تظاهرات مردم مصر در روز سه شنبه 8 مارس نشان داد که بعد از دو هفته و عقب نشینی های ظاهری دولت، مردم مصر نه تنها از خواسته اصلی خود برای سرنگونی سریع حسنی مبارک از قدرت کوتاه نیامده بلکه با شدت بیشتری بر آن تاکید دارد. به گزارش خبرنگاران، جمعیت بیشماری در این روز در میدان التحریر شهر قاهره حاضر شدند تا آن حد که حضور چنین جمعیتی از زمان شکل گیری اعتراضات در روز 25 ژانویه تا کنون سابقه نداشته است. گذشته از جمعیت زیاد حاضر در میدان التحریر، صدها هزارتن نیز در اطراف میدان جمع شده بودند و همچنین باید به خیابان های اطراف و پل های منتهی به میدان و در حاشیه رود نیل نیز اشاره کرد که مملو از جمعیتی بود که قصد داشتند خود را به میدان برسانند. این حجم از جمعیت در وهله نخست دلالت آشکاری داشت بر عدم رضایت مردم از عقب نشینی های دولت و حتی روند مذاکرات و سازشی که ایجاد شده بود و مردم مصر در روز سه شنبه نشان داند که نه تغییرات انجام شده توسط حسنی مبارک، رییس جمهور مصر، در دولت و نه وعده وی برای کنارگیری تا ماه سپتامبر و نه حتی گفتگوهای ژنرال عمر سلیمان، معاون مبارک، با گروههای مخالف و وعده تشکیل کمیته ای برای اصلاح قانون اساسی، هیچ کدام مورد رضایت آنان واقع نشده است. اکنون با چنین حجمی از مخالفت و اعتراضات عمومی چه باید کرد؟ این موضوع را می توان مسئله اصلی حکومت مصر و بیشتر از آن حامیان غربی اش به خصوص آمریکا دانست که از لا به لای وقایع چند روز اخیر می توان به طرحی پی برد که برای حل این مسئله دنبال می کنند.
بیش از هر چیز، در اقدامات حکومت مصر و دیدگاه آمریکا و کشورهای ارپایی نسبت به وقایع مصر نقطه مشترکی دیده می شود مبنی بر این که هر سه جبهه اصل بحران این کشور را پذیرفته اند. علاوه بر این، هر سه جبهه بعد از برخورد خشن حکومت با معترضین در هفته نخست اعتراضات، به صورت مشترک پذیرفته اند که باید اقداماتی برای تغییرات گسترده انجام بگیرد. در واقع، زمانی که مبارک به مردم مصر پیام و وعده انجام تغییرات اساسی را داد و دولت وقت را منحل کرد و عمر سلیمان را به عنوان معاون خود معرفی کرد، در همان موقع نیز باراک اوباما، رییس جمهور آمریکا، تغییرات فوری در مصر را خواستار شد و آنجلا مرکل، صدر اعظم آلمان، و نیکولا سارکوزی، رییس جمهور فرانسه، و دیوید کامرون، نخست وزیر بریتاینا، نیز پیامها و درخواستهای مشابهی را برای تغییرات اساسی در مصر اعلام کردند. از این رو می توان انجام تغییرات گسترده در مصر را محور مشترک هر سه جبهه دانست که هماهنگ با یکدیگر طرح کرده و پیش می برند، اما آنان می خواهند این محور را چگونه و با چه تاکتیکی انجام دهند و گذشته از این، چه هدفی برای این محور مورد نظر سه جبهه مذکور است.
حکومت مصر و به خصوص شخص مبارک منظور خاصی از وقوع تغییرات در نظر دارد و آن برکناری ملایم و موجه مبارک از قدرت است. اکنون حکومت مصر برکناری مبارک را پذیرفته است اما نمی خواهد این امر به صورت انقلابی باشد تا حکم سرنگونی و سقوط او از قدرت را داشته باشد. از این رو، حکومت مصر سعی می کند تا با وسایلی از قبیل مذاکره با احزاب و گروههای مخالف و به هر صورت ممکن مبارک را تا ماه سپتامبر آینده حداقل به صورت ظاهری بر سر قدرت حفظ کند. گذشته از شخص مبارک، حکومت به این وسیله به دنبال حفظ بدنه خود و نیروهای حزب دموکرات ملی در این بدنه است. گویا کشورهای اروپای نیز خواهان انجام چنین برنامه ای هستند. کنفرانس امنیتی مونیخ موقعیتی را پیش آورد تا مرکل و کامرون دیدگاه اروپایی را نسبت به مصر بیان کنند. خبرگزاری رویترز گزارش داد که رهبران آلمان و بریتانیا در این کنفرانس بر سر تحولات مصر به توافق رسیدهاند و موضع هماهنگی را به پیش خواهند برد و به گفته خانم مرکل اشاره کرد که گفته بود؛ «انتخابات کاملاَ سریع به عنوان آغازی برای روند دمکراتیزاسیون در مصر خطا خواهد بود.» کامرون نیز در مورد مصر گفت: «فکر نمی کنم که با چرخاندن یک کلید و یا برپایی یک انتخابات بتوانیم مشکلات جهان را حل کنیم.» علاوه بر این، هرمان فن رومپوی، رییس دایمی شورای اتحادیه اروپا، با وجود آن که از تغییرات سریع در مصر سخن می گفت اما بر انتقال قدرت به صورت منظم سخن می گفت که تا اندازه زیادی بازتاب نظرات رهبران آلمان و بریتانیا یا به عبارت دیگر، منعکس کننده دیدگاه اروپایی در مورد مصر بود. در این میان، مقامات آمریکایی به گونه ای اظهار نظر می کنند که از یک سو حاکی از خواست آنان مبنی انجام تغییرات فوری در مصر است و از سوی دیگر، انتقال قدرت در مصر را بر مبنای فرایندی زمان بردار می خواهند. به عبارت دیگر، مقامات آمریکایی همانند دیدگاه اروپایی آشکارا با اصل انتقال قدرت سریع در مصر مخالفت نمی کنند و از این جهت سیاست آنان همدلی با معترضان مصری است اما در واقع، اصل سیاست آنان با دیدگاه اروپایی تعارض ندارد و می خواهند به هر صورت که شده مبارک را تا سپتامبر بر سر قدرت نگه دارند. نکته اساسی در حفظ مبارک تا ماه سپتامبر به موقعیت احزاب و گروههای سیاسی مصر بازمی گردد که موجب نگرانی دولت مصر و دو جبهه دیگر شده است. اکنون بر همگان روشن شده است که تنها گروه سیاسی قدرتمند در مصر اخوان المسلمین است و نسبت به دیگر احزاب از آمادگی بیشتری برای به دست گرفتن قدرت برخوردار است و این مسئله دلیل اصلی نگرانی کشورهای غربی است. مرکل گفت: «اگر در گام نخست انتخابات برگزار شود، ساختارهای جدید شانسی برای دوام نخواهند داشت». منظور مرکل از ساختارهای جدید چه چیز می تواند باشد به غیر از گروهها و احزابی همانند 6 آوریل یا جمعیت تغییر و اصلاح که قدرتهای غربی به آنها امید دارند. در واقع، قدرتهای غربی مخالف سقوط سریع مبارک هستند و امیدوارند تا ماه سپتامبر این قبیل گروهها قادر باشند جایگاه قابل توجهی در مصر به دست آورده باشند تا در برابر اخوان المسلمین مهره ای قابل اتکا باشند.
