تاريخچه حضور مربيان خارجي در تيم ملي واليبال به قبل از انقلاب اسلامي برميگردد. مسئولان وقت فدراسيون در سال 1970 تصميم گرفتند سكان هدايت تيم ملي را به يك خارجي بسپارند تا بلكه تحول اساسي در اين رشته ايجاد كند. در واقع با آمدن ميلوسلاوو ايم به كشورمان پاي مربيان خارجي به واليبال ايران باز شد. اين در حالي است كه تلاش مديران براي پيشرفت واليبال حتي با آمدن فرنگيها هم حل نشد. به نظر ميرسد در آن سالها توجه چنداني به كارنامه و عملكرد اين مربيان نميشد. با اين وجود پس از گذشت سالها و در دوران مديريت يزدانيخرم برنامهريزيهاي اساسي و حرفهاي در دستور كار قرار گرفت و حضور مربيان خارجي روي نيمكت تيم ملي سازماندهي شد. تا آنجا كه مربيان خوبي چون پارك كيوون، گائيچ و ولاسكو واليبال كشورمان را در سطح قاره كهن و جهان مطرح كردند. البته به اين نكته بايد توجه داشت كه نفر آخر يعني خوليوو ولاسكو با آمدنش تيم ملي واليبال را در حد بزرگان جهان بالا برد.
ميلوسلاو ايم و تادايي كورادا
ايم اهل چكسلواكي سابق بود و در سالهاي 1970 تا 1972 هدايت تيم ملي واليبال را بر عهده داشت. تادايي نيز كرهاي بود و تنها يك سال (1974) بر نيمكت تيمملي نشست. با اين حال در اين مدت واليباليستهاي ايراني به هيچ موفقيتي دست نيافتند. به المپيك نرسيدند، در مسابقات قهرماني جهان سال 1970 شركت كردند اما به جايگاهي بهتر از بيست و يكمي دست نيافتند، جواز كسب حضور در جام جهاني هم كماكان شبيه يك رويا بود و در بازيهاي آسيايي نيز يك مقام پنجمي و يك مقام چهارمي به ارمغان آمد.
ايوان بوگانيكوف
پس از گذشته سالها در دهه 70 مديران واليبالي يك بار ديگر به فكر استفاده از مربيان خارجي افتادند. ايوان بوگنيكوف اهل لتوني در سال 72 به خدمت تيم ملي ايران در آمد تا پس از سالها شاهد پيشرفت واليبالمان باشيم. پيرمرد باتجربه واليبال، اعتقاد زيادي به تقويت تيمهاي پايه داشت و وقت زيادي را صرف كشف جوانان با استعداد كرد. هرچند كه مدت زمان حضور او در ايران زياد نبود و پس از يك سال جايش را به مربي بعدي داد.
ماتسوموتو
سرمربي ژاپني خيلي زود جاي بوگانيكوف را گرفت. او در سالهاي 1373 تا 1377 نفر اول واليبال كشورمان بود. مقام چهارمي و ششمي آسيا و مقام نوزدهمي جهان حاصل تلاشهاي اين مربي بود.
يوتسا ستكويچ
ستكويچ صربستاني مدت كوتاهي همه كاره تيم ملي بزرگسالان واليبال شد. منتها كار اصلي ستكويچ در تيمهاي نوجوانان و جوانان بود و در اين مدت تيمهاي پايه جان دوبارهاي گرفتند. تمرينات ويژه، كشف استعدادهاي جوان و يكسانسازي از جمله تأثيرات مثبت اين مربي به شمار ميرود.
پارك كيوون
در اوايل دهه 80 و درست زماني كه مصطفي كارخانه تمام داشتههايش را براي تيم ملي گذاشته بود و ديگر چيزي براي عرضه نداشت يزدانيخرم و همكارانش با پارك كيوون كرهاي به توافق رسيدند. خدمات اين مربي در رده بزرگسالان قابل توجه بود. نظم و ديسيپلين و البته كمي هم بداخلاقي از جمله ويژگيهاي پارك بود. كي وون به سيستم آناليز نرمافزاري بسيار اعتقاد داشت. كمك گرفتن پارك با گوشي در حين مسابقه از آناليزور خود همگان را در ايران حيرتزده كرده بود زيرا براي اولين بار بود كه چنين موردي مشاهده ميگرديد. او شناخت خوبي از بازيكنان ايراني پيدا كرده بود وي براي اولين بار دو تعويضه به سبك جديد را انجام داد به طوري كه جاي پاسور و قطر پاسور را زماني كه پاسور تيم به منطقه 4 ميرسيد به ترتيب و با گذشت يك رالي عوض مينمود.
ميلوراد كياچ
ميلوراد كياچ هم از مربياني بود كه در دهه 80 به واليبال ايران آمد و حتي تيمملي بزرگسالان ايران را درجام جهاني ژاپن هدايت و رهبري كرد، ضمن اينكه براي اولين بار تيم كشورمان از ايتاليا ست گرفت. او تنها يك سال در سمتش باقي ماند. كياچ به نوعي ستكويچ ضعيف شده بود به طوري كه تمرينات او اصلاً تنوع نداشت و تكرار در دستور كار او قرار داشت. بازيكنان بيشتر احساس خستگي شديد كرده و به نوعي احساس بيگاري ميكردند.
زوران گائيچ
گائيچ جايگزين كياچ شد. در آن زمان مربي پر آوازهترين و مشهورترين مربي كه به واليبال ايران پاي گذاشت، گاييچ بود. گاييچ به واليبال ايران شكل جديدي داد، تمام سخنان او بر روي سيستماتيك بودن واليبال بود. براي تمرينات از آناليز استفاده ميكرد، طراحي تمرينات را بسيار مهم ميدانست، ادبيات رياضي را در واليبال خوب معني ميكرد، به پاسور ريتم پاس دادن را گوشزد ميكرد.
