اخضر ابراهيمي نماينده سازمان ملل در امور حل بحران سوريه مذاكرات معاونان وزراي امور خارجه امريكا و روسيه را در ژنو سازنده و مثبت ارزيابي كرد. وي پيش از اين نيز با بيان اظهارنظر مشابه خواستار برقراري آتشبس و حل سياسي بحران سوريه شده بود.
اين اظهارات به نسبت خوشبينانه در حالي بيان ميشود كه كشورهاي عربي و غربي مخالف دولت سوريه چه به صورت صريح و چه ضمني بر سقوط به گونهاي وانمود كردهاند كه انگار دولت سوريه به آخر خط نزديك شده است. از جمله اظهارنظرهاي صريح در اين زمينه ميتوان به گزارش سيا و اظهارات مشابه رئيس سرويس اطلاعات و امنيت آلمان درباره سقوط دولت بشار ظرف چند هفته (۵ تا ۶ هفته) يا اظهارات نبيل العربي، دبيركل اتحاديه عرب و شيخ حمد بن جاسم، نخستوزير و وزير امور خارجه قطر درباره سقوط قريبالوقوع دولت سوريه اشاره كرد.
به موازات اين اظهارنظرهاي علني، اتهاماتي در سطح تبليغات عليه دولت سوريه درخصوص امكان استفاده از سلاحهاي شيميايي به راه انداخته شده است كه همين پيام را به طور ضمني در ذهن مخاطب ايجاد ميكند كه گويا دولت و ارتش سوريه راهي جز استفاده از اين سلاحها برايش باقي نمانده است اما آيا واقعاً اوضاع ميداني سوريه همين چيزي است كه از سوي مخالفان ارائه و به تصوير كشيده ميشود؟ و اگر چنين است پس اظهارات نسبتاً خوشبينانه اخضر ابراهيمي چه معنا و مفهومي پيدا ميكند؟
در پاسخ بايد گفت اگر دولت سوريه واقعاً در آستانه سقوط قرار ميداشت امريكا هيچ دليل يا انگيزهاي براي مذاكره با روسيه نميديد و اصلاً به سراغ آن نميرفت. علاوه بر اين، بررسي تحولات ميداني سوريه حاكي از اين است كه ارتش سوريه با وجود اينكه تنها از ۱۰ درصد ظرفيت خود استفاده ميكند اما توانسته است به موفقيتها و پيشرفتهاي اساسي در روند پاكسازي مناطق درگير از وجود عناصر مسلح پيدا كند به گونهاي كه با اجراي عمليات اخير در مناطق جنوبي و غربي دمشق امكان نفوذ عناصر مسلح به دمشق تا حدود زيادي غيرممكن شده است.
گذشته از اين، ارتش مردمي كه به عنوان يك ابتكار جديد براي مقابله با گروههاي مسلح سازماندهي شده روزبهروز تقويت ميشود و اعضاي آن به حدود ۱۰۰ هزار نفر رسيده است. بر اين اساس ميتوان گفت كه شاخصهاي موجود بيشتر رويكرد اخضر ابراهيمي مبني بر لزوم حل بحران از طريق سياسي را تأييد ميكند و اظهارنظرهاي موجود درخصوص قريبالوقوع بودن سقوط تلاشي براي سرپوش گذاشتن بر شكستهاي سنگين وارده بر گروههاي مسلح و نوعي ايجاد اميد در آنها محسوب ميشود و با توجه به واقعيتهاي ميداني سوريه توهمي بيش نميباشد.
