ملک عبدالله چه گفت،هاشمی چه پاسخ داد؛روایتی از مسیح مهاجری

وبلاگ لحظه به لحظه ازسیاست در مطلبی نوشت: طی سال گذشته اخبار متعددی در خصوص ارتباط های خانوادگی و معاشرت وسیع خانواده هاشمی رفسنجانی با خاندان آل سعود بروی خروجی خبرگزاری ها و رسانه های كشور قرار گرفت. باز خوانی كتاب "با هاشمی رفسنجانی تاخانه خدا" به قلم "مسیح مهاجری" كمك شایان توجهی به تشریح و بررسی ابعاد مختلف ارتباطی آقای هاشمی با خاندان سعودی میكند.این كتاب كه در حاشیه خاطرات و شرح سفر هاشمی رفسنجانی به عربستان سعودی و رایزنی ها و دیدارهای سیاسی وی اختصاص دارد ، سند درخور توجهی است در نمایش نوع اتباط بخصوص هاشمی با سعودی ها كه قبلا نیز برخی از رسانه ها آنرا به اشكال گوناگونی مورد توجه قرار داده بودند.نویسنده در صفحات 30 و 31 كتاب تاخانه خدا به گزارشگری از دیدار ملك عبدالله با هاشمی رفسنجانی و همراهانش میپردازد.اما آنچه حائز اهمیت است اظهارات مداخله جویانه و غیر مودبانه شاه سعودی در خصوص عالی ترین مقام اجرایی كشور به هاشمی و واكنش منفعلانه وی در ارتباط با این گونه سخن راندن درخصوص منتخب مردم است.مطابق انچه مهاجری در كتابش نوشته است ، ملك عبدالله اظهار علاقمندی و نظر میكند كه دوست داشته است هاشمی بجای احمدی نژاد رئیس جمهور شود ، البته شاید تا این قسمت از محتوای جلسه محلی برای توجه نداشته باشد زیرا بسیاری از دشمنان نظام اسلامی و وابستگان به شبكه سلطه جهانی علاقمند به رای اوردن احمدی نژاد نبودند ، اما آنچه حائز توجه است اظهارات تامل برانگیز ملك عبدالله و جوابهای تامل برانگیزتر هاشمی در برابر اوست.ملك عبدالله دراین دیدار پس ازآنكه درباره حال و عملكرد احمدی نژاد جویا میشود ، هاشمی اظهار میكند كه هركس رئیس جمهور شود باید در چهارچوب برنامه های پنج ساله و سند چشم انداز عمل كند و در واقع القا میكند كه اتفاق خاصی نیافتاده است و احمدی نژاد هم به بیان عامیانه نمیتواند كار منحصر به فرد و مستقل از سیاستگذاری هایی كه او درآنها دخالت موثر داشته ، به انجام برساند.بخش دیگری از اظهارات جسورانه ملك عبدالله درحوزه مداخله جویی است به این عبارت كه چرا اجازه میدهید هر كسی بیاید و رئیس جمهور شود.هاشمی رفسنجانی بجای برخورد قاطع برای بستن راه مداخله جویی این شخص مطابق آنچه در كتاب نوشته شده است به استدلال اینكه او كه نمیتواند كار بخصوصی انجام دهد روی می آورد .حال چگونه ات كه پادشاه سعودی به خود اجازه طرح چنین موضوعی را آنهم با این ادبیات در حضور هیئات ایرانی میدهد ، خود جای توجه بسیار دارد.سوالی كه به ذهن متبادر میشود این است كه آیا در همه دیدارها و اصولا در هر دیدار سیاسی و دیپلماتیكی اینگونه ادبیات مرسوم است و یا اینكه حكایت از یك رابطه عمیق و وسیع غیر سیاسی و عمدتا شخصی دارد كه فرد خارجی به خود اجازه تعیین تكلیف درباره تصمیم سازی های كلان سیاسی درایران را بدهد. آیا شایسته نبود آقای هاشمی بعنوان یك شخصیت سیاسی ایرانی درسفری باصطلاح دیپلماتیك موضعی روشن اتخاذ كند تا به شرح آنچه دركتاب نوشته شده است لااقل همراهان وی تحقیر و استهزا نشوند.آنچنان كه مسیح مهاجری مینویسد پادشاه سعودی مل یك لشگر شكست خب همراهان هاشمی رفتار كرد، كه مثلا فنلانی تو هم هیچ كاره شدی و....نكته دیگر قابل استفاده ازین كتاب برای تحلیل رفتاری هاشمی و نحوه ارتباط وی با سعودی ها ، عبارت های صفحه 55 می باشد كه درآن به تاثیر پذیری هاشمی از اظهارات خصوصی پادشاه عربستان در دیدار خصوصی و خانوادگی با وی در موضوع انرژی هسته ای ایران ، ابراز شده است.مهاجری مینویسد كه هاشمی بعد از ین دیدار خصوصی نگران شده بود.مطالعه این بخش از كتاب در ارزیابی دقیق تر به خوانندگان گرامی كمك میكندتا پی به ماهیت مداخله جویی های پادشاه عربستان در امورات داخلی ایران و البته متاسفانه تاثیر پذیری هاشمی رفسنجانی و برخورد منفعلانه با این اظهار نظر ها پی ببرند:درهرحال اینها بخشی از اسناد دوگانگی در دپلماسی كشور و مداخله در امور سیاست خارجی است كه آنهم بصورت نا متعارف توسط اشخاصی نظیر هاشمی تعقیب میشود.