فریدون حسن
کشتی فرنگی خیلی بی سرو صدا قهرمان جهان شد. اینقدر بیسر و صدا که گویا خیلیها باور نکردند محمد بنا بازهم کارستان کرد و با عدهای جوان برابر بزرگان کشتی فرنگی دنیا ایران را سرافراز کرد.
کشتی فرنگی بیسرو صدا قهرمان جهان شد، اینقدر بیسر و صدا که کسی پیدا نشد از مرد زحمتکش این رشته و کسی که کشتی فرنگی را از زیر سایه سنگین آزد بیرون آورد تشکر کند.
کشتی فرنگی بیسر و صدا قهرمان جهان شد، اینقدر بیسر و صدا که قهرمانیاش در میان شاهکارهای اسکیبازان در المپیک زمستانی ونکوور و هیاهوی شروع دوباره لیگ برتر فوتبال گم شد.
مثل اینکه عادت کردهایم تا آنها را که افتخار آفرینند با نگاهی سرد، نظاره کنیم، دیروز نوشتیم که سقف آرزوهای ورزشمان چقدر کوتاه است و امروز بر آن صحه میگذاریم تا زمانی که امثال محمد بنا به حق خود در این ورزش نمیرسند باید هم به این دلخوش باشیم که مثلاً فلان ورزشکارمان زحمت کشید و از خط پایان گذشت.
سقف آرزوهای ورزشمان کوتاه است. چون قهرمانان جوان تیم محمد بنا اینقدر گمنامند که حتی چهرههایشان برای بسیاری ناشناخته است، برعکس بازیکنان پر مدعای فوتبالی که طی چند سال اخیر چیزی جز شکست عاید ورزشمان نکرده است.
سقف آرزوهای ورزشمان کوتاه است، چون افتخار و پیروزی ورزشی را خلاصه کردیم فقط در فوتبال و بس. بگذریم، کشتیفرنگی ایران حالا قهرمان دنیاست اما چه سود که حتی رئیس فدراسیون هم در مصاحبههای خود فراموش میکند و نمیبیند نقش انکارناپذیر سرمربی تیم ملی را، کشتی فرنگی قهرمان دنیاست اما اغراق نیست اگر عنوان کنیم هنوز خیلیها دلخوش به کشتی آزاد هستند.
با این اوصاف میتوان امیدوار بود؟ خب شاید طبیعی باشد عنوان کنیم که «نه» نباید امیدوار بود، هرچند کارنامه کشتی فرنگی طی چند سال گذشته اینقدر درخشان بوده که حالا ثابت شده کار محمد بنا و جوانانش جرقه نیست و میتوان به آن دل بست اما چون جامعه ورزش و آقایان پشت میزنشین آن درست نمیبینند آنجا که باید ببیند بنابراین این قهرمانیها تأثیر چندانی ندارد، به محمد بنا و تیم جوانش تبریک میگوییم و میگوییم که باید مطابق سابق و پیش از قهرمانی جهان ادامه دهی، ادامه دهی، کسب افتخار کنی و صدالبته توقع آنچنان هم نداشته باشی، چون...
