تشويق ياران علي (ع) جهت شركت در جنگ و چه از رهگذر پيكار با قاسطين، نقشي فعال داشت. در جريان حكميت نيز يكي از شهود اين ماجرا از طرف علي (ع) بود.
دوران غربت دوره سوم، دوره بعد از شهادت اميرالمؤمنين(ع) است؛ يعني دوره غربت اهل بيت. امام حسن و امام حسين (ع) باز در مدينهاند. امام حسين(ع)، 20 سال بعد از اين مدت، به صورت امام معنوي همه مسلمانان، مورد احترام همه مسلمانان، محل ورود و تحصيل علم همه، محل تمسك و توسل همه كساني كه ميخواهند به اهل بيت اظهار ارادتي بكنند، در مدينه زندگي كرده است؛ شخصيت محبوب، بزرگ، شريف، نجيب، اصيل و عالم. او به معاويه نامه مينويسد؛ نامهاي كه اگر هر كسي به هر حاكمي بنويسد، جزايش كشته شدن است. معاويه با عظمت تمام اين نامه را ميگيرد، ميخواند، تحمل ميكند و چيزي نميگويد. اگر در همان اوقات هم كسي ميگفت كه در آينده نزديكي، اين مرد محترم شريف عزيز نجيب - كه مجسم كننده اسلام و قرآن در نظر هر بيننده است- ممكن است به دست همين امت قرآن و اسلام كشته بشود، آن هم با آن وضع، هيچ كس تصور هم نميكرد؛ اما همين حادثه باور نكردني، همين حادثه عجيب و حيرتانگيز، اتفاق افتاد. چه كساني كردند؟ همانهايي كه به خدمتش ميآمدند و سلام و عرض اخلاص هم ميكردند. اين يعني چه؟ معنايش اين است كه جامعه اسلامي در طول اين 50سال، از معنويت و حقيقت اسلام تهي شده است؛ ظاهرش اسلامي است، اما باطنش پوك شده است؛ خطر اينجاست. نمازها برقرار است، نماز جماعت برقرار است، مردم هم اسمشان! مسلمان است و عدهاي هم طرفدار اهل بيتند!
اهل بيت در همه عالم اسلام محترمند البته در همه عالم اسلام، اهل بيت را قبول داشتند حب اهل بيت در همه عالم اسلام، عمومي است، الان هم همين طور است. الان هم هر جاي دنياي اسلام برويد، اهل بيت را دوست ميدارند. آن مسجدي كه منتسب به امام حسين(ع) است، و مسجد ديگري كه در قاهره منتسب به حضرت زينب(س) است، ولوله زوار و جمعيت است. مردم ميروند قبر را زيارت ميكنند، ميبوسند و توسل ميجويند. همين يكي، دو سال قبل يكي از نويسندگان فعلي حجاز كتابي جديد درباره معناي اهل بيت نوشته و در اين كتاب اثبات ميكند كه اهل بيت، يعني علي، فاطمه، حسن و حسين. حالا ما شيعيان كه اين حرفها جزو جانمان هست؛ اما آن برادر مسلمان غير شيعه اين را نوشته و منتشر كرده است.
منبع: شخصيت و سيره معصومين(ع) در نگاه رهبر انقلاب اسلامي(جلد 5)
