مواضع جدید آقای مدودف در اجلاس داووس که تأییدی مجدد بر غیرنظامی بودن برنامه هستهای ایران بود با توجه به مواضع قبلی کتبی و شفاهی ایشان در سال گذشته میلادی متفاوت است و همزمان وزیر خارجه روسیه آقای لاورف نیز در موضوعگیری جدید و در گفتوگو با شبکه «راشاتودی» گفت: معتقدیم تحریمها علیه ایران عملاً کارایی خود را از دست دادهاند.
لاورف گفت: حمایت روسیه از قطعنامه به معنای آن نیست که از تشدید تحریمها علیه ایران حمایت میکنیم.
وی گفت: تشدید تحریمها علیه ایران به معنای تلاشی برای فشار بر ایران خواهد بود و این امر منجر به فاجعه انسانی خواهد شد و ما اجازه آن را نخواهیم داد.
البته آقای لاورف در پنج سال پیش در تاریخ 20/09/84 به نقل از خبرگزاری روسی نووستی، در مصاحبه با شبکه تلویزیونی راشاتودی نیز اعلام کرده بود که روسیه با هرگونه تلاش برای سیاسی کردن این مسئله به جز نقض رژیم منع اشاعه، به شدت مخالفت خواهد کرد.
روسیه که اکنون پیمان استارت جدید را تأیید کرده است و اخیراً اوباما نیز به دور از چشم خبرنگاران این سند را امضا کرد در وضعیت جدیدی قرار دارد. استارت جدید به روسیه کمک کرد تا در سطح و مشروعیت جدیدی برخی از نیازهای خود را به خوبی با امریکا به فروش برساند و اعداد موشکهای بالستیک را از روی کاغذ به مخازن به واقعیت تبدیل کند.
روسیه موضوعات اساسی خود با امریکا را در عرصههای استراتژیک بهنگام میکند و از مسیر فعال کردن نقاط اساسی در مواضع بهینه تولید میکند و براساس دیپلماسی هوشمند شبکهای کردن منافع روسیه را دنبال میکند.
اقای لاورف که در جریان موضوع هستهای ایران از چند مسیر متفاوت قرار دارد بهخوبی میداند که «طی اجلاس اخیر در ژنو و استانبول کدام جریان حاشیهای اجلاس قصد تأخیر و تخریب مذاکرات را داشت و ایده حل تمام مسائل صرفاً از طریق ما را چگونه معنا مینمود.»
رویکرد چند مسیره در اصل یک دام برای بهدنبال کشیدن مواضع روسیه و تنها گذاشتن مسکو در سرعت فرآیندها است و در حالی که تمرکز روسیه بر کوتاهمدت است همکاران رقیب بینالمللی روسیه با تمرکز بر میانمدت سیاست دستدومسازی مواضع روسیه را مدیریت میکنند.
سؤال اینجاست که آیا روسیه به پاسخ آگاهانه به این سناریو رسیده است یا کماکان به سود تاکتیکی و ضرر حداقلی در تعامل با همکاران رقیب خود رسیده است؟ بهنظر میرسد سیاست جا گذاشتن روسیه در تحولات براساس مدیریت در رهبری توسط غرب کماکان ادامه دارد البته باید اضافه نمود که جریان اروپایی نیز به این خودآگاهی از تحولات نیز توجه دارد و سیاست تخفیف در تحریمها را دنبال میکند و این در حالی است که برخی از دولتمردان امریکایی کماکان شدت تحریم را از مسیرهای مختلف و براساس موضوعسازی جدید و تحریم خودسر مدنظر دارند. بدیهی است یک از شاخصهای هژمونطلبی و یکجانبهگرایی در معادلات جهانی، اقدام براساس رفتار بدون ملاحظات دیگران است.
اگر روسیه به صورت جدی مخالف تحریم یکجانبه و نگران فاجعه انسانی است که باید هم باشد بنابراین صرف اعلام مواضع و نصیحت به امریکا کافی نیست. جمهوری اسلامی ایران رفتار روسیه را در تمام عرصهها زیرنظر دارد و اعلام علایق به همکاری در ملاقات در بسته و فرش قرمز را براساس پروتکل جدا از بستر همکاری بلند مدت مینگرد.
پایداری مواضع صلحآمیز روسیه در موضوع هستهای ایران با گروگان گرفتن نیروگاه اتمی بوشهر که در گذشته مشاهده شده است متفاوت ارزیابی میشود و اکنون روسیه باید نشان دهد که مواضع جدید روسیه از ثبات و دورنما برخوردار است و ایران نیز با استقبال از مواضع روسیه، راههای گسترش روابط دوستانه را قابل امکان میداند.
افکار عمومی مردم ایران به انتظار اثبات این مواضع جدید روسیه بهعنوان یک نقطه عطف هستند.
