شیوا نوروزی
اصولاً هرکجا که میرود سوژه میشود، خواسته یا ناخواسته. رئیس فدراسیون فوتبال در هر مراسم و هر برنامهای ظاهر شود ظرف چند دقیقه آنقدر سوژه برای اهالی رسانه و مطبوعات درست میکند که نگو و نپرس. جشن صدسالگی فوتبال ایران علی کفاشیان را در موقعیتی قرار داد تا رودررو با خبرنگاران مزاح کند. آقای خوش خنده انگار فراموش کرده که در این چند سال اخیر چه بلایی بر سر فوتبال این مملکت آمده است و بدون توجه به حال و روز فوتبال ایران میگوید: جای چنین مراسمی در فوتبال ما حس میشد و هرکس در این مراسم حضور نداشت ضرر کرده است. امیدواریم از ما هم به نیکی یاد کنند.»
بذلهگوییهای آقای رئیس به اینجا ختم نمیشود. کفاشیان اصلاً به روی مبارکش نمیآورد که برگزاری چنین مراسمی به عهده فدراسیون فوتبال است و نه بخش خصوصی: لطفش به همین بود که این مراسم به طور خودجوش برگزار شده، این تجربهای شد برای فدراسیون فوتبال تا بتواند در آینده چنین جشنی بگیرد.
واقعاً معلوم نیست کفاشیان این روحیه بالا را از کجا آورده که به جای اینکه شرمسار باشد لبخند میزند و با افتخار سرش را بالا میگیرد: اگر کمیته ملی المپیک شغل محسوب نشود قطعاً کاندیدا میشوم!
ای کاش مراسمی برگزار کنند و جایزه کمدیترین فرد فوتبال ایران را به کفاشیان بدهند بلکه این آقا دست از آبروریزی بردارد. اولاً اگر کمیته ملی المپیک شغل نیست پس چرا میخواهید رئیس آن شوید و اصلاً چرا انتخابات برگزار میکنند؟ اگر بحث دو شغلههاست که آنقدر ماده و تبصره درمیآورند که نیازی به این متلکها نیست.
دوم به فرض هم که شغل محسوب نشود، مگر شما چه گلی بر سر این فوتبال زدید که حالا کمیته ملی المپیک را نشانه رفتهاید؟ جز اینکه گفتید و خندید و ملت را به خنده وا داشتید، خندهای که از گریه بدتر است. فوتبال که یک رشته بود وضع و حالش این است وای به روزی که آینده چندین رشته المپیکی را به شما بسپارند. حتماً با زحمات بیدریغتان نام شما در تاریخ خدمتگزاران ورزش این مملکت ثبت میشود.
