امام حسين(ع) منادي آزادي بود و همه را به حريت و آزادي فرا ميخواند و با بانگ رساي خويش وجدان انسانها را مخاطب قرار ميداد و ميفرمود: «لاَ تَكُنْ عَبْدَ غَيْرِكَ وَ قَدْ جَعَلَكَ اَللَّهُ حُرّاً»، برده ديگري مباش كه خداوند تو را آزاد آفريده است. او طرفدار صلح و صفا و انگيزه قيامش ايجاد صلح و صفا در امت اسلامي بود، چنان كه ميفرمايد: «إِنَّما خَرَجْتُ لِطَلَبِ الاِْصْلاحِ في أُمَّه جَدّي»، منحصراً براي اصلاح امت جدم قيام كردم. امام حسين(ع) براي احياي امر به معروف و نهي از منكر ارزش حياتي قائل بود و ميفرمود: «امر به معروف و نهي از منكر دعوت به اسلام، جلوگيري از ستم، مبارزه با ستمگر، تقسيم صحيح ثروت، گردآوري صدقات از راه درست و هزينه كردن آن در راه صحيح است». او ظلمستيز بود و زندگي با ستمگران را ذلت ميدانست و ميفرمود: «لا أَرَي الْمَوْتَ إِلاّ سَعادَه وَ لاَ الْحَياه مَعَ الظّالِمينَ إِلاّ بَرَمًا»، من مرگ را سعادت و زندگي با ستمگران را مايه دلتنگي ميبينم. او پيشواي آزادگان، اسوه پاكباختگان و رهبر ايثارگران بود و لذا به هنگام حركت از مكه معظمه به سوي قربانگاه كربلا فرمود: «مَنْ كانَ باذِلاً فِينا مُهْجَتَهُ وَ مُوَطِّناً عَلي لِقاءِ اللهِ نَفْسَهُ فَلْيَرْحَلْ مَعَنا، فَإِنِّي رَاحِلٌ مُصْبِحاً إِنْ شَاءَ اللَّه»، هر كس آماده باشد كه در راه ما خون خويش را نثار كند و خود را براي ديدار پروردگارش مهيا كرده باشد، به ما حركت كند كه من انشاءالله بامدادان به راه خواهم افتاد.
اصلاحگران در طول قرون و اعصار بهترين درس و الگو را از نهضت عاشورا دريافت كرده، در برابر آن سر تعظيم فرود آورده، همواره از عظمت آن ياد كرده و بر لزوم پاسداري از آن تأكيد كردهاند. در مقابل، ستمگران و مرزنشناسان در برابرش ايستاده و براي نابودياش تلاش كردهاند. گاندي، مصلح بزرگ هند ميگويد: «من براي ملت هند چيز تازهاي نياورده، بلكه فقط نتيجه مطالعات خود را پيرامون قهرمان كربلا به ملت هند به ارمغان آوردهام. اگر بخواهيم هند را نجات بدهيم، بايد همان راهي را بپيماييم كه حسينبن علي پيمود». ولي لنين فرياد ميزند: «كربلا را نابود كنيد!»اگر مسلمانها كربلا و پيام عاشورا را نصبالعين خويش قرار ميدادند، هيچ طاغوتي نميتوانست بر آنها چيره شود. بايد در مكتب عاشورا آموخت كه چگونه ميتوان مظلوميت را سكوي پرش به سوي آزاديها قرار داد. هر قدر انسانها بيشتر به ارزيابي پيام عاشورا بينديشند، بيشتر ميتوانند از آن بهره بگيرند و هر قدر در اين راستا كوتاهي كنند، از آثار پربار آن محروم خواهند بود. چرا اسرائيل از جنوب لبنان عقبنشيني كرد، ولي از فلسطين عقبنشيني نميكند؟ مگر نه اين است كه آنها وارثان مكتب ابوذر و راهيان كوي شهيد اول و شهيد ثاني هستند؟ آنان صلابت و شجاعت را از ابوذر آموخته و شهامت و عشق شهادت را از مكتب عاشورا فرا گرفتهاند.
چرا متوكلها تلاش ميكردند قبر مطهر امام حسين(ع) را با خاك يكسان كنند؟ چرا وهابيان ددمنش چندين بار به كربلا حمله كردند و حرم مطهر را به آتش و خون كشيدند؟ چرا گروه صحابه حسينيهها را به آتش ميكشند و روحانيون شيعه را نشانه ميروند؟ آنها ميخواهند منطق «إِنْ كانَ دينُ مُحَمَّدٍ صلي الله عليه و آله و سلّم لَمْ يسْتَقِمْ إِلا بِقَتْلي فَإِذا يا سُيوفُ يا سِهامُ خُذيني»، اگر دين جدم جز با كشته شدن من پا بر جا نخواهد بود، پس اي شمشيرها و اي نيزهها مرا دريابيد، ديگر در جهان طنينانداز نباشد. آري، امام حسين(ع) فقط آن روز مشعل هدايت نبود بلكه امروز نيز كشتي نجات و مشعل هدايت است.
احياي مراسم حسيني و تعظيم شعائر حسيني كمك به بقاي اسلام، مكتب، معارف، ارزشها و اصول انساني و جوانمردي است. مؤلف محترم يكي از چهرههاي برجسته جهان تشيع، شهيد آيتالله حاج سيد حسن شيرازي است. او 40 سال قبل اين اثر ارزشمند را در كربلاي معلي به رشته تحرير درآورده، نقش اين مراسم را در بقاي مكتب بيان كرده و خود از پيشتازان در احياي اين مراسم بود و سرانجام نيز به خيل شهيدان پيوست. «عاشَ سَعيداً وَ ماتَ شَهيداً.»
اميدواريم اين اثر گرانبها مورد استفاده شيفتگان قرار بگيرد و موجب آشنايي بيشتر خوانندگان گرامي با نقش مراسم حسيني در بقاي مكتب حياتبخش تشيع و مورد قبول و امضاي حضرت بقيه الله الاعظم ارواحنا فداه قرار بگيرد، انشاءالله.
