بیایید درباره حماقت امریکایی‌ها بیشتر صحبت کنیم

رسول سنایی‌راد - این تهدید تنها یک بار در چهارم اردیبهشت ماه 1359 عملی شد که امریکایی‌ها با اطمینان از عدم آمادگی نیروهای مسلح جمهوری اسلامی و با اتکا به افراد نفوذی در بین نظامیان و خیانت لیبرال‌ها به صورت غافلگیرانه به خاک کشورمان تجاوز کردند اما پس از مواجه شدن با طوفان شن و برخورد بین یک‌ هلی کوپتر و هواپیمای نظامی با از دست دادن کنترل روانی خویش و ترس از مقاومت‌های مردمی که در اطاعت و حمایت از ولی فقیه حاضر به هرگونه فداکاری بودند، فرار را برقرار ترجیح دادند. جالب اینکه فرمانده منتخبی که تجربه جنگ ویتنام را داشت و تعهد داده بود هیچ امریکایی زنده یا مرده‌ در ایران باقی نگذارد، با برجاگذاشتن 8 نفر از همراهان خویش که در حال سوختن بودند، مفتضحانه ایران را ترک کردند و چند فروند هلی کوپتر سالم نیز از آنان باقی ماند تا سند بزدلی و ناتوانی در برخورد با نظامی متکی به ایدئولوژی دینی و معتقد به نصرت الهی باشد. آخرین تهدید نظامی امریکا مربوط به هفته‌های اخیر و پس از صدور قطعنامه 1929 از سوی رئیس ستاد مشترک ارتش امریکا، دریادار مک‌مولن است که اعلام کرده ایالات متحده طرح حمله نظامی به جمهوری اسلامی ایران را دارد و همچنین قبل از آن تعدادی از نمایندگان افراطی امریکا با طرح حمله نظامی از سوی رژیم‌صهیونیستی به جمهوری اسلامی اعلام موافقت و همراهی کردند. این تهدیدات که با اعلام آمادگی سران کاخ سفید برای مذاکره با جمهوری اسلامی و تعجیل امریکایی‌ها برای خروج آبرومند از دو کشور ضعیف منطقه یعنی عراق و افغانستان همزمان شده خود گویای اهداف روانی و استفاده ابزاری از آن برای پیشبرد اهداف سیاسی اوباما در آستانه برگزاری انتخابات نمایندگان امریکاست ولی اگر بر فرض، آن را یک طرح جدا و غیرانضمامی به طرح‌های جنگ روانی و دیپلماسی شتابزده و متزلزل کاخ سفید بدانیم،‌اجرایی کردن این تهدید با سؤال و تردید جدی مواجه می‌شود که رهبر معظم انقلاب، پاسخ آن را در دیدار اخیر با کارگزاران نظام مقدس جمهوری اسلامی اینگونه خلاصه فرمودند:‌«بعید است غربی‌ها چنین حماقتی بکنند.»چرا که در صورت حمله که در واقع یک حماقت بزرگ خواهد بود، همانگونه که اخیراً گویین دایر نویسنده آلمانی مستقر در لندن در مقاله‌ای تحت عنوان «بیایید درباره حمله به ایران صحبت کنیم» نوشته است، باید به این موضوعات پیش رو نیز توجه شود: 1- در ایران اسلامی 70 میلیون نفر زندگی می‌کنند که با وجود برخی انتقادهای داخلی، در صورت هرگونه حمله و تعرض خارجی همه شور یک مبارزه حماسی پیدا کرده و بخش اعظم آنان روحیه شهادت‌طلبی و عاشورایی نیز دارند. 2- موقعیت سرزمینی جمهوری اسلامی علاوه بر وسعت سرزمینی، از تنوع و پیچیدگی برخوردار بوده و علاوه بر نیروهای مسلح و آماده، حدود 15 میلیون نفر بسیجی آموزش دیده و آماده نبرد نامتقارن در طول و عرض جغرافیایی کشور پراکنده‌اند. 3- یگان‌های نظامی جمهوری اسلامی به راحتی قادر به انسداد تنگه هرمز هستند که گلوگاه صدور 40 درصد نفت جهان به حساب می‌آید و هرگونه وقفه در آن می‌تواند مشکلات جدی برای اقتصاد بحرانی غرب تولید نماید. 4- برخلاف دوران اولیه انقلاب که امریکا می‌توانست با تکیه بر وضعیت در هم ریخته نیروهای مسلح، غافلگیرانه به صحرای طبس وارد و شتابزده خارج گردد، نیروهای مسلح کشورمان در کنار آمادگی با شناسایی دقیق تجهیزات، تکنیک ها، تاکتیک‌ها، راهبردها و روحیات ارتش امریکا در اشغال دو کشور همسایه، طرح‌ها و شیوه‌‌های مقابله با آنان را از قبل آماده می‌کنند و اگر چه از ورودشان استقبال نمی‌‌کنند ولی در صورت چنین حماقتی از سوی امریکایی‌ها اجازه خروج را هم به آنان نخواهد داد. 5- پیشرفت‌های فنی جمهوری اسلامی در عرصه تولید موشک‌های هدایت شونده نقطه زن در انواع مختلف و هوشمند، این امکان را به نیروهای مسلح کشورمان می‌دهد که نه تنها به دفاع از مرزهای کشورمان بپردازند، بلکه نیم میلیون نفر از ارتش امریکا را که در حدود 100 پایگاه و مرکز نظامی پیرامون کشورمان استقرار یافته‌اند در تیررس آتش موشک‌های بومی خویش قرار دهند و امنیت آنها را قبل از ورود به ایران به خطر اندازند. 6- همانگونه که حزب‌الله و حماس می‌توانند خارج از مرزهای کشورمان، همزمان با هرگونه حماقت غرب، امنیت رژیم صهیونیستی به عنوان اصلی‌ترین پایگاه سلطه غرب بر خاورمیانه را به چالش بکشند، توزیع موشک‌های دوش پرتاب و هدایت شونده بین حامیان جمهوری اسلامی در سطح کشورهای منطقه به ویژه در جوار پایگاه‌های پشتیبانی‌– هوایی امریکا در افغانستان و جمهوری آذربایجان و حتی ماناس و اینچرلیک، امکان هرگونه پرواز بی‌خطر پرنده‌های امریکایی را سلب می‌کند که نه تنها ترابری پشتیبانی آنها را به زحمت می‌اندازد بلکه امکان بازگرداندن کشته‌ها و مجروحان این جنگ احمقانه را بسیار پرهزینه خواهد کرد. 7- اگر امنیت آب‌های خلیج فارس و دریای عمان برای جمهوری اسلامی به خطر افتد، دیگر برای هیچ شناوری نیز امنیت وجود نخواهد داشت و کافی است موشک‌های ساحل به سطح بومی که با دو برابر سرعت صوت و پرواز بر سطح آب از شناسایی رادارها در امانند و به احتمال 98درصد با هدف برخورد می‌کنند به کارگرفته شوند. آنگاه یا نرخ بیمه برای شرکت‌های بزرگ تجاری غرب کمرشکن خواهد بود یا شرکت‌های بیمه باید ورشکستگی‌ ناشی از پرداخت‌های متوالی را بپذیرند. 8- هرگونه حماقت نظامی امریکا نه تنها مجوز برخورد با دوستان و نفوذی‌های آنان در داخل به حساب می‌آید بلکه این اختیار دفاعی را به جمهوری اسلامی برای شلیک به سمت هر کشور متحد یا مؤتلف امریکا نیز می‌دهد که چنین اتفاقی به معنای شکاف در ساختارهای حکومت‌های استبدادی همسو با امریکا در منطقه خواهد بود. 9- با توجه به ابعاد گسترده نبرد احتمالی قبل از فرسایشی شدن این نبرد، نباید شدت اولیه درگیری‌ها و تلفات سنگین آن را نادیده گرفت که قطعاً کشته‌های روزانه متجاوزین چند برابر تلفات سالانه اشغال دو کشور عراق و افغانستان خواهد بود و چنین پدیده‌ای فرصت طراحی شعار تغییر برای سیاستمداران کاخ سفید و کنترل اوضاع داخلی با بازی‌های سیاسی را سلب خواهد کرد. یعنی آنچه در سال دوم جنگ ویتنام به عنوان اعتراض گسترده ضد جنگ رخ داد، احتمالاً از روز دوم نبرد، سراسر امریکا و اروپا را در برخواهد گرفت. 10- نارضایتی پنهان سایر قدرت‌ها از یکجانبه گرایی امریکا و تلاش برای حفظ هژمونی به قیمت نادیده گرفتن منابع سایرین که سا‌ل‌هاست در مواضع مقطعی و اقتضایی قدرت‌هایی مثل چین، روسیه و حتی برخی کشورهای اروپایی وجود داشته، نمی‌تواند در صورت بروز این حماقت، آنها را بی‌تفاوت باقی گذارد و بنابراین آنها نیز پیدا و پنهان به فرسایش قدرت سلطه‌گرانه و جبارانه امریکا همت خواهند گمارد و برخی از کمبودهای لجستیکی کشورمان را جبران خواهد کرد. به ویژه روسیه که خاطره تلخ شکست در افغانستان را در مقابل گروه‌های تجهیز شده توسط امریکا، نفوذ القاعده تحت حمایت امریکا در مناطق مجاور و درونی کشور، دردسرهای ناشی از انقلاب‌های مخملین در مناطق و کشورهای مشترک المنافع و هم خطر نفوذ ناتو و مداخله غرب در مناطق پیرامونی خویش را دارد، به احتمال زیاد در چنین جنگی بی‌تفاوت نخواهد بود. بنابراین در چنین شرایطی نه تنها برای سربازان عملیاتی ارتش امریکا می‌تواند خاطره تلخ حضور نیروهای ویژه در سومالی تکرار شود، بلکه سردرگمی و فشار عصبی که امثال ژنرال پترائوس را در برابر نمایندگان امریکا به سرگیجه و غش می‌اندازد در اینجا می‌تواند گریبان دیگر اعضای ارتش و حتی سیاسیون امریکا را بگیرد.