هر روز كه ميگذرد بيشتر اين حقيقت آشكار ميشود كه به ازاي هر يك قدم عقبنشيني در برابر فشارها، دشمن با گارد تهاجمي يك قدم پيش ميگذارد. قطعنامه راهبردهاي مداخلهجويانه اتحاديه اروپا در قبال جمهوري اسلامي ايران، روز پنج شنبه در صحن پارلمان اروپا به بحث گذاشته و تصويب شد و پارلمان اروپا قطعنامهاي را تصويب كرد كه در آن آمده: «اتحاديه اروپا بايد از فرصت مذاكرات هستهاي و توسعه داخلي در ايران بهرهبرداري كند.» اين قطعنامه به دنبال آنچه ايجاد اصلاحات داخلي و روابط بهتر ايران و اتحاديه اروپا ميخواند، دخالتي آشكار در ايران را در پيش گرفته و با ادعاي دروغين دفاع از حقوق بشر به دنبال آزادي سران فتنه و همجنس بازي در ايران است.
حضور اشتون در ايران و ديدار با محكومان فتنه 88
بعد از آنكه دولت يازدهم، حل مشكلات را روي ريل مذاكرات انداخت، بارها و بارها رهبر معظم انقلاب اين نكته را متذكر شدند كه حل مشكلات تنها با نگاه به سرمايهها و منابع داخلي، توسعه درون زا، تدبير و توكل بر خدا و اقتصاد مقاومتي قابل حل است اما با اين حال برخي از مسئولان با خوشبيني و ذوق زدگي همچنان به مسير مذاكرات براي حل مشكلات دلخوش بودند و در اين مسير بعد از آنكه برخي مقامات خارجي و اروپايي به ايران دعوت شدند، نوبت به كاترين اشتون مسئول سياست خارجي اتحاديه اروپا رسيد. حضور اشتون در ايران حاوي اخبار گسترده و متعددي بود و البته در اين بين برخي از رسانههاي حامي دولت سعي داشتند تا اين حادثه را به يك حماسه، جعل كنند. با اين حال حاصلي كه از سفر خانم اشتون به ايران به دست آمد، ديدار دزدانه وي با برخي از محكومان فتنه و پروندهسازي حقوق بشري عليه ايران بود؛ گامي زمينهساز كه طي چند روز گذشته منجر به تصويب قطعنامه اتحاديه اروپا عليه ايران شد.
ديدار با محكومان فتنه توسط نمايندگان اروپا
پيش از حضور اشتون در ايران نيز حادثهاي مشابه آنچه در سفر مسئول سياست خارجي اتحاديه اروپا به كشورمان رخ داد را شاهد بوديم. در حالي كه دولتيها در گرماگرم مذاكرات، سرگرم پذيرايي از نمايندگان پارلمان اتحاديه اروپايي بودند، ناگهان باخبر شدند كه اين نمايندگان كه در ظاهر به قصد پيشبرد اهداف مذاكرات و ديدار با ظريف وزير امور خارجه به ايران سفر كردهاند اما در باطن به دنبال انتقال تحريمها از بهانه انرژي هستهاي به حقوق بشري بودند. ديدار نمايندگان پارلماني اتحاديه اروپا با برخي از محكومان فتنه 88 موضوعي بود كه بعد از آن، جنجال تازهاي عليه ايران به راه افتاد تا بهانههاي تازه جهت تحريمهاي تازه از فاز هستهاي به حقوق بشري انتقال يابد. اين حوادث در شرايطي رخ ميداد كه دولت ما در حال برداشتن گامهاي مرتبط با مذاكرات بود و ديدارها در حالي رخ ميداد كه برخي از مسئولان مرتبط با موضوع، مدعي بودند كه ديدار ميهمانان اروپايي با محكومان فتنه خارج از برنامه و بدون هماهنگي بوده است.
هر چند عدهاي هم بعد از وقوع اين حوادث معتقد بودند كه برخي دولتيها از اين قضايا مطلع بوده و به دنبال اثبات وجود آزادي و گرفتن بهانه در برابر جرمتراشي قدرتهاي بزرگ بودهاند. حال آنكه امروز شاهديم اين برنامههاي به خيال خيرخواهانه، خواه با هماهنگي خواه بدون هماهنگي با دولت ايران، نتيجهاي خلاف واقعيت و عكس آنچه دلخواه مسير مذاكرات باشد، داشته است.
بهانههاي تازه براي تحريمهاي تازه
اين حوادث در كنار قطعنامه تازه تصويب شده اتحاديه اروپا عليه ايران و برخي تهديدات و تحريمهاي نو در طول و عرض زمين مذاكرات، همگي حاكي از آن است كه برداشتن هر قدم به سمت نظام سلطه، دست چدني آنها در پوشش مخملي را به ما نزديكتر ميكند و تاكنون هم دلخوشيها به مذاكرات نه تنها باعث افزايش روابط بينالمللي ما با دنيا نشده كه خلاف باورهاي رؤيايي، اندوختههاي ما را تهديد ميكند، البته اين تعابير به معناي آن نيست كه دولت ايران مسير خود را از مذاكرات به سمت ديگري بچرخاند. رهبر انقلاب نيز بر اين نكته تأكيد كردهاند كه ما از كاري كه آغاز كردهايم عقب نخواهيم نشست اما نكته اينجاست كه بايد توجه داشت مذاكرات آن مسير اصلي براي حل مشكلات نيست و شايد در حدود يك مسير فرعي و حاشيهاي قابل تعريف باشد.
اين مسئله را نيز بارها و بارها رهبري توضيح دادهاند كه مذاكرات با 1+5 منجر به حل مشكلات و نگاه مثبت غرب به ما نخواهد شد بلكه تنها ميتواند به روشنگري افكار عمومي نسبت به پليدي و بهانهجويي مداوم غرب بينجامد. آنچنان كه اگر ديروز به بهانه انرژي هستهاي، تحريمهايي را عليه ما تصويب كردند و ايران حاضر به پذيرفتن برخي شروط براي رفع تحريمها شد اما دشمنان به وعدههاي خود عمل نكردند و بعد از روي ريل رفتن و اجراي تعهدات از سوي ايران، آنها به دنبال چرخش بهانههاي تحريمساز به زاويهاي نو هستند و در اين ماههاي اخير به سان گذشته باز هم شاهد تهديدات رئيسجمهور و وزير امور خارجه امريكا هستيم كه همچنان از گزينه نظامي عليه ايران و بقاي بدنه اصلي تحريمها حرف ميزنند.
اين شواهد تماماً اثبات ميكند كه مذاكرات اگرچه لازم و مثبت است اما نبايد به هدف اصلي و مسير اصلي براي حل مشكلات تبديل شود و اميد چنداني نبايد به آن داشت چراكه به موازات اميدواري به مذاكرات، اعتماد به دشمن و خوشبيني به دوستي با دشمن در دل پديدار ميشود و اين لحظهاي است كه دشمنان ما ميتوانند با حيلههاي ژنتيكي خاص خود، در عين حال كه لبخند بر لب دارند اما به دنبال تصويب قطعنامهها و تحريمهاي تازهاي با بهانههاي تازه باشند.
آقای روحانی آیا نتیجه سیاست لبخند و وادادگی در مسائل خارجی را دیدید؟
