اين ريز ماشينهاي هوشمند قادرند چندين نسخه از خودشان تهيه كنند و جايگزين بافتهاي فرسوده يا آسيبديده كنند. در آينده نانو رباتهاي هوشمند در مغز و بدن هر انساني به تعداد زياد وجود خواهند داشت و انسان را از ابتلا به انواع بيماريها مصون ميدارند. آنها حتي روند پير شدن بشر را به تعويق مياندازند و نيز قدرت جسماني و حافظه را تقويت ميكنند.
پژوهشگران ايتاليايي با استفاده از رشتههاي دياناي موفق به ساخت نانو رباتي (نانو قفس) شدند كه تركيبات دارويي را مانند محافظي در ميان ميگيرد و با تغيير حرارت آن را رها ميسازد. اين نانوربات ميتواند تركيبات دارويي را حمل كرده و به سلولهاي بيمار برساند. نانوقفس بهدست آمده ميتواند در برابر تغيير دماي محيط عكسالعمل نشان دهد. محققان با تغيير دما ميتوانند آنزيم فعالي نظير هورس راديش پراكسيداز را وارد اين نانوساختار كنند. دليل انتخاب اين آنزيم آن است كه ميتوان به سادگي آن را رديابي كرد. در وسط اين ساختار حفره بسيار كوچكي وجود دارد كه تركيبات بزرگتر از اين حفره را ميتوان توسط اين ساختار جابهجا كرد در حالي كه ساختارهاي كوچكتر از اين ساختار خارج ميشوند. اين گروه تحقيقاتي ساختار پيچيدهاي از جنس دياناي طراحي كردند كه در آن از هشت رشته دياناي استفاده شده تا يك ساختار قفس مانند تشكيل شود. نانورباتها ماشينهاي كوچكي هستند كه براي انجام عملياتي خاص و بعضاً تكرارشونده با دقت بسيار بالا طراحي شدهاند. نانو به معني يك بيليونيوم يا يك ميلياردم است. نانو رباتها نه تنها قادر به تشخيص محل دقيق سرطان خواهند بود بلكه داروي مناسب براي از بين بردن سلولهاي سرطاني را تزريق ميكنند. امروزه تحقيقات وسيعي در زمينه درمان بيماريهايي چون ديابت، بيماريهاي قلبي و ايدز در حال انجام است. نانورباتها داراي امكانات بالقوهاي هستند كه با اجتماع و قرارگيري به صورت كلوني قادرند به طور موشكافانه و دقيق از سيستم حفاظت كنند. در واقع با ساختاري اتمي يا مولكولي در يك فرايند شناخته شده قرار داده ميشوند تا چرخهاي را كامل كنند. تكنولوژي نانورباتيك آنقدر سريع در حال پيشرفت است كه به يقين زندگي انسان از اواسط قرن جاري به كلي متحول خواهد شد. اين تغييرات شامل از بين رفتن بسياري از بيماريها، كاهش عوامل و عوارض بسياري از امراض و حتي جراحيهاست.
هم اكنون نانو رباتهايي كه در مراكز تحقيقاتي ساخته ميشود به اندازهاي كوچك هستند كه هنگام عطسه همراه با گرد و غبار به بيرون پرتاب ميشوند. يكي از اولين ريز رباتهايي كه براي كمك به علم پزشكي ساخته شد سلئو نام داشت. اين ميكرو ربات براي جاسازي در داخل روده انسان طراحي شده بود. سلئو مجهز به يك چنگال و چند حسگر بود. حسگرها بدين منظور تعبيه شده بودند تا مانع برخورد با موانع شوند، وظيفه چنگال نيز برداشتن نمونه از سطح روده است. اين ريز ماشين ميتوانست يا خود حركت كند يا توسط پزشك با يك كنترل دستي به حركت درآيد. اسلوب كار نانو رباتهايي كه در داخل بدن كار گذاشته ميشوند، شبيهسازي از محيط در فضايي سه بعدي است و تجزيه و تحليل اطلاعات در آنها بر مبناي روشهاي عددي است. نانورباتها مانند انسـان بـه اطـلاعـات اطـرافشـان نياز دارند. به دليل نوع كار اين نانو رباتها در بدن، تجهيزات يا سختافزار اين ماشينهاي مولكولي بسيار پيشرفته و ابتكاري است. اينك محققان به دنبال راههاي باز كردن اين نانوقفس با تغيير دما هستند تا بتوانند پيش از بسته شدن آن، تركيبات مورد نظر را درون اين نانوقفس وارد كنند. نتايج يافتههاي محققان نشان ميدهد كه آنزيم كپسوله شده در اين ساختار ميتواند فعاليت خود را درون اين نانوقفس حفظ كند به طوري كه اگر مواد اوليه بتوانند از حفره ميان اين ساختار وارد آن شوند، تحت تأثير آنزيم قرار خواهند گرفت. فرآيند كپسوله كردن مواد برگشتپذير است يعني مولكول ميتواند از آن خارج شود. محققان نشان دادند كه اين نانوساختار را ميتوان وارد محيط كشت كرد. پژوهشگران اميدوارند از اين نانوساختار قفسي شكل در آينده براي حمل دارو استفاده شود تا بتوان داروها را به طور مؤثرتري به محل مورد نظر در بدن رساند.
newscience.com
