محمد صادق زمانی - روح آدم ها یا بزرگ است یا بزرگوار. هر روح بزرگی، بزرگوار نیست اما هر روح بزرگواری حتماً بزرگ هم هست. آدم هایی که روحشان بزرگ است گاهی درگیر خودخواهی، منفعت طلبی و دنیاخواهی می شوند اما انسان هایی که روح بزرگوار دارند همواره همنوعان را بر خود ترجیح داده و برای دفاع از جان، مال و ناموس دیگران با اشتیاق جانفشانی می کنند.
«محمد گلدوی» که اکنون از قفس تنگ و آکنده از شرارت زمین پر گشوده و به میهمانی آستان خداوندی رفته است از آن دسته انسان هایی است که وصف بزرگواری روحش باید به امروزیان و آیندگان برسد تا همگان بدانند که هنر نوع دوستی و فداکاری نزد مردان خداوند است و بس.
چه اندازه خودساختگی و قدرت معنوی نیاز است تا یک انسان از خودش عبور کرده و برای نجات جان دیگران، جان خود را سپر قرار داده و فدا کند؟ خداوند آن زمان در پاسخ به اعتراض فرشتگان- که آیا می خواهی انسانی را بیافرینی که در زمین فساد و خونریزی کند؟- فرمود: «اِنّی اعلم مالا تعلمون»، به این معنا که «من چیزی را می دانم که شما نمی دانید»؛ بی شک آفریدگار آدمیان نیک آگاه بود که انسان هایی هم هستند که قرار است با ایثار و فداکاری خود «شاهکار آفرینش» باشند. این انسان های نیک سرشت، همان «اِنّی اعلم مالا تعلمون» هستند. «محمد گلدوی»- این جوان مسلمان ایرانی- هم یکی از همان «اِنّی اعلم مالا تعلمون» هاست که با شاهکار خویش، فرشتگان بارگاه رحمانی را به حیرت و تحسین واداشت.
قطعاً فرشتگان دوست داشتنی خداوند هم این تیتر روزنامه ها را خوانده اند که « فداکاری و ایثار یکی از نیروهای بسیجی مانع از کشته شدن حداقل 150 نفر در حادثه پنج شنبه شب زاهدان شد».
نیروهای بسیجی سیستان و بلوچستان با توجه به رخدادها و اتفاقات یک سال اخیر، مسئولیت حفاظت از مساجد را بر عهده گرفته اند.
پنج شنبه شب، بیست و چهارم تیرماه، تروریست ها- مصداق اعتراض فرشتگان- با مشاهده وضعیت حفاظت مسجد جامع تصمیم می گیرند که از گیت خواهران وارد مسجد شوند. خواهران بسیجی متوجه می شوند که مردی با پوشش زنانه در تلاش است تا وارد جایگاه بانوان شود. آن ها وقتی می بینند که این فرد اصرار دارد بدون بازرسی وارد مسجد شود موضوع را با شهید «محمد گلدوی» در میان می گذارند. شهید گلدوی سریعاً فرد مشکوک را بغل می کند و مانع ورود این تروریست به محوطه مسجد می شود. فرد تروریست با مشاهده این وضعیت، ضامن انفجاری را می کشد. محمد گلدوی و چهار تن دیگر از نیروهای بسیجی مستقر در محوطه گیت به شهادت می رسند. اینگونه است که با رشادت شهید گلدوی، حداقل 150 هموطن نجات پیدا می کنند.
وصف این رشادت را باید همچون پایمردی ریزعلی خواجوی، بهنام محمدی و حسین فهمیده در کتاب های درسی تحریر و تقریر کرد تا جوانان و نوجوانان این مرز و بوم بدانند که مردان خدا در این سرزمین بیشمارند.
بی تردید، اگر فرهنگ ایثار، فداکاری و از خودگذشتگی در اندیشه ملت ما نهادینه شود جامعه ایرانی پا به وادی وحدت معنوی می گذارد و در این وادی است که این آیه از کتاب خدا مصداق عینی پیدا می کند:«اِنّما المؤمنون اِخوةٌ». آری، در این وادی است که همه ما همدیگر را برادر و خواهر هم بر می شماریم و جز نیکی برای هم مطالبه ای نخواهیم کرد.
آیا ما هم به این درجه از بزرگواری روح و کمال اخلاق رسیده ایم که اگر در شرایطی همچون شرایط «محمد گلدوی» قرار گرفتیم «خودیت و فردیت» وجودمان را فدای «جمعیت» دیگران کنیم؟ آیا حاضریم؟
