همه براي يكي

همه براي يكي، خود‌مان را عوض مي‌كنيم. مگر نه اينكه خداوند فرمود: «... و من احياها فكانما احيا‌الناس جميعا»؛ هر كس انساني را زنده بدارد، گويي همه مردم را زنده كرده است.

 

 

ما بچه‌ها نيز دوست خود را زنده مي‌كنيم. چطور زنده مي‌كنيم؟ با او و غصه‌هايش و درد‌هايش همراه مي‌شويم. معلم ما به ما آموخت كه دوست ما عضوي از ماست و حالا كه بيماري با او شوخي مي‌كند و مو‌هاي سرش را قرض مي‌گيرد، ما بچه‌هاي مدرسه شيخ‌شلتوت مريوان نيز همدرد و همشكل و همروح او مي‌شويم.