برخي در هر موقعيتي به فكر نگاه اقتصادي و تجاري خود هستند كه البته از ديدگاه اقتصاد خرد منطقي است. نمونه آن برگزاري كنفرانس بينالمللي ايران پس از تحريم است اما آيا در منظر اقتصاد كلان چنين اقدامي ميتواند مورد تأييد و تقدير باشد؟
سالهاست كه در كشور ما بر حسب عناوين سالها يا گرفتاريهاي مختلف بارشده بر اقتصاد يا بر اساس درآمدهاي نفتي همايشهاي بينتيجه و بدون برونداد برگزار ميشود تا هزينهاي صورت بگيرد و بيلان كاري پر شود و متأسفانه هيچ نهاد و دستگاهي نيز درباره بينتيجه بودن يا اثرات اين همايشهاي هزينه بر نظارت نداشته و از مسئولان برگزاركننده نيز بازخواست نميكنند. منظور نظر از اين همايشها، برگزاري نمايشگاهها توسط بخش خصوصي و حضور شركتهاي خصوصي نيست. چراكه آنها بهتر از هر كسي ميدانند كه كجا حضور پيدا كنند و كجا هزينه كنند اما در همايشهاي دولتي آيا واقعا چنين است؟
البته و خوشبختانه طي سال اخير به دليل كاهش درآمدهاي نفتي و كاهش بودجههاي دولتي آمار اين دست همايشها به شدت كاهش يافته است اما هنوز هم گروههايي هستند كه با توان و رابطههاي خود چنين همايشهايي را دست و پا ميكنند. همايشهايي كه مجري خصوصي دارد اما دست در جيب دولت ميكند. همان طور كه در خبرها آمده بود نمونه آن همايش «ايران پس از تحريم» است كه به دليل نيامدن ميهمانان و ترجيح مدعوين به هواي بهتر بعد از ايام تعطيلات عيد ظاهراً به تعويق افتاده است. كافي است نگاهي به موضوعات اين همايش بكنيم تا ببينيم با حضور امريكاييها و ژاپنيها و انگليسيها اثرات و بركات اين همايش خوش اسم! چيست و چه دردي را براي كشور مرهم خواهد كرد.
موضوعاتي چون سياست زدايي از انرژي، اثرات تحريم بر امنيت انرژي و محيط زيست، فرصتهاي سرمايهگذاري در صنايع نفت، گاز و پتروشيمي و تبادل فناوري و تكنولوژيهاي نوين، بررسي چشمانداز عرضه و تقاضاي جهاني انرژي، آثار تحريم بر تراز انرژي ايران و جهان و. . . است.
در شرايطي كه هنوز تكليف توافق ژنو و زيادهخواهيهاي غربي معلوم نيست و هر آن زيادهخواهيهاي آنها افزونتر ميشود در حقيقت اين همايش گزارش واضحي از اثر تحريمها ترسيم ميكند و به غرب خط مسير نرفته را روشن ميكند!
كيست كه نداند غرب پس از اعمال فشارها و تحريمها در ايران دنبال چه صنايعي است؟ و صف دلالان و صاحبان چه شركتهايي در داووس و انگليس و. . . پشت چه وزارتخانههايي ايستادهاند و چه ميخواهند؟
البته اين همايش لابد بركاتي نيز براي اقتصاد انرژي كشور خواهد داشت، اگر رسانههاي غربي آن را بايكوت نكنند، اگر دولت امريكا كارشناسان حاضر در همايش را شماتت نكند و اگر گزارشهاي و سخنرانيها مستقيم به مراكز برنامهريزيهاي مخفيانه عليه كشور ارسال نشود. به علاوه آيا در شرايطي كه بايد اقتصاد مقاومتي سرلوحه كار دولت قرار بگيرد و شرايط سخت اقتصادي در درون نياز به همراهي بيشتر مردم و برنامهريزيهاي داخلي از سوي دولتمردان دارد، برگزاري چنين همايشي تا چه اندازه ميتواند باري از دوش دولت بردارد و فشارهاي وارده بر مردم و سبد هزينه آنها را كاهش دهد. اي كاش مجلس يا دستگاههاي نظارتي ديگر نظارتي دقيقتر بر اجراي چنين همايشهايي داشته باشند و اصل هزينه – فايده اقتصادي را در آن لحاظ ميكردند.
