هنوز از هفته بهزیستی چند روزی باقی است و همچنان میتوان از دردها و مشکلات مددجویان این سازمان قلم زد. درد، درد است و مشکل، مشکل اما نوع نگرش به آن بیش از هر چیز دیگری دارای اهمیت است.
اشتغال و عدم وجود بسترهای لازم در این زمینه یکی از مهمترین دغدغههایی است که در این زمینه مدد جویان سازمان بهزیستی با آن دست به گریبانند. یکی میگوید ما انسانیم و دارای احساس؛ اگر مدتی آب در یک جا راکد بماند، میگندد چه برسد به ما. اگر کار فراهم نشود باید برویم و کنج آسایشگاهها باقی عمر را سپری کنیم.
سؤالی که در این زمینه در ذهن به وجود میآید این است که سازمان بهزیستی کشور تا کنون چه اقدامی را جهت رفع این معضل انجام داده است تا زندگی برای مددجویان رنگ لطیف تری به خود بگیرد.
برخی از مسئولین سازمان به مناسبت این هفته اقداماتشان را به گوش جراید رساندهاند ولی آیا اعداد و ارقام اعلام شده تا کنون برای معلولین کارایی داشته یا خیر؟
در همین رابطه احمد اسفندیاری در گفتوگوی اختصاصی با خبرنگار جوان از احداث 310 پروژه در زمینههای آموزشی، بازپروری معتادان و خانههای کودک با اعتبار بالغ بر هزارمیلیارد ریال در هفته بهزیستی خبر داد.
وی گفت: بر اساس مصوبه دولت، سازمان بهزیستی موظف شده است تا پایان دولت دهم هر سال بیش از 60 هزار واحد مسکونی به معلولان و سایر مددجویان تحویل دهد.
وی در پاسخ به این سوال که آیا 200 هزار واحد مسکونی پاسخگوی نیاز مددجویان خواهد بود، اظهار داشت: تاکنون بیش از 148 هزار نفر از افراد تحت پوشش ثبت نام کردهاند. این رقم نشان از آن دارد که برخی از مددجویان پیش از شروع نام نویسی مسکن مددجویان، عضویت پیدا کردهاند و دیگر نیازی به حضور در این طرح ندارند.
اسفندیاری به ضرورت ایجاد اشتغال پایدار برای افراد تحت پوشش نیز تأکیدکرد و افزود: ما به دنبال ایجاد اشتغال پایدار برای آن دسته از افرادی هستیم که از توانمندی لازم برای اشتغال برخوردار هستند. در همین رابطه ما تا کنون با وزارت تعاون، ارتباطات لازم را برقرار کرده و وعده میدهیم که تا پایان سال، 50 هزار شغل را برای افراد تحت پوشش ایجاد خواهیم کرد.
اما اشتغال از نگاه مددجویان چگونه است؟ رضا هنرمند یکی از مددجویان سازمان بهزیستی و فعال در زمینه مروار بافی در این رابطه به خبرنگار جوان گفت: سازمان در حد مقدوراتش برای ایجاد اشتغال کار کرده است ولی این قضیه به همین سادگیها نیست و نیازمند برنامه مدون است. من یک شانسی که آوردم قبل از حادثه،صنعت دستی مروار بافی را فرا گرفتم وگرنه امروز مانند بسیاری از معلولین بیکار میماندم هر چند که امروز با مشکلات عدیده ای رو به رو هستم.
وی میافزاید: من از سازمان نه پول میخواهم و نه کوپن بلکه نیاز من ایجاد شرایط اشتغال است. سازمان میتواند به مانند کمیته امداد با دستور به شهرداری. نمایشگاههایی دائمی برای ما فراهم آورد تا اجناسمان را به طور مستقیم و پایدار عرضه کنیم. یقین بدانید اگر چنین شرایطی مهیا شود، سختی کمتر متوجه ما میشود و خود ما میتوانیم زمینه اشتغال دیگر مددجویان را فراهم آوریم. سازمان بهزیستی سازمان توانمندی است و میتواند از پتانسیلهای خود کمال استفاده را ببرد و ما را با حمایتهای بیشتر به آینده امیدوار کند.
