کاش داستان نوآوری های متکدیان به همین جا ختم می شد. این روزها به جای جوان معصومی که می گوید از شهرستان برای کار به تهران آمده و حالا پول بلیت برگشت ندارد و به جای پدر و پسری که با پرونده پزشکی در دست ، شما را گوشه ای گیر می اندازند و داستان بیماری لاعلاج کودک و نیاز شدیدشان به پول را تعریف می کنند، راههای مدرن تری هم برای گدایی وجود دارد.
هر جا که باشید. ممکن است گیر یکی از این گداهای تحصیلکرده بیفتید. آقای مسن شیک پوشی ، روی پله خانه ای نشسته و داستان ورشکستگی و سرشکستگی اش را با نثری شیوا روی کاغذ برایتان نوشته است.
او مرد بازنشسته آبرومندی است که چشمهایش را با دستمال بزرگی پوشانده تا شما شرمندگی اش را نبینید. مادر میانسال و زن جوانی را هم می توان دید که با سر و وضعی آبرومند شما را به کنجی می کشانند و می گویند کیفشان را جا گذاشته اند.
اصلا چرا کیفشان را جا بگذارند؟ همین که شما آنها را با این سر و لباس ببینید که در میان ماشین ها راه می روند و حتی نیازشان را به زبان نمی آورند، حتما شیشه را پایین می کشید و اسکناس درشتی به آنها می دهید!
از این جالب تر هم وجود دارد. خانمهای آنچنانی و شیک پوش ، سوار ماشینی مدل بالا، که با اشاره صدایتان می کنند و از شما پول بنزین می خواهند. یا آنها که از خودشان هم مایه می گذارند و سرمایه گذاری می کنند.
برگه و قبض و عکس و رسید چاپ می کنند و احساسات مذهبی و انسانی تان را به غلیان درمی آورند. این عکس امام علی ع است... این برای کمک به یتیمان... گاهی سکه ای حلبی را به هزار تومان می فروشند تا حاجت بگیرید.
دختر جوانی تعریف می کند: دو تا خانم یک روز وسط میدان ونک جلویم را گرفتند و گفتند می خواهند برای امامزاده صالح نذری بپزند. می گفتند می خواهند همه مردم را در ثوابش شریک کنند. به نظرم مشکوک می رسیدند، اما توی رودربایستی ، 200تومان دادم.
آن خانم عصبانی شد و گفت بقیه چند هزار تومان کمک کرده اند. عزیززاده می گوید: عموم افراد جامعه حجب و حیای خاصی دارند و شاید حتی با این که می دانند کارشان درست نیست ، شرم می کنند و به آنها پول می دهند.
این در واقع همان پول زور است که با استفاده از حیای عمومی مردم و با شناخت روحیات و ویژگی های روانی آنها، اخذ می شود.
از لحاظ قانونی ، تکدی گری جرم است و مقابله با آن نیاز به دخالت و مشارکت عوامل قانونی و سازمان های اجتماعی و رفاهی دارد. برای مقابله با این پدیده ، یک سر ماجرا به سازمان ها و نهادهای دولتی برمی گردد و سر دیگر به بخشهای فرهنگ ساز که می توانند متحول کننده نوع نگاه اجتماع و مردم به آن باشند.
رسول خادم ، رئیس کمیسیون فرهنگی اجتماعی شورای شهر تهران می گوید: جمع آوری متکدیان و بی خانمان ها، یک کار فراسازمانی است.
شهرداری ها، نیروی انتظامی ، وزارت بهداشت ، بهزیستی و کمیته امداد در این امر دخیل اند. در حال حاضر مشکل ، جمع آوری این افراد نیست.
