محمدرضا لطفي - نوازنده پيشكسوت تار – (جمعه، 12 ارديبهشتماه) از دنيا رفت.
استاد محمدرضا لطفي كه روز گذشته چشم از جهان فرو بست، تنها يك نوازنده يا مدرس نبود. او يكي از معدود نوابغ موسيقي ايران در زمينه آهنگسازي، نوازندگي و تدريس موسيقي بود كه صداي گرم و گيرايي هم داشت. لطفي از آنهاست كه شايد در صد سال گذشته افرادي در سطح او را به سختي ميتوان به اندازه انگشتان يك دست دانست. احتمالاً آهنگهاي اوايل انقلاب او را شنيدهايد. آهنگهاي خاطره انگيزي مثل: برادر غرق خونه... شهيد.. ايران خورشيدي تابان دارد و... .
همه اين آهنگها حاصل همراه شدن و با مردم بودن استادي بود كه از موسيقي سنتي در برابر هجمه انواع موسيقيهاي مبتذل و غيراصيل پاسداري ميكرد. آهنگهاي اوايل انقلاب او كه با نام «چاووش» معروف شدند، خيلي زود در ياد و خاطره مردم جاي گرفتند و اگرچه بعدها فلان خواننده و بهمان نوازنده خواستند آنها را به نام خود مصادره كنند اما همه ميدانستند كه آن همه حاصل خوش ذوقي و روحيه حماسي محمدرضا لطفي است. با اين احوال دانستن اينكه خالق بيش از صدها قطعه موسيقي كدام را بيشتر دوست ميدارد، وسوسه كننده است. چندسال قبل وقتي با او به گفتوگو نشسته بوديم خيلي دلم ميخواست از او در اين مورد بپرسم. اما گمان ميكردم شايد سؤال درستي نباشد. به هر حال همه قطعات مثل فرزند او هستند و شايد تقاضاي جدا كردن يكي از آنها آزاردهنده باشد براي خالقش. اما او انگار ميدانست چه ميخواهم بپرسم، تا گفتم كدام. . . اجازه نداد سؤال تمام شود، گفت همه را دوست دارم اما كاروان چيز ديگري بود و بعد زمزمهاش كرد:
مي گذرد كاروان
روي گل ارغوان
قافله سالار آن
سرو شهيد جوان
محمدرضا لطفي در سال 1325 در شهر گرگان به دنيا آمد. وي به مدت پنج سال در هنرستان موسيقي به آموختن موسيقي پرداخت و موسيقي را نزد استاداني چون علي اكبر شهنازي، حبيبالله صالحي فرا گرفت. پس از پايان هنرستان به دانشكده موسيقي راه يافت و به تكميل آموختههايش پرداخت. در اين زمان از استاداني مانند نورعلي برومند، عبدالله دوامي، سعيد هرمزي نيز بهره جست. محمدرضا لطفي در سال 1343 جايزه نخست موسيقيدانان جوان را نيز كسب كرد. در اجراي رديف آوازي توسط عبدالله دوامي با ساز تار وي را همراهي كرد. در سال 1354 گروه شيدا را راهاندازي كرد و به همراه گروه عارف به سرپرستي حسين عليزاده به بازخواني و اجراي دوباره آثار گذشتگان پرداخت. كانون موسيقي چاووش را با همكاري هنرمنداني چون حسين عليزاده، پرويز مشكاتيان و علياكبر شكارچي راهاندازي كرد و طي يك فعاليت چشمگير آثاري از اين گروه به جاي ماند كه به گفته بسياري از اساتيد از بهترين كارهاي موسيقي ايران به شمار ميروند. «هميشه در ميان»، «درويش خان»، «آب را گل نكنيم»، «گروههاي سهگانه شيدا»، «سپيده»، «به ياد طاهر زاده»، «چهارگاه»، «بهانه از توست»، «به ياد عارف»، «بال در بال»، « تنها يك خاطره»، «صبح سحر»، «جان جان»، «شور خورشيد»، «انتظار»، «رمز عشق»، «خموشانه»، «پرواز عشق»، «گريه بيد» و «قافله سالار» از جمله آثار زندهياد استاد محمدرضا لطفي به شمار ميروند. محمدرضا لطفي از چند ماه قبل به دليل ابتلا به سرطان در بيمارستان بستري شد. وي سرانجام بعد از مدتها مبارزه با اين بيماري بامداد روز جمعه 12 ارديبهشتماه در سن 68 سالگي و در بيمارستان لاله دار فاني را وداع گفت.
حیف که تا بود قدرش ندانستیم وطبق معمول پس از مرگش های هوی راه می اندازیم چرا ما اینجوری هستیم . لطفی همیشه درقلوب ملت جا داشته ودارد بدرود با لطفی عزیز ومهربان 
