بر خلاف اظهارات مسئولان ارشد دولت امریکا برای بیاهمیت جلوه دادن مساله ربوده شدن شهرام امیری، پژوهشگر هستهای ایران توسط سازمان سیا و ادامه سیرک سیاهنمایی رسانههای به ظاهر مستقل در این باره، مجری – خبرنگار ارشد شبکه صدای امریکا (گیتا آرین) در قاب تلویزیون ظاهر میشود و در مورد آخرین پاسخهای کاخ سفید نسبت به ربوده شدن یا نشدن امیری با افتخار میگوید: «60 سال پیش در سنای ایالات متحده قانونی تصویب شد که طی آن سازمان سیا – سازمان اطلاعات و امنیت امریکا - میتواند سالانه 100 نفر از شهروندان سایر کشورهای جهان را برای گرفتن اطلاعات به شیوه خود به خاک امریکا بیاورد. این قانونی است که در امریکا به تصویب رسیده و بر طبق آن دیگر ادعای آدمربایی در مورد پرونده شهرام امیری نمیتواند مطرح باشد ...»
هنوز گفتههای خانم خبرنگار ارشد به پایان نرسیده بود که تصویر این شبکه تلویزیونی قطع میشود و جمله «به علت نقص فنی تا چند لحظه دیگر ادامه برنامه پخش خواهد شد» بر همان قاب تلویزیون نقش میبندد. در یکی از بیسابقهترین لحظات تاریخ رسانهای امریکا درست بعد از چند ثانیه پخش برنامه ادامه مییابد و در ابتدا میاندیشی یعنی این بنگاه دروغ سازی صادقانه برخورد کرده؟ که میبینی بله این درست که برنامه ادامه پیدا کرده اما نه از آن خانم خبرنگار ارشد خبری هست و نه از ادامه آن برنامه! و این موضوع درست تا جایی پیش میرود که در ساعت پخش زنده برنامههای آن شبکه میبینی در گوشه راست بالای تصویر کلمه «باز پخش» خودنمایی میکند و درست تا 40 دقیقه بعد که زمان یک ساعته برنامه تمام شود یک برنامه آرشیوی پخش میشود.
حالا با مرور این اتفاق این فرض پیش میآید که اگر بر طبق تمام ادعاهای مقامات امریکایی درمورد بیاساس خواندن اظهارات شهرام امیری درباره ربایش وی توسط عوامل سازمان سیا درست باشد چرا این برنامه باید قطع شود؟! حتی ادامه نداشته باشد! چرا در زمان پخش زنده باید برنامه آرشیوی با کلمه بازپخش روی آنتن رود؟! چرا خانم ارشد خبرنگار از روز چهارشنبه تا امروز در هیچ برنامهای حضور ندارد؟! چرا و چرا و چراهای دیگر!
اگر در یک فاصله زمانی کوتاه مجالی به خود دهیم و به تطبیق معنای دموکراسی در امریکا با آنچه این کشور در فلسطین، عراق، افغانستان و در سالهای دورتر در ویتنام، ژاپن و ... (کشورهای آفریقایی را هم یادمان است) انجام داده بپردازیم، متوجه میشویم که معنای زشت و پلید آدم ربایی برای این مدعیان دموکراسی با یک قانون 60 ساله پاک میشود! اما آیا تاریخ هم این سیاه نماییها را فراموش میکند؟ وجدان بیدار آزادمردان و آزاداندیشان جهان چه؟ نکند از بنگاه دروغ پردازیهای امریکا قانونی بیرون پرتاب شود که معنای تاریخ و آزاداندیشی را تغییر دهد؟ به نظر نمیرسد تا این حد نه جرأت داشته باشند و نه توان!
