زهرا چیذری - پرواز رویا ی همیشگی انسان بود .حتی انسانهای اولیه همواره در تلاش بودند که این آرزوی دیرینه پرواز را محقق کنند تا جایی که حتی انرا به تصویرمی کشیدند.
آنها گاه ساعتها محو پرواز زیبای پرندگان میشدند وهمیشه صدای آه حسرتشان بلند بود.
بعضی وقتها آنهایی که ریسک پذیر تر وبلند پرواز تر بودند با شاخ و برگ درختان و یا پر پرندگانی که شکار میکردند برای خودشان بال درست کرده وبر فراز یک بلندی میرفتند تا پرواز کنند اما بال های ساختگی شان قدرت پریدن نداشت .پس ناگزیر از سقوط بودند سقوطی که بعضی وقتها پایان زندگیشان میشد .
بلند پروازی باید درحد توان وتلاشت باشد وگرنه محکوم به سقوط میشوی.
این افراد گرچه برای بدست آوردن آرزوی دیرینه شان یعنی پرواز تلاش میکردند اما در واقع راه پریدن را نمی دانستند .
آنها از این غافل بودند که خداوند به انسان قدرت پرواز داده است اما برای پریدن به او بال نداده و عقل داده است .
سرانجام با تکامل نوع بشر نگاه او به پریدن نیز کامل تر شد .انسان ها یاد گرفتند تا بالهای بزرگتر و سبکتر بسازند وسرانجام موفق شدند تا از ارتفاعات کم با موفقیت فرود بیایند . اما هنوزانسان به هدف نهایی اش یعنی پرواز به اوج آسمانها دست نیافته بود .
همه ما داستان پرواز برادران رایت را به خاطر داریم .پرواز آنها اولین پرواز تاریخ بشر بود آنها موفق شدند به آرزوی دیرینه انسان برای پریدن جامه عمل بپوشانند.این موفقیت آنقدر شیرین بود که امروز با وجود ساخت هواپیماهایی با سرعت مافوق صوت بازهم یادآوری اش کام نوع بشر را شیرین میکند و همیشه داستان موفقیت برادران رایت در پرواز یکی از شیرین ترین درسهای دوران مدرسه است.
اما حکایت ارزوی پرواز انسان مانند حکایت خیلی از خواسته های ماست . خواسته هایی که اگرچه درذهن میپروانیم وحتی برای به دست آوردنش تلاش میکنیم اما به ان دست نمی یابیم چون مسیر صحیح را بلد نیستیم .
اگر انسانها از همان ابتدا برای پرواز کردن سعی نمیکردند مانند پرندگان بال بزنند خیلی زودتر به این ارزوی دیرینه خود دست پیدا کرده بودند.
پریدن انسان از مجرای عقلش تحقق مییافت نه از راه تلاش جسمی . خداوند قدرت رسیدن به خواسته ها را به ما بخشیده اما راه رسیدن به تعالی برای هر کس متفاوت از دیگری است همانگونه که ا نسانها و پرندگان هر دو توانایی پروازرا دارند اما پرنده با بالهاش و انسان باهواپیما پرواز میکند.
پس اگر میخواهیم به خواسته هایمان برسیم ابتدایی ترین اصل این است که خود را با دیگران مقایسه نکنیم. مسیر موفقیت و خوشبختی همه انسانها از یک راه نمیگذرد.باید استعداد خودمان را شناسایی کنیم ودر آن مسیر قدم برداریم . من و تو هر دو میتوانیم قله ها را فتح کنیم اما ممکن است من با پای پیاده مسیر را طی کنم و تو با بالن .
اما راه پیدا کردن مسیر درست عزم و اراده ماست . انسان توانست پرواز کند چون مصمم بود تا بپرد ،باور داشت که میتواند پرواز کند ومی کوشید تاآسمانها را فتح کند.
شاید برای همین است که داستان اولین پرواز بشر برای خودش در کتابهای درسی جایی ثابت پیدا کرده است.
