اگر کسی از اوضاع داخلی سرزمینهای اشغالی فلسطین و بهخصوص نقش و جایگاه سیاست شهرکسازی در تثبیت و گسترش دامنه اشغالگری رژیم صهیونیستی خبر نداشته باشد ممکن است دچار این اشتباه شود که اصرار این رژیم بر ادامه شهرکسازی در کرانه باختری و بیتالمقدس به علت نیازهای جمعیتی آن صورت میگیرد، اما واقعیتهای موجود چنین نیازی را نشان نمیدهد، زیرا از یکسو روند مهاجرت به سرزمینهای اشغالی سالهاست که متوقف شده است و یهودیان ساکن در خارج از فلسطین اشغالی دیگر استقبالی از مهاجرت به این سرزمین نمیکنند.
برای مقابله با این وضعیت دولت صهیونیستی طرحهای تشویقی جدیدی را در دستور کار قرار داده است. از جمله تصویب 100میلیون شیکل، معادل 24میلیون دلار، برای تشویق صهیونیستها برای مهاجرت به فلسطین اشغالی از سوی وزارت جذب مهاجران یا اجرای طرح «مسا» به منظور جذب سالانه 20هزار جوان یهودی جهت تحصیل در رژیمصهیونیستی به مدت یک ترم با هزینه دولت رژیمصهیونیستی و آژانس یهود با اختصاص سرمایهای معادل 10میلیون دلار.
این در حالی است که بن گورین اولین نخستوزیر رژیم صهیونیستی در تشریح اهمیت مهاجرت به فلسطین گفته بود، مهاجرت به فلسطین به منزله خونی است که ادامه حیات رژیمصهیونیستی را بیمه میکند و ضامن امنیت و آینده رژیمصهیونیستی است. از دیگر سو آمارها و گزارشهای منتشره حاکی از افزایش مهاجرت معکوس صهیونیستها از رژیمصهیونیستی پس از وقایعی چون آغاز انتفاضه مسجدالاقصی و شکست ارتش صهیونیستی در جنگهای 33 روزه سال 2006 و 22 روزه سال 2008 بوده است. بر اساس گزارش رسمی اداره آمار وزارت کشور رژیم صهیونیستی در سالهای اخیر یکچهارم صهیونیستهایی که از سال 1989 میلادی به فلسطین اشغالی مهاجرت کرده بودند به زادگاه خود بازگشتهاند. از این تعداد 25 درصد کانادایی، 22 درصد امریکایی، 19 درصد آفریقایجنوبی، 10 درصد انگلیسی، 16 درصد فرانسوی، 11 درصد امریکایجنوبی، کمتر از یک درصد فالاشهها و شش درصد از کشورهای شوروی سابق هستند.
نظرسنجیهای به عمل آمده در خصوص سن مهاجران معکوس نیز حاکی از آن است که 28درصد از صهیونیستها که بین 25 تا 44 سال دارند به فکر مهاجرت از اسرائیل هستند. این در حالی است که این رقم در میان صهیونیستهایی بین 44 تا 54 سال به هشت درصد و بالای 55 سال به دو درصد کاهش مییابد. طبق آمار منتشر شده در سال 2006، تعداد 14313 صهیونیست تابعیت آلمانی گرفتهاند که نشاندهنده افزایش بیش از 50 درصدی در مقایسه با سال 2005 است. بر پایه آمار دولت آلمان هماکنون حدود 200هزار یهودی در این کشور زندگی میکنند در حالی که جمعیت آنان پس از فروریختن دیوار برلین 25هزار نفر بوده است. در این میان نخبگان علمی، اقتصادی و سیاسی در صدر مهاجران معکوس هستند. در میان مهاجران یهودی که اسرائیل را ترک گفتهاند، نام 25 هزار دانشمند نیز دیده میشود.
این دانشمندان که در زمینه صنعت فعالیت میکردند، رهسپار امریکا شدهاند. در تشریح این وضعیت ذکر یک طنز از سوی یک یهودی عاصی شنیدنی است. وی میگوید از دو هزار سال پیش یهودیان جهان هر شب دستها را به سوی آسمان میبردند و در حال دعا میگفتند: «سال دیگر در اورشلیم.» امروزه بهخصوص از جنگ اکتبر سال 1973 تنها امیدی که در سینه یهودیان وجود دارد این است که دست دعا به آسمان بلند میکنند و میگویند سال آینده در نیویورک یا پاریس یا لندن یا مونیخ یا فرانکفورت، همه جا جز اورشلیم، بنا بر این کاملاً پیداست که رژیم صهیونیستی هیچ فشار جمعیتی را احساس نمیکند که همانند آلمان نازی آن را به بهانهای برای سیاست توسعه ارضی قرار دهد، به همین منظور این رژیم به توجیهات مذهبی متوسل میشود و در این جهت افراطیگری را در بین صهیونیستها تقویت میکند که نمود عینی و عملی آن را میتوان در تقویت جایگاه احزاب و گروههای سیاسی تندرو که اکنون در رأس حاکمیت هستند دید.
رژیم صهیونیستی در پوشش یک چنین توجیهاتی اقدام به ساخت حدود 300 شهرک در سرزمینهای اشغالی سال 1967 و اسکان بیش از 500 هزار مهاجر صهیونیست در این مناطق اقدام کرده است حال آنکه این اراضی برابر قطعنامههای 242 و 338 شورای امنیت باید برای تشکیل دولت فلسطینی در اختیار فلسطینیها قرار میگرفت.
