
رضا فرخی- پس از دوهفته تأخیر چمدانهای حجاج به صورت شکوهمندانهای وارد کشور شد. این در حالی است که بسیاری از حجاج از ساعتها پیش با دسته گل آماده استقبال از چمدانهای خود بودند (چمدون عزیزم دلم برات تنگ شده بود).
در این میان یکی از مدیران به همه حجاج گفت که طی یک فرآیند طولانیتر از طولانی توانستیم چمدانها را نجات دهیم. البته بعضی از چمدانها در حین این عملیات فرضی از بین رفتند که روحشان شاد. انصافاً این بار هم توانستیم به ایرلاینهای خارجی الگوی جدیدی ارائه دهیم تا آنها هم مثل دیگران انگشت به دهن بمانند که چگونه ممکن است پس از دوهفته از بازگشت مسافران چمدانها به دست آنها برسد! توجه داشته باشیم که عرف بینالمللی ایرلاینها این است که چمدانها پیش از مسافرت مسافران به مقصد فرستاده میشود اما این بارهم ما با استعداد مدیریتی فوق العاده توانستیم این عرف را به هم بزنیم و نام خود را در کتاب گینس «دوباره» ثبت کنیم (بار اول رکورد 60 ساعت تأخیر پرواز!).
در همین زمینه «میرزا رک بنویس» مثل همیشه اظهار نظر کرد وگفت: خوش به حال دوران شتر سواری خودمان که چمدانها همیشه همراهمان بود.
از سوی دیگر یکی از مدیران گفت:علت اصلی تأخیر این بوده که میخواستیم نوهها ودیگر اقوام حجاج را سورپرایز کنیم وهدیهها را دیر برسانیم تا هیجان بیشتر شود. البته این بار دلمان سوخت وگرنه از دفعههای بعد چمدانهای حجاج همان سال را با حجاج سال بعد برمیگردانیم!
یکی دیگر از مدیران هم گفته است که مثل همیشه، مثل همیشه!!! خسارت تأخیرها پرداخت میشود تا مثل همیشه همه راضی باشند ومثل همیشه کسی از این تأخیرها دلگیر نباشد و بازهم مثل همیشه از تمام مردم معذرت خواهی میکنیم ومثل همیشه مطمئنیم که حجاج عزیزتر از جان، ما را میبخشند و انشاءالله که مثل همیشه خداوند حجتان را قبول کند. (مثل همیشه قربون اون زبونت)!