توپ را به زمين وزارت ورزش مياندازند و انگشت اتهام به سوي گودرزي و خادم نشانه ميروند تا پاي خود را از ميدان بيرون كشيده و همه تقصيرات را به گردن ديگران بيندازند. حال آنكه مقصر اصلي همانهايي هستند كه قيافه حق به جانب گرفته و به دنبال مقصر ميگردند.
اينكه چرا دايي قبل از بازي حساس برابر راه آهن كه ميتواند معادلات قهرماني را به هم بزند، جريان سه شرط وزارت ورزش را پيش ميكشد، خود جاي سؤال دارد. سؤالي كه البته حتماً نبايد انتظار پاسخي براي آن، از سوي كادر فني و ديگر مسئولان پرسپوليس داشت. چراكه دايي كمتر عادت به پاسخگويي دارد و بيشتر خود را موظف به سؤال پرسيدن و زير سؤال بردن ديگران ميداند تا جواب دادن به سؤالات بيشماري كه در پي رفتار و گفتار خود او ايجاد ميشود.
اما جالبتر اينجاست كه حالا پروين هم پشت دايي را گرفته! آن هم در حالي كه بر كسي پوشيده نيست آنها حتي براي حفظ ظاهر هم كه شده نتوانستند در اين مدت با يكديگر كنار بيايند و اختلاف نظراتشان كه خيلي زود به كدورت و دشمني تبديل شد، تا چه اندازه پرسپوليس را متضرر كرده و به حاشيه برد. با اين وجود حالا سرپرست باشگاه هم همان حرفهايي را تكرار ميكند كه سرمربي تيم به زبان آورده بود و بر آن اصرار و پافشاري دارد.
حرف بيپوليهاي پرسپوليس بحث امروز و ديروز نيست و سالهاست كه شاهد آن هستيم؛ بحثي كه حالا شايد به دليل بالا رفتن رقم بدهيهاي اين تيم پررنگتر از هر زمان ديگري خودنمايي ميكند. اما بحث كمكاري و گستاخي بيان اينكه اگر پول نرسد تيم نتيجه نخواهد گرفت و ميبازد، حرف تازهاي است كه امسال از بازيكنان و مربياني ميشنويم كه رقمهاي نجومي قراردادهايشان آنها را به جايي رسانده كه ديگر خطاهايشان نه براق شدن در چشم هوادار و زير سؤال بردن حمايت آنها كه اعتراف به كم كاري است؛ اعترافي كه خم به ابروي آقايان هم نميآورد. حتي اگر نتيجهاش از دست رفتن قهرماني در شرايطي باشد كه پرسپوليس تنها دوگام با كسب اين عنوان فاصله دارد. البته جاي تعجب ندارد شنيدن حرف كم كاري از سوي بازيكنان وقتي پروين و پنجعلي ميشوند مأمور رساندن اين تهديد به كفاشيان كه اگر پول نرسد تيم بد بازي ميكند و ميبازد.
تساوي برابر راه آهن يعني بازيكنان و چه بسا مربيان آنها نيز روي حرفشان ايستادگي و پافشاري دارند. حتي اگر اين ايستادگي به معني از دست رفتن يك قهرماني ديگر باشد. با اين وجود حالا آقايان انگشت اتهام خود را به سوي گودرزي و خادم نشانه رفته و آنها را مقصر اصلي اين عدم نتيجهگيري ميدانند. اما باز هم ابايي ندارند كه بگويند اين تساوي نتيجه نرسيدن پول به بازيكنان و كادر فني است و به راحتي به اين مسئله اعتراف ميكنند، بدون آنكه ترسي از هرگونه برخورد و توبيخي بابت اين مسئله داشته باشند، چراكه خوب ميدانند حالا دست همه از مربي و مدير گرفته تا بازيكن در يك كاسه است و اگر حرفي به زبان ميآيد، حرف دل همه است، حتي اگر گستاخانه باشد.
وزارت ورزش، گودرزي و خادم در حالي زير سؤال ميروند كه دليل همه فشارها اين است كه تنها يك بازي تا پايان فصل باقي مانده و بازيكنان و حتي كادر فني خوب ميدانند اگر امروز موفق به دريافت مطالباتشان نشود، با توجه به اوضاع مالي پرسپوليس مشخص نيست چند سال بايد به انتظار دريافت اين پول بنشينند؛ پولي كه شايد هرگز دست آنها به آن نرسد. حال آنكه وزارت ورزش حتي اگر قول و وعدهاي هم در اين راستا داده باشد، موظف نيست جيب بازيكنان پرسپوليس را پر كند و زير بار قراردادهاي ميلياردي آنها برود. قراردادهايي كه باعث و باني آن حالا از دور به تماشا نشسته و شايد هم در حال خنديدن به بازي است كه به راه انداخته و همه را درگير كرده است.
پرسپوليس باز هم يكي از بهترين فرصتهاي خود را از دست داد و حالا ديگر نميتوان خيلي به قهرمانياش اميدوار بود وقتي رقبايي چون فولاد، نفت و حالا استقلال را پيش رو دارد. اما براي اين تيم گويا نه قهرماني، كه تنها پاس شدن چكها و دريافت مابقي قراردادهايشان اهميت دارد كه بعد از تساوي برابر راهآهن به جاي سر به زير انداختن و عذرخواهي از هوادار، هنوز هم به دنبال گرفتن يقه وزير ورزش و خادم هستند. يادش بخير روزگاري پرسپوليس زلزله بود بدون پول، ولي حالا پولكي شده و گستاخ.
