مصادف با شب ولادت حضرت علي(ع) در پنجمين شب كانون كارگردانان از مجيد مجيدي، خسرو سينايي و حميد نعمتالله كارگردانهاي سه نسل سينماي ايران و مصطفيكيايي به عنوان نسل چهارم كارگردانان و كامران قدكچيان كارگردان سينماي ايران تقدير شد.
به گزارش جوان، پنجمين شب كانون كارگردانان بعد از دو سال وقفه در برگزاري در حالي در شب ميلاد حضرت علي (ع) جشن گرفته شد كه در اين مراسم از خسرو سينايي به عنوان نسل اول، مجيد مجيدي از نسل دوم كارگردانان و حميد نعمتالله نسل سوم كارگردانان سينماي ايران تقدير شد. در ابتداي اين مراسم ضمن تقدير از خانواده زندهياد جهانگير جهانگيري يكي از اعضاي كانون كارگردانان، به خانواده اين فيلمساز فقيد تنديس و هديهاي اهدا شد. همچنين در اين مراسم ديپلم خوشامدي به مصطفي كيايي به عنوان نسل چهارم فيلمسازاني كه به سينما آمده است، اهدا شد. در اين مراسم كمال تبريزي، رئيس شوراي مركزي كانون كارگردانان با اشاره به وضعيت امنيت شغلي و بيمه بيكاري خانه سينما، بر ضرورت برطرف كردن اختلافات درون صنفي به دور از حواشي رسانهاي تأكيد كرد. او همچنين در مورد اصلاحيهاي در اساسنامه شوراي مركزي صنف كارگردانان تصريح كرد كه بر اساس اين مصوبه، رياست شوراي مركزي فقط براي دو سال باقي بماند. معرفي خسرو سينايي به عنوان نسل اول كارگردانان سينماي ايران را عليرضا داوودنژاد انجام داد و گفت: جرياني در سينماي ايران وجود دارد كه اتفاقاً جريان پرنفوذي هم هست و از نگاههاي خلاق و چشمهاي باز زياد خوششان نميآيد و به همين دليل است كه خسرو سينايي در اين سالها كم كار شده بود. اما اين غلط است كه خسرو سينايي از كار محروم است، بلكه اين سينما است كه از كاركردن خسرو سينايي محروم مانده است.
در اين مراسم خسرو سينايي پس از دريافت تنديس كانون كارگردانان ضمن تأكيد بر اعتماد متقابل مسئولان سينما و سينماگران گفت: وضعيت سينماي ايران با وجود فراز و نشيبهاي فراوان به نسبت سالهاي قبل بهتر شده است. در 47 سال فعاليت هنري خود از مسئولان انتظار داشتم كه شرايط سينماي ايران را به گونهاي مهيا كنند كه به تك استعدادهاي خود متكي نباشد و اميدوارم در سينماي ما سيستمي شكل بگيرد كه استعدادها بتوانند فيلمهاي خود را بسازند. مجيد مجيدي نيز پس از دريافت تنديس خود با اشاره بر دستاوردهاي سينماي ايران در 35 سال گذشته اضافه كرد: استعدادهاي خوبي در سينما داريم كه البته ابزارها نسبت به استعدادها خيلي كم هستند ولي ميتوان شرايط را به گونهاي مهيا كرد كه از تمام ظرفيتها استفاده كرد. اگر همه ما يك كليت و نگاه ملي را در همه عرصههاي مختلف كشور ببينيم، بسياري از مشكلاتمان حل ميشود. به خصوص در عرصه سينما بايد از خانه سينما حراست كنيم و منافع گروهي و صنفي را تبديل به يك اصل كنيم تا بتوانيم سينماي ايران را بسازيم. اميدوارم دستاوردهاي بزرگي در سينماي ايران داشته باشيم و بتوانيم استعدادهاي بزرگ سينماي ايران را شناسايي كنيم.
مجيدي ادامه داد: تقريبا 18 روز بعد از حمله امريكا به افغانستان پس از فيلم باران كه من در مورد مردم افغانستان ساخته بودم با يك گروهي عازم افغانستان شديم تا مستندي را تهيه كنيم. سفر از جاهاي مختلف شروع شد تا به استان نيمروز رسيديم. در اين استان به چهارراهي رسيديم كه ماشينها در هم پيچيده بودند و چند پليس داشتند همديگر را كتك ميزدند و مردم، آنها را از هم جدا ميكردند. وضعيت پيچيدهاي بود و بعد فهميديم آنهايي كه لباس پليس تنشان است، اصلاً پليس نيستند كه بر اساس احساس وظيفه لباس پليس را پوشيده بودند اما اشكال كار در همينجا بود كه هركدام مسئول يك خيابان بودند و هر كس تلاش ميكرد كه راه خودش را باز كند و اين كلاف سردرگم ماشينها هم به همين دليل بود. آنجا يك نفر گفت كه مشكل افغانستان اين است كه راه بسته است و حرف بسيار مهمي بود. وي همچنين در مورد وضعيت آخرين ساخته خود گفت: فيلم سينمايي حضرت محمد(ص)، چهار تا پنج ماه آينده آماده ميشود و در فرصتي كه فيلم به نمايش در ميآيد براي خبرنگاران حرفهايي دارم كه حتماً خواهم زد.
