افکارنیوز: «سال هاست كه از داشتن اين صفت رنج مي برم. به محض اينكه خبردار مي شوم كسي از اطرافيانم موقعيتي خاص و يا شرايطي مطابق ميل و خواسته اش به دست آورده است، آتش حسادت در درونم شعله ور مي شود و آرزو مي كنم كه اي كاش اين نعمت به او نمي رسيد! با خودم فكر مي كنم اين شرايط عالي چرا بايد نصيب و روزي او شود؟ مگر او چه فرقي با من دارد؟ از نظر من او صلاحيت داشتن اين نعمت و روزي را ندارد. من با داشتن اين نعمت و روزي را ندارد. من با داشتن اين حس و اين نگاه، ناخودآگاه آن فرد را دشمن خود مي دانم و هر وقت كساني را مي بينيم كه او را مي شناسند، فرصت را براي بدبين كردن آنها نسبت به او از دست نمي دهم؛ كارهايي مثل بدگويي كردن، زير آب زدن و خوار و خفيف نشان دادن او. در واقع هر كاري را كه به ذهنم برسد، براي كوچك جلوه دادن او انجام مي دهم. شرايطم طوري شده كه ديگر از نعمت هايي كه خودم دارم، كوچكترين لذتي نمي برم و مدام به اين فكرم كه چرا ديگران بايد فلان نعمت ها را داشته باشند، اما من نه؟! تازگي ها ديگر اطرافيانم من را فردي محبوب و دوست داشتني نمي دانند.
ماجرا به همين جا ختم نمي شود؛ امروز در حال خواندن روزنامه بودم كه ناگهان درسا، دختر سيزده ساله ام كه براي بازي به محوطه آپارتمان رفته بود، با چهره اي برافروخته از خشم و خانه آمد و بدون مقدمه گفت: «مامان، مي داني امروز پدر فريبا دوستم به مناسبت تولدش چه هديه اي براي او خريده است؟ يك تبلت! فريبا هنوز بلد نيست با موبايل كار كند، آن وقت پدرش براي او تبلت خريده! او ضعيف ترين دانش آموز مدرسه است. هميشه نمره هايش از من كمتر مي شود و هيچ كدام از معلم ها هم او را دوست ندارند، چون خيلي تنبل است!» همين طور داشت ادامه مي داد كه حرفش را قطع كردم.
حالا ديگر فكر مي كنم اين اخلاق منفي من روي درسا هم تاثير گذاشته است و او مدام داشته هاي خود را با ديگران مقايسه مي كند و دائماً در حال رشك بردن به دوستانش است.
من با وجود اينكه تمام راهكارهايي را كه از مجله ها و كتاب هاي آموزش انرژي مثبت برداشت مي كنم، مو به مو انجام مي دهم، ولي حتي به خواسته هاي خيلي كوچكم هم نمي رسم و فكر مي كنم آموخته هايم هيچ تاثيري روي قدرت جذب من ندارد و انگار يك انرژي منفي دائماً من را تعقيب مي كند.»
حسود از داشتن آرامش محروم است
خوشبختي و احساس رضايت داشتن در زندگي، در گرو داشتن باورهاي آرامش بخش و زندگي كردن آنهاست. وقتي باور داشته باشيم كه نگاه و عملكرد روزانه ما، سهم داشتن از نعمت هاي الهي را در زندگي برايمان فراهم مي سازد، هيچ گاه اجازه نخواهيم داد عوامل بيروني، سبب از بين رفتن آرامش ما شود و ما را از نعمت هاي زندگي محروم كند. اگر فكر كنيم كه با داشتن شرايط و امكانات مالي و يا موقعيت هاي اجتماعي، مي توانيم سهم بيشتري از اين موهبت داشته باشيم، سخت در اشتباهيم، زيرا در اطراف خود افراد فراواني را سراغ داريم كه شايد به ظاهر جايگاه مالي و شرايط و موقعيت هاي عالي نداشته باشند، اما وقتي براي مدتي كوتاه با آنها همراه مي شويم، مي بينيم داشته ها و نداشته هاي آنها، هيچ وقت نمي تواند ذره اي از آرامش شان كم كند، چرا كه باور دارند نعمت ها و رسيدن به خواسته ها،تنها به دست خداوند فراهم مي شود و تا زماني كه خود را موظف به انجام وظيفه مي دانند، ديگر نگران رسيدن يا نرسيدن به آرزوهايشان نيستند و داشته هاي ديگران، حتي لحظه اي زمينه ساز بروز حسادت در آنها نمي شود. از آنجا كه همه ما دوست داريم روز به روز نعمت ها و موهبت هاي بيشتري را در زندگي نصيب خود سازيم، بايد توجه داشته باشيم كه حسادت، مانعي جدي در جهت رسين به خواسته ها محسوب مي شود. شايد فرد حسود در ابتدا تصور كند با تصور سلب نعمت از ديگري، بهره خود را بيشتر مي سازد، اما از اين نكته غافل است كه هر روز زمينه محروميت هر چه بيشتر خود را از نعمات الهي فراهم مي سازد، چرا كه اين صفت منفي، نمونه بارز ناشكري و ناسپاسي نسبت به نعمت ها، سوءظن و عدم توكل به پروردگار است.
حسود به آرزوهايش نمي رسد
حسادت، يكي از ابزارهاي شيطان است. اين ويژگي هم آرامش را از شخص حسود مي گيرد و هم رنج و زحمت را براي ديگراني كه مورد حسادت واقع مي شوند، فراهم مي كند. اگر حسادت را نوعي بيماري مهلك و كشنده بدانيم، قطعاً همين امروز، بدون لحظه اي درنگ، به فكر اصلاح و درمان آن در درون خود خواهيم بود، چرا كه امام علي، عليه السلام مي فرمايد: «آفرين بر حسادت! چه عدالت پيشه است! پيش از همه صاحب خود را مي كشد!»
بياييد همين امروز و در همين لحظه، نحوه تفكر و نگرش خود را تغيير دهيم تا به اين وسيله در خود انگيزه ايجاد كنيم و اثرات منفي حسادت را دائماً به خود يادآور شويم. بايد به منافع زندگي بدون حسادت توجه كنيم؛ منافعي مانند داشتن يك زندگي توام با آرامش و رسيدن به تمام خواسته ها!
ما هميشه بايد به خاطر داشته باشيم كه آنكه نعمت مي دهد و نعمت مي ستاند، فقط خداست و بايد باور كنيم كه خداوند حكيم است و آنچه كه در اختيار ديگران قرار مي دهد، براساس مصلحت و تقدير اوست. بنابراين براي به دست آوردن آرامش و رهايي از اين صف ناخوشايند، سعي كنيم بهترين نعمت ها و دستاوردها را براي ديگران آرزو كنيم.
