در اجلاس روز جمعه گذشته در لیسبون سارکوزی بهرغم مخالفت برخی از اعضای ناتو با تهدید تلقی کردن ایران اصرار کرد تا از ایران به عنوان تهدید ناتو یاد کند. البته این مواضع تازگی ندارد، زیرا موضوع ایران هراسی همواره دستور کار برخی از وامداران لابی صهیونیستی است.
اما نکته قابل توجه دادن آدرس غلط به همکاران بینالمللی و گمراه کردن فضای افکار عمومی و نشانهروی غلط در مفهوم تهدید در عرصه جهانی است. اینکه دولت لرزان آقای سارکوزی به دلیل چند قرارداد نظامی با روسیه کیفیت تحولات آینده در عرصه مناسبات امنیتی و نظامی را فراموش میکند، سؤالی است که به زودی در جامعه سیاسی و نخبگان فرانسوی مطرح خواهد شد.
به نظر میرسد سیاستهای غلط دولت وقت فرانسه امروزه بدون درک از سیاست نوسازی تسلیحاتی و روند رو به رشد تکنولوژی سلاحهای مخرب کشتار جمعی که از تنوع جدیدی برخوردار شده و به صورت ویژه در حال آزمایش از جانب قدرتهای رقیب است به حوزه نظامی نیز کشیده شده است.
دولت دست راستی سارکوزی کافی است کمی به گذشته نگاه کند که چگونه در برخی از مسائل ژئوپلیتیکی دست درخواست برای همکاری با ایران را دنبال میکرد و البته این قانون لیبرالیستی است.
این اقدام از جانب سارکوزی در اصل حمله به اساسنامه جدید ناتو نیز به حساب میآید که تلاش میکند واقعیت رقابت را قربانی و با مصادیق مصنوعی مفهوم جدید را معنا بخشی کند. اینکه تلاش میشود تا اقدامات بازدارنده ایران را تهاجمی جلوه دهند در این راستا ارزیابی میشود.
سارکوزی برای ایجاد رقابت تسلیحاتی در منطقه و زنده نگهداشتن کارخانههای تولید اسلحه نیاز دارد تا چهره خشنی از ایران را ترسیم کند. لیکن این هوشیاری نزد دولتهای منطقه به تدریج پدیدار شده است که وارد بازی و سناریوی امثال سارکوزی نشوند. انتخاب این رویکرد یقیناً به حساب شخص سارکوزی نوشته میشود، زیرا حتی برخی از «مقامات الیزه» ونظامیان فرانسوی نیز به این موضعگیری انتقاد دارند وکافی است تا به سفارش و تأکیدات آنها به حوزه خبری برای خویشتنداری در انعکاس اخبار و تحلیلهادر مورد ایران توجه شود که مبادا بر اساس برخی از مواضع و نه سیاستها، فرانسه بی دلیل برای خود دشمنتراشی کند.
ایران هرگز تهدیدی برای اروپا نبوده است و طرفین همواره یکدیگر را به عنوان یک انتخاب در تعامل متقابل مورد ارزیابی قرار دادهاند. کافی است به پیشنهادات جامع ایران در گفتوگوی همه جانبه امنیتی در مسائل اساسی و پیش روی نظری مجدد بیندازند تا به پوچی برخی از اظهارات پی ببرند.
