از همان روزي كه همايش «دلواپسيم» در لانه جاسوسي امريكا در خيابان طالقاني برگزار شد تا به امروز، بخشي مهم از مطالب صفحات خبري روزنامههاي يك جريان سياسي را همين موضوع به خود اختصاص داده، به طوري كه به راحتي ميتوان گفت حجم مطالب نوشته شده در اين باره در همين طيف رسانهاي، بيش از چند برابر رسانههاي اصولگرا يا منتقد دولت بوده است.
به عنوان نمونه در روزگذشته نزديك به 10 تيتر را ميتوان از لابه لاي صفحات زنجيرهايها مشاهده كرد كه بخشي از آن را ميتوان اينگونه ذكر كرد؛ تيتر يك روزنامه اعتماد « برائت اصولگراها از دلواپسيها»، همين روزنامه در گزارشي ديگر «خلوت دلواپسي در ميدان انقلاب» را درج كرده و همچنين در گفتوگويي با جلالي از قول وي مينويسد: « اجازه عزاداري به دلواپسان را بدهيم». روزنامه آفتاب يزد هم در گزارشي با اشاره به اينكه جناح راست از عملكرد حاميان احمدينژاد گلايه دارد تيتر ميزند: «اصولگرايان دلواپس دلواپسان»، به طيف منتقد دولت حمله و در مطلبي ديگر از قول عارف درج ميكند: « دلواپسان هشت سال گذشته كجا بودهاند».
آرمان روابط عمومي رسانه نزديك به خانواده هاشمي رفسنجاني هم تيتر نخست خود را به همين موضوع اختصاص داده و با عبارتي درشت مينويسد: « دلواپسي جمعه و شنبه ندارد». اين پايگاه خبري در صفحات ديگر «اهداف دلواپسان»، « تندروهاي بيشناسنامه»، «دلواپسان، هشت سال گذشته هم دلواپس بودند» و« دلواپس اشتغال و اخلاق و عزت هستيم» را مورد توجه قرار داده است.
روزنامه رسمي دولت ( ايران) هم از اين قافله جا نمانده و از قول محسن رضايي تيتر ميزند: «دلواپس مذاكرات هستهاي نيستم». شرق هم در يادداشتي كنايي و جهتدار تيتر « دلواپس سهم گاز ايران در پارس جنوبي» را برجسته ميكند.
اولين سؤالي كه به ذهن متبادر ميشود اين است كه چرا طيف رسانهاي ياد شده به صورت «پر حجم» و« هماهنگ» به تخريب «دلواپسي» بخش قابل توجهي از جامعه و جناح رقيب ميپردازند؟
پرخاشگري توأم با ترس آنها نسبت به جريان مخالف سياستهاي دولت ناشي از چيست؟
«دلواپسي» بخشي از افكار عمومي چه اهداف يا راهبردي را از تجديدنظرطلبان به خطر مياندازد كه آنها بيمحابا و پردامنه به جريان رقيب هجوم تبليغاتي- رسانهاي ميبرند؟
10ماه حمله «سازمان يافته» و «منسجم» به منتقدان
قبل از آنكه به اين سؤالات پاسخ دهيم بايد گفت برخورد حاميان دولت در برخورد با منتقدان طي 10ماه گذشته بسيار بحث برانگيز بوده به گونهاي كه در اين مدت رسانههاي پرتعداد حامي دولت به صورت «سازمان يافته» و «منسجم» سعي داشتهاند با درج تيترها و اخبار جهتدار، نشان دهند كه جرياني خاص به دنبال زمينگير كردن دولت يازدهم است. اين جريان رسانهاي كه از يك اتاق فكر واحد سود ميبرد، در تلاش است مخالفتها و انتقادات سازنده دلسوزان و منتقدان دولت را بزرگنمايي و آن را مساوي با غرضورزي و دشمني با دولت به افكار عمومي القا كند.
به عنوان نمونه رهبر اين جريان - كه تلاش دارد تمام منتقدان دلسوز سياستهاي دولت را «تندرو»، «مغرض»، «تازه كار در عرصه سياسي» و « ضد منافع ملي» توصيف كند، در هفته گذشته اظهار كرد: «گروهي ميخواهند دولت را زمينگير كنند. . . مهمترين دستاورد انتخابات رياست جمهوري، در داخل، اميدواري مردم و در خارج تغيير فضاي تهديد، جلوگيري از تشديد تحريمها و خاموش شدن شعلههاي جنگ رواني بود. . . هياهوي تندروها در مسائل كلان مانند مذاكرات هستهاي و جلوگيري از تشديد تحريمها براي «منافع ملي» خطرناك است؛ اقليت مغرض چشم بسته به ميدان نقد آمد و در تاريكي رويگرداني مردم از خود، كاه را كوه ميسازد تا به وظيفه خويش در مانعتراشي براي دولت عمل نمايد».
چرايي هراس از دلواپسيم
بايد اهداف و چرايي فعاليتهاي «منسجم» و «گسترده» حاميان دولت عليه منتقدان- كه در شرايط فعلي در كليد واژه «دلواپسيم» خلاصه شده است– را در چند گزاره خلاصه كرد.
1- جريان تجديدنظرطلب در كنار حاميان دولت تلاش دارند تا القا كنند منتقدان دولت را تنها بخش كوچكي از جامعه و يك جريان سياسي (اصولگرايان) تشكيل داده و تعداد آنها را بسيار اندك با اهداف خاص نشان دهد، به گونهاي كه سعي دارند برگزار كنندگان همايش «دلواپسان» را تنها جبهه پايداري معرفي كرده، افرادي كه تصميم دارند به هر قيمت كارآمدي دولت را در سياست داخلي و خارجي ناموفق نمايان كنند- اين در حالي است كه عمده منتقدان را دلسوزان و وفاداران به انقلاب تشكيل ميدهد.
به عبارتي ديگر، هواخواهان ليبراليسم در داخل به همراه حاميان دولت تدبير و اميد تلاش دارند تا ضمن حملههاي همهجانبه به منتقدان دولت «دودستگي و چندپارگي» بين اصولگرايان را ترويج كرده و از هماكنون آنها را به درگيريهاي زودهنگام انتخاباتي سوق دهند. به گونهاي كه « اعتماد» روز گذشته با تيتر و ادبياتي جهتدار ضمن تقليل كميت منتقدان دولت به جبهه پايداري، صف بندي اصولگرايان را با تيتر«برائت اصولگراها از دلواپسي» به رخ كشيده و مينويسد: « اما آنچه پيداست تندرويها و انتقادها و تخريبها نسبت به تيم مذاكرهكننده هستهاي در كشور به قدري رواج يافته كه صداي برخي از چهرههاي شاخص اصولگرا در كشور هم درآمده است. محمدباقر قاليباف شهردار تهران و محسن رضايي دبير مجمع تشخيص مصلحت نظام ديروز هريك به صورت جداگانه از تيم هستهاي كشورمان حمايت كردند و نسبت به برگزاري همايش دلواپسان در كشور واكنش نشان دادند. »
اما نكته مهم در اين ميان آن است كه رسانهها و شخصيتهاي اثرگذار مورد اشاره در حالي تلاش دارند تا منتقدان دولت را مساوي با جبهه پايداري نشان دهند كه تنها بخش اندكي از منتقدان دولت را اعضاي جبهه پايداري تشكيل داده و تعداد قابل توجهي از آنها را مخالفان جبهه پايداري و حتي ديپلماتهايي تشكيل ميدهد كه در هيچ آوردگاه سياسي در داخل كشور جزء هيچ كدام از جريانات داخلي به شمار نيامده و بيشتر مواضع آنها در حوزه سياست خارجي بوده و امروز به عملكرد هستهاي دولت انتقاد دارند.
2- «پروژه انحراف افكار عمومي از مشكلات اصلي كشور» را هم ميتوان از جمله اهداف دانست، به گونهاي كه با بزرگ نمايي اتفاقاتي مانند « برگزاري همايش دلواپسيم در لانه جاسوسي امريكا و بعد از نماز جمعه اين هفته» و «حمله پيوسته و گازانبري به منتقدان» و جنجالسازي عليه مستنداتي نظير« من روحاني هستم» و « گام نهايي» و همچنين با اظهارات شاذ و حساسيتزاي برخي از ملازمان رئيسجمهور نظير يونسي، سريع القلم و مجيد انصاري افكار عمومي جامعه را از موضوعاتي كه دولت در آن «بيم نقد منتقدان » را دارد منحرف كرده و به مسائل دسته چندم درگير كند.
به عقيده اتاق فكر اين جريان، امتيازدهي دولتمردان در گام ديگري از مذاكرات كشورمان با 1+5 نبايد در تيررس نقد و پالايش رسانه و شخصيتهاي طيف وفادار به مباني و گفتمان انقلاب اسلامي قرار گيرد، بلكه بايد به بزرگسازي بسياري از اتفاقات دسته چندم و فرعي ذهن آنها و افكار عموم را از آنچه در مذاكرات رخ ميدهد، منحرف كنيم تا دولتمردان با فراغ بال به آنچه تصميم دارند نزديك شوند.
چند پاره كردن اصولگرايان در پوشش حمله به منتقدان دولت
