هدف آمریکا از حمله به استان هلمند چیست؟ آیا آنها برای بیرون کردن نیروهای طالبان از این منطقه، حمله کردهاند یا اهداف دیگری در سر میپرورانند. پاسخ این سؤال را به طور کلی خانم هیلاری کلینتون، وزیر امور خارجه آمریکا داده است. او در همایش جهان اسلام و آمریکا در دوحه به صراحت گفت: آمریکا قصد اشغال افغانستان را ندارد و همچنین قصد ندارد این کشور را ترک کند. سخن او چیز تازهای نیست. قبلاً رابرت گیتس وزیر دفاع، مایک مولن رئیس ستاد مشترک ارتش و پترائوس فرمانده نظامیان آمریکا در منطقه نیز نظیر چنین سخنانی را به زبان آوردهاند.
در واقع جنگسالاران آمریکا بیتوجه به وعدههای اوباما درباره خروج از افغانستان، بر طبل حضور دائم در این کشور میکوبند. البته در چارچوب شرکتهای امنیتی و پایگاههای نظامی و با توجیه آموزش دادن به ارتش و نیروهای امنیتی افغانستان.
در راستای این استراتژی و همچنین برنامههای نظامی آمریکا در سال 2010 برای افغانستان، روز سهشنبه هفته قبل 4800 نیروی آمریکایی به همراه 1500 نیروی افغان و حدود 9 هزار نیرو از انگلستان، کانادا، دانمارک و استونی به شهرهای «مرجاه» و «نادعلی» در ایالت هلمند (جنوب افغانستان) حمله کردند و این شهر را به محاصره درآوردند. در مرحله دوم که از روز یکشنبه آغاز شد، تلاش برای اشغال شهر صورت گرفت که ارتش افغانستان مدعی است در هدف خود پیروز شده، ایالت هلمند از ابتدای اشغال افغانستان در کنترل انگلیسیهاست و ژنرالهای بریتانیایی روابط بسیار خوبی با سرکردگان طالبان دارند و آنان را از حمله آمریکا و ناتو آگاه کرده بودند. بنابراین مهاجمان به شهرهای خالی از فرماندهان طالبان حمله کردند و آن را به تصرف خود درآوردند.
نکته بعد اینکه هلمند 50 درصد تریاک جهان را تولید میکند و لابراتوارهای پیشرفته تبدیل این ماده مخدر به هروئین و هروئین سفید( که در ایران به آن کراک میگویند) در آن به تعداد زیاد وجود دارد. انگلیسیها هم به تجارت پرسود این مواد تسلط داشته و از آن بهرهها میبرند. همچنین در نزدیکی شهر مرجاه، سد معروف و مهم «کجکی» قرار دارد که آب با کیفیت بالای آن، علاوه بر سیراب کردن دشتهای هلمند، به ایالت نیمروز افغانستان، بلوچستان پاکستان و سیستان ایران هم میآید. هدف آمریکا از تسلط بر این منطقه که با همکاری انگلیس میسر شده، ایجاد یک پایگاه نظامی در نزدیکی مرزهای ایران و تسلط بر آب این منطقه، برای برهم زدن روابط تهران – کابل بر سر مسائل آبی است. ضمن اینکه شرکتهای آمریکایی بیمیل نیستند در تجارت مواد مخدر سهم بیشتری داشته باشند.
نکته دیگر اینکه ارتش افغانستان اعلام کرده، شهر مرجاه 125 هزار نفر جمعیت دارد. درحالی که سالهاست سرشماری جمعیت در این کشور به ویژه مناطق تحت کنترل طالبان انجام نشده. علاوه بر آن، مرجاه یک روستاست که به آن فرمانداری دادهاند و از آن به عنوان «شهر» یاد میکنند و در چنین مکان کوچکی نمیتواند جمعیت 125 هزار نفری ساکن باشد. گفتهاند که در این شهر 1000 نیروی طالبان وجود دارد یعنی طالبان به نسبت جمعیت شهر یک به 125 است و بعد میگویند اینجا مرکز اصلی طالبان در هلمند به شمار میرود. تناقضگوییهای دولت کابل و نظامیان افغان که با حمایت کرزای به هلمند حمله کردهاند به دستگیری یکی از فرماندهان طالبان هم سرایت کرد. آنها اعلام کردند که فرد شماره 2 طالبان در کراچی دستگیر شده اما بعداً گفتند او را در هلمند دستگیر کردهاند. آمریکاییها و افغانها با دادن این اخبار میخواهند پیروزی خود را بزرگ جلوه داده و روحیه سربازانشان را ارتقا دهند.
عملیات در هلمند که به «مشترک» موسوم شده تا یکماه آینده ادامه خواهد داشت، این را لارنس نیکولسون یکی از فرماندهان آمریکایی به یک روزنامه آلمانی گفته است.
آنها از شیوهای مرکب از جنگهای متقارن و نامتقارن استفاده میکنند. به این ترتیب که نیروهای افغان را به عنوان پیشمرگ جلو میفرستند و آمریکاییها و دیگران پشت سر آنها حرکت میکنند. آنها میخواهند هلمند را به تسخیر درآورده و طالبان به اصطلاح میانهرو را در آنجا مستقر کنند تا علاوه بر سیادت ظاهری دولت بر این منطقه، آمریکا نیز پایگاه خود را بنا کند.
این مسأله در چارچوب تقسیم کار در افغانستان که در 2 – 3 ماه گذشته، این قلم بارها به ابعاد آن پرداخته اتفاق میافتد. آمریکا و انگلیس به کمک طالبان اهل معامله، میخواهند بر هلمند و قندهار (جنوب افغانستان) مسلط شوند. سپس به کمک پاکستان به شرق این کشور حمله کنند. ضمن اینکه خریدن نیروهای عادی طالبان نیز در دستور کار است.
حمله به هلمند اولین قسمت از برنامه نظامی آمریکا برای افغانستان در سال 2010 است و اولین آزمون ارتش افغانستان در مقابله با طالبان است. دلیل این همه تبلیغات برای پیروزی هم همین است اما این استراتژی در آینده نزدیک با مشکلات بسیار مواجه خواهد شد چون بیشتر مناطق افغانستان صعبالعبور است و منافع انگلیسیها و آمریکایی در نابودی طالبان نیست و طالبان به یک دوست وفادار برای واشنگتن و لندن برای دراز مدت تبدیل نخواهد شد.
