سالهاست که از مدیریت نامطلوب حمل و نقل عمومی شهر تهران گلایه میشود و سالهاست که مسئولان این بخش، تقصیر را به گردن کمبود امکانات میاندازند، حال آنکه در تهران در حال حاضر 100 هزار تاکسی و مسافربر شخصی ثبت شده، هفت هزار اتوبوس واحد و دو خط طویل مترو در کنار یک خط نیمه کاره دارد. در تهران 8 تا 10 میلیون نفری روزانه حدود 20 میلیون نفر- سفر انجام میشود که هر تاکسی بنا برگفته مسئولان توانایی حمل 400نفر- سفر را دارد. این رقم در هر اتوبوس از هزار نفر بالاتر است و در مترو به هزاران نفر میرسد. بنابراین امکانات موجود از میزان سفرها بیشتر است اما باز هم شاهدخیل انبوه مسافران در کنار خیابانها یا ایستگاههای اتوبوس و مترو هستیم. هراز گاهی هم بحث نرسیدن یارانههای دولتی بلیت اتوبوس و مترو مطرح میشود که هر بار، آمار و ارقام دولتی آن را تکذیب میکند.
در تهران اکثر تاکسیها خالی تردد میکنند و دنبال مسافر دربستیاند. بگذریم از اینکه نرخ ثابتی برای کرایههایشان ندارند و قیمتها را رعایت نمیکنند. یک معضل که چند سالی است ایجاد شده،ناآشنایی تاکسیرانان با خیابانهای تهران است. تاکسیرانان شهرستانی که تاکسیها را از صاحبان تهرانی آنها اجاره کردهاند حتی خیابانهای اصلی شهر تهران را هم بلد نیستند و در میان مسیرهای اصلی شهر گم میشوند. این مسئله در میان رانندگان تاکسیهای سبز و زرد بیشتر است و کاملاً مشخص است که بسیاری از رانندگان این خودروها ساکن تهران نیستند.
واگذاری بیضابطه تاکسیها به افراد و عدم کنترل و نظارت روی عملکرد آنها، نوعی نابسامانی در اوضاع تاکسیرانی تهران به وجود آورده است. تاکسیهای خالی از جلوی چشمان مسافران منتظر و گرمازده رژه میروند بیآنکه کسی را سوار کنند. همه دلیلشان هم بحثهای همیشگی گرانی لاستیک و روغن و از این قبیل است.
اتوبوسهای بیآرتی بااینکه به دلیل سرعت بالای خود، وسیلهای مطلوب محسوب میشود اما بینظمی تردد آنها به ویژه در ساعات صبح زود یا عصر، خیل انبوه مسافران را در ایستگاههای پررفت و آمد معطل میگذارد. به طور مثال در ایستگاههای امامحسین(ع)،فردوسی، چهار راه ولیعصر و انقلاب همواره مسافران زیادی برای زمان طولانی منتظر اتوبوس میمانند به ویژه در صبحها و عصرها.
مسئولان مترو و هم با بهانه کردن کمبود اعتبارات، تأخیرهای گاهوبیگاه قطارهای خود را توجیه کردهاند. در این میان گرانی یکباره بلیت مترو در ابتدای امسال که قیمت برخی بلیتها تا 100 درصد افزایش یافت، مسئلهای است که باید بررسی شود. متروی تهران در اردیبهشت سال87 قیمت بلیتهایش را نسبت به شهریور86 حدود 60 تا 80 درصد افزایش داد و در حالی که میزان تورم کشور از سال 86 تا 89 به طور از میانگین حدود 20 درصد بوده اما با افزایش 80 تا 100 درصدی قیمتهای بلیت مترو در سال 89 میانگین تورم بلیت مترو در این سه سال به حدود 80 درصد میرسد. این در حالی است که دولت نهم و دهم اعلام کرده که هفت برابر دولتهای قبلی در این چند سال به مترو کمک کرده است.
شهر تهران در کنار پروژههای چشم پرکن که پشت سرهم افتتاح میشود، دارای مشکلات کوچک و بزرگ عدیدهای است که با وجود مدیریتی قوی و اهل نظارت برطرف میشود.
شاید لازم باید شهردار محترم تهران برای آشنایی با این مشکلات، دیدارهای بیواسطه مردمی در مناطق مختلف شهر را احیا کند و برای رفع این مشکلات همت کند. به ویژه در بخش حمل و نقل عمومی که باید تا سال 1390، 75 درصد کل حمل و نقل شهر تهران را متقبل شود.
