یادداشتی به قلم ناصر قندیل
نماینده سابق پارلمان لبنان و رییس مرکز پژوهش استراتژیک خاورمیانه در لبنان پارسینه: سه ماه سرد آینده در کنار چند عامل جدید بین المللی می تواند در سرنوشت سوریه و تحولات آن تاثیر قابل ملاحظه ای داشته باشد. در حالی که بحران مالی در آمریکا و اروپا با فرارسیدن ماه فوریه میلادی _زمانی که درجه حرارت به زیر صفر می رسد- به آستانه انفجار برسد و هزینه های پرداختی دولت های غربی بالا برود، اعتراض ها در خیابان های غرب هم شدت خواهد گرفت.
دولت اوباما اصرار دارد که تا پیش از این تاریخ به شکلی سریع ترتیبات آینده را در تعامل با ایران، چین و روسیه بچیند. تهران، پکن و موسکو خواستار تغییر رفتار آمریکا در پرونده سوریه شده اند. واشنگتن التزام داده است که استقرار نیرو و سامانه پاتریوت در ترکیه در کنار رسمیت بخشی کامل به ائتلاف سیاسی معارضان آخرین گام های منفی در چارچوب وعده ها و التزام های سابق باشد.
به بحران سوریه هم عنوانی جدید به نام مبارزه با تروریسم داده می شود و ائتلاف سازی های آینده بین المللی را بر این مبنا استوار می کند. ۲۵ دسامبر گام های تغییر نخست از سوی آمریکا به سوی ایران در مذاکرات برداشته می شود و ۱۰ ژانویه نیز گام های تغییر دوم در پرونده سوریه اجرایی خواهد شد.
از سوی دیگر دولت سوریه برای حمله زمستانی سخت در مواجهه با گروه های مسلح با سلاح و تجهیزاتی متفاوت آماده می شود. درگیری های نیروهای سوری با این گروه ها تا کنون بیش از ۱۵ هزار کشته را در ۶ ماه گذشته به آنان تحمیل کرده است، در حالی که تعداد یگان های تزریق شده از خارج به بدنه این گروه ها در همین مدت به ۳ هزار تن نمی رسد، به گونه ای که قدرت این گروه ها در حملات به ویژه پس از جنگ "داریا" و اطراف فرودگاه دمشق به شدت کاهش یافته است و کشته های آنان در این نبردها به بیش از ۴ هزار تن رسید.
با پایان فوریه حمله زمستانی هم پایان خواهد یافت. حضور افراد مسلح در حومه "ادلب" و "حلب" خاتمه می یابد و در نیمه ماه بعد از آن هم کار در محله های باقیمانده دمشق، حمص، حلب و دیر الزور تمام خواهد شد.
موضوع دیگر این است که به شورای استانبول و ائتلاف دوحه ابلاغ شده است که شبه نظامیان نمی توانند تسلیح شوند و دخالت نظامی هم در کار نیست. از آنها خواسته شده که در برابر گروه های القاعده ای بایستند. این اقدام، روحیه آنها را در هم کوبید و اکنون سخن درباره توافقی می رانند که به قیمت سرنوشت آنها حاصل شده است.
آنها می گویند حمایت تبلیغاتی و رسانه ای با صحبت درباره پیروزی های مخالفان نمی تواند شکست ها را پنهان کند، زیرا اگر تاکنون اقداماتی نظامی هم محقق شده به دست گروه های القاعده بوده است و نه سایر معارضان مسلح.
ریاض الاسعد داستانی را برای فرماندهان معارضه مسلح تعریف کرده که دوستان ترکیه ای این فرماندهان، در صفحات فیس بوک نقل کرده اند. اینکه چگونه دولت سوریه و دستگاه امنیتی آن توانست از هجمه های رسانه ای در خصوص احتمال استفاده ارتش از سلاح های شیمیایی استفاده کند و بالگردهای سوری اقدام به پرتاب کیسه های حاوی آهک و گچ در خیابان های "داریا" و باغ های آن کردند.
این مواد باعث حساسیت پوستی افراد مسلح شد به گونه ای که دستور خروج افراد مسلح از پناهگاه ها با این گمان که مواد مذکور همان تسلیحات شیمیایی باشد ، صادر شد. اما در بیرون گشتی های ارتش به استقبال افراد مسلح آمدند و آنها را درو کردند. این روایت، صحیح یا غلط ، در ترکیه و میان افراد مسلح منتشر شد تا دلالتی بر عدم کفایت فرماندهان نظامی معارضان از یک سو و شکست شدید روحیه آنان از سوی دیگر باشد.
از جانبی دیگر، هزینه کشورهای حوزه خلیج(فارس) در بهار عربی و بحران های مالی اروپا بر اساس برآورد صندوق بین المللی پول در سال ۲۰۱۲ بالغ بر ۶۰۰ میلیارد دلار شده است. این کشورها ناچار به حمایت از اقتصاد تونس و مصر بر لبه پرتگاه شدند. همچنین ناگزیر بودند به هر کدام از ۲ کشور اردن و ترکیه ۱۰۰ میلیارد دلار کمک کنند زیرا گردشگری در خاورمیانه از رمق و رونق افتاد و خون در رگ های اقتصاد ترکیه با توقف گردشگری و ترانزیت خشک شد. وضعیت اقتصادی مصر هم به همین منوال پیش رفت و این کشورها با کسری بودجه ای ۱۸۰ میلیارد دلاری و کاهش شدید ارزش پول مواجه شدند.
جنگ علیه سوریه هم به تنهایی برای پوشش هزینه های ۲۰۰ هزار فعال اعم از نظامی، اداری و رسانه ای، ماهانه نیم میلیارد دلار و در مجموع بیش از ۱۰ میلیارد دلار هزینه برداشت. این مبلغ جدا از بهای سلاح ها و تجهیزات است.
در چنین شرایطی و در بحبوحه بحران سنگین اروپا از کشورهای خلیج (فارس) خواسته شد که ۳۰۰ میلیارد دلار پول را در رگ های اقتصاد اروپا در قالب قراردادهای سلاح، خرید هواپیماهای مسافربری ، ماشین آلات سنگین ، املاک وهتل سازی تزریق کنند.
زمستان موعد سرمای گزنده است. هر کس - به خصوص در افغانستان- گرم شود نجات می یابد. این چیزی است که آمریکایی ها قبل از ورود به مذاکرات با ایران می گویند.
پایگاه تاپ نیوز
مترجم:امین ارشادی
