طلبه شهيدمهدي فراهانينسبفرزند
علي اصغر،در هجدهم دي ماه سال 1339 در خانوادهاي متدين، متوسط و روحاني در تهران
پاي به عرصه گيتي نهاد.در دوران طفوليت تحت تعاليم پدر روحاني اش قرار گرفت و به
فراگيري نماز، قرآن کريم و فرايض ديني پرداخت. در سن هفت سالگي تحصيلات ابتدايي را
شروع کرد و پس از کلاس پنجم ابتدايي در مدرسه علميه مجتهدي تهران به فراگيري دروس
عربي، جامع المقدمات و سيوطي پرداخت. مقداري از شرح لعمه و مکاسب را نزد پدر آموخت
و همزمان در امتحانات اول و دوم راهنمايي تحصيلي نيز قبول شد.وي براي ادامه تحصيل
علوم حوزوي مدتي را در مدرسه شهيد مطهري سپري کرد و پس از آن راهي شهر مقدس قم شد
و در حوزه علميه از محضر اساتيد گرانقدر
آن حوزه بهره گرفت.
آموزش قرآن در مناطق محروم
ایشان از قاریان قرآن محله بوده و برای
همسایگان کلاس قرآن دایر می نموده است .در دوران شکوفايي انقلاب اسلامي به تکثير و
توزيع اعلاميهها و نوارهاي سخنراني حضرت امام(ره) همت گماشت و در راهپيمائي
ها و تظاهرات عليه رژيم منحوس پهلوي فعالانه شرکت کرد. پس از پيروزي انقلاب اسلامي
مدتي در مناطق محروم از جمله چابهار به تبليغ و نشر فرهنگ اسلام و تشيع پرداخت و
پس از بازگشت به عضويت بسيج سپاه پاسداران انقلاب اسلامي در آمد.
شهيد
فراهاني نسب دو مرتبه به مکه مکرمه و مدينه منوره مشرف شد و در اين سفر روحاني ضمن
ايجاد ارتباط با مردم سوريه ، اردن و عربستان سعودي به ترويج فرهنگ مذهب شيعه
پرداخت.
اولين
گام هاي حضور
براي
اولين بار به کردستان اعزام شد و در سردشت به مقابله با گروهک هاي ضد انقلاب
پرداخت. پس از مراجعت به تهران به خدمت سربازي اعزام و در نيروي دريايي مشغول به
خدمت شد و چون روحاني بود، در سياسي عقيدتي نيروي دريايي به تشکيل کلاس هاي آموزش
قرآن، احکام و کلاس هاي عقيدتي مبادرت ورزيد.او عزمش را جزم كرد تا دشمن را شرمنده
كند.
پس از فراغت از خدمت سربازي، سرپرستي کميته
انقلاب اسلامي و بسيج شهرک وردآورد قلعه حسنخان را عهده دار شد.وي که حضور خود را
در جبهههاي نبرد حق عليه باطل مؤثر ميديد از طريق تيپ علي بن ابيطالب شهرستان قم
به عنوان رزمنده راهي جبهههاي نور عليه ظلمت شد و در عمليات محرم شرکت کرد.
منبرهايي
كه جهاد بودند
مهدي سخنراني هاي جالبي داشت. روزي كه قرار
بود از مسجد به جبهه اعزام شود ، منبري را
درمسجد برگزار كرد ودر مورد جبهه وجها سخنراني كرد .اهالي محل هنوز هم آن روز را
به خوبي در خاطر دارند .
آخرين باري كه به جبهه مي رفت ، شب عاشورا بود .خانواده اش بعد از آن روز ديگر او را نديدند. مدت زيادي بود كه از او خبري نداشتند .براي
همين پدر به همراه فرمانده پادگان امام حسن (ع) تصميم مي گيرند براي تجسس شهدا به جبهه بروند تا شايد از مهدي خبري بگيرند اما
در هر منطقه اي كه سركشي مي كنند، از او
خبري به دست نمي آوردند .
به تهران برمي گردند وبعد از بررسي پرونده وشرايط مجروحيتش در تاريخ
17 بهمن ماه 1360به اين نتيجه مي رسند يا به شهادت رسيده ويا به اسارت دشمن در
آمده كه در صورت اسارت هم در برابر شكنجه
هاي بعثي ها وندادن اطلاعات و...به شهاد ت رسيده است اينگونه مي شود كه خانواده
همچنان از سرنوشت ايشان كه چيزي جز شهادت در راه خدا نبوده بي اطلاع مي مانند .
شهدا يي
كه حاضرند
شبي
پدر خواب
مي بيند كه مهدي در حالي كه ملبس به لباس روحانيت بود ،آمد. از او گله كردم
، گفتم : چرا دير كردي ؟ چرا لااقل يك نامه ننوشتي ؟ من صبر مي كردم اما به مادرت
نامه مي نوشتي . مهدي در حالي كه بسيار خوشحال و سر حال بود گفت : آقا نشد نامه
بنويسم ."
هميشه وجود ايشان را در زندگيمان احساس مي كنيم و از نظر ما به هيچ وجه غايب
نيستند ، بلكه نظاره گر هستند .
شهدا و جانباران براي حفظ وطن جان خود را در طبق اخلاص نهادند . وما براي حفظ وطن
و انقلاب ابتدا بايد ارزشها را حفظ نمائيم . آيا اينكار را كرده ايم ؟ !
