لبیك به دعوت «پروفسور بوبوس»!

امین خرمیبه این دیالوگ دقت کنید: -سلام آقای... سلام خانوم... تا تئاترشهر که آمده‌اید تشریف بیاورید نمایش ما را هم ببینید. - مذهبی که نیست؟بعد از این سؤال مکثی طولانی حاکم است و آقا و خانم کارگردان که از قضا یک نمایش مذهبی را به روی صحنه برده است به یادش می‌افتد که بگوید:«نه مذهبی نیست، عرفانی است» و یا به یادش نمی‌افتد و می‌گوید:«چرا مذهبی است». در اکثر موارد بعد از این جواب می‌شنود:«این‌روزها که وقت ندارم، اگر فرصت شد حتماً می‌آیم» و از این جواب، همان آقا یا خانم کارگردان متوجه می‌شود که آن فرد به مؤدبانه‌ترین شکل ممکن به او گفته که نمی‌آیم!لطفاً نگویید اغراق است! اگر هم شکی به دل راه داده‌اید یک سر تا تئاترشهر بروید و پیگیر پاسختان باشید. مگر نمایش مذهبی چه ایرادی دارد که اکثر هنرمندان و حتی مسئولان حتی به گاه دعوت شدن برای دیدنش، پا پس می‌کشند. چرا نمایش‌های مذهبی ما باید در فرانسه و سایر کشورهای اروپایی برای مخاطبان غیر ایرانی در میان تشویق انبوه تماشاگران اجرا شود و حتی نمایشی صد‌در‌صد ایرانی مانند تعزیه در دانشگاه «سوربن» باید تا مقطع دکترا تدریس شود، اما اینجا هنرمندان تئاتر ما که همکار آنها ایشان را برای دیدن یک نمایش مذهبی دعوت می‌کند، باید واضح و غیر واضح بگوید نه! من نمی‌آیم!درست است زمانی به دلیل چربش بعد شعارگونگی در نمایش‌های مذهبی به ساحت دراماتیک، این دست آثار به جای جذب مخاطب به دفع او پرداخت، اما مدتی است که با ورود جوان‌ها و تزریق نگاه‌های نو به این ژانر نمایشی شاهد تولید آثاری هستیم که نه تنها شعارگونه نیستند که حتی از بسیاری از نمایش‌های کمدی که تب تند آنها این روزها بعد از پرده سینما به صحنه نمایش هم رسیده است، قوی‌تر و منسجم‌تر و حتی به معنای اخص کلام نمایش‌تر هستند. و حالا یک سؤال از آقای حمید شاه آبادی، معاون محترم هنری وزارت ارشاد و آقای حسین پارسایی، مدیر محترم مرکز هنرهای نمایشی، دوستان، بزرگواران و دلسوزان عرصه هنر و تئاتر، آیا دعوت به‌نمایش «پروفسور بوبوس» لبیک گفتن حمایت شما از تئاتر فاخر، دینی و ارزشی است؟ که مدام در شعارهایتان به آن اشاره می‌کنید یا نرفتن به دیدن نمایش‌هایی چون «پری خوانی عشق و سنگ» و یا «حکایت دختری که خاتون مغربی را دید» که اولی روایت تاریخ صدر اسلام و دوران حضرت رسول(ص) است و دیگری کار برگزیده جشنواره تئاتر رضوی و مربوط به امام رضا(ع).کدامیک به حرف، عقیده، باطن و حتی سلیقه ایرانی نزدیک‌تر است؟ یک متن نویسنده روسی یا متن نویسنده ایرانی با تم مذهبی و ایرانی؟ آن‌وقت نرفتن شما به دیدن این نمایش‌ها و رفتن‌تان به دیدن آثاری مانند «پروفسور بوبوس» چه معنایی می‌دهد؟ وقتی شعارتان حمایت از هنرمند و متن ایرانی با محوریت آثار فاخر، دینی و ارزشی است.جواب ساده‌ای دارد یا نه؟ شما بهتر می‌دانید. اما مانند همیشه بیان حقیقت تلخ است! نه؟!