مصطفی خدابخشی - از رفیق بیکلک، «مادر» گرفته تا طرحهای چپ اندر قیچی در دفتر مدلش به چشم میخورد. او خود را هنرمندی میداند که در بین دیگر هنرمندان هنوز استعدادش کشف نشده. اسمش فرهاد است. کارش مثل هنرمندان دیگر است با یک تفاوت که بوم نقاشیش بدن انسان است. او هر طرحی را که مشتری بخواهد با زبر دستی خاصی نقش میزند تا مهارت خود را در کنترل ضربههای سوزنش به رخ بکشد.
فرهاد در حالی که اطرافش را بوی تند الکل فراگرفته، میگوید:«خالکوبی رسمیه که لوطیای قدیم از اون استفاده میکردن. اون وقتا یکی اسم مادرشو و یکی دیگه نوم کسی رو که خاطرخواهاش بوده، رو بدن خال میزد تا شاید ارادتش رو ثابت کنه. بعضیها هم بودن که با خالکوبی کردن میخواستن نُتُق دیگرون رو بکشن و یه جورایی خودشونو گندهلات معرفی کنن تا چند نفر دورشون جمع بشه و یه جورایی جیرهخور و جیرهگیر داشته باشه. اما چند وقتیه که جوونهای کم سن و سال برای این کار میان پیشم.»
فرهاد 45 ساله وقتی دفترچه طرحهایش را ورق میزند با کلامی پر از افتخار میگوید: «زندگی من بسته به این رنگ و لعابهاست. باورکن هر وقت یه طرح جدید میکشم وجودم پر از انرژی میشه، چون با خودم میگم که هر روز یکی هست که به کارم نگاه بکنه و یه ایول جانانه بیخ ریش ما بچسبونه.»
دریافت مبالغ سرسامآور برای خالکوبی!
بیشتر طرحهایی که فرهاد برای تاتو روی بدن نقش میزند معمولاً برای ساق پا، ران، شکم، کمر، شانهها و گردن است. او هیچ علاقهای به تاتو ابروی پسران جوان ندارد و به هیچ وجه این کار را توصیه نمیکند، چرا که این کار را از بین بردن طبیعت صورت میداند.
ماند که دست زدن به هر نقطه بدن خارج کردن آن از حالت طبیعی است؛ حالتی که «داش فرهاد» برای هر تغییرش مبالغ سرسامآوری دریافت میکند و حسابی برای خودش کاسبی راه انداخته است! او معمولا برای طراحی یا همان تاتو از 20 تا 700 هزار تومان پول از «منو بکش ولی خوشگل کنمها» میگیرد چرا که به ادعای خودش بسیار ظریفکاری میکند و رنگهای استاندارد به کار میبرد تا یکدفعه پوست طرف ور نیفتد و تاول نزند.
خالکوبی و تاتو، عفونتهای خطرناکی را سبب میشود
البته این نظر شخصی و غیرکارشناسی فرهاد و دیگر خالکوبهاست که برای کسب درآمد هنگفت از بازگو کردن عوارض این عمل نابهنجار خودداری میکنند. دکتر منیژه شرفشاهی متخصص پوست در گفتوگو با «جوان» گفت: خالکوبی در موارد خیلی جزئی و انگشتشمار به عنوان یک شیوه درمانی برای مداوای برخی بیماریهای نادر پوستی تجویز میشود که فقط میبایست با دستور و نظارت مستقیم پزشک انجام شود چرا که جوهر در لایه میانی پوست تزریق میشود که همین عامل میتواند عفونتهای خطرناکی را به همراه بیاورد. متأسفانه در حال حاضر در آرایشگاهها و مراکز خصوصی این کار توسط افراد ناوارد و بدون نظارت و مجوز قانونی انجام میشود و نگرانی از بابت سرایت بیماریهایی نظیر هپاتیت B و C نیز بیشتر است.
این روزها، خالکوبی حتی از میادین ورزشی هم سردر آورده!
اما تاتو از کجا آمد و چه شد که در جامعه اینگونه رسوخ کرد تا جایی که ما حتی در میادین ورزشی همچون بسکتبال و فوتبال هم شاهد بروز این ناهنجاری هستیم.
در حالی که خالکوبی برخلاف منشور اخلاقی ورزش کشور است، برخی ورزشکاران ایرانی با نادیده گرفتن قانون منشور اخلاقی، در حالی وارد گودهای عمومی ورزش میشوند که روی بدن خود خالکوبی کردهاند.
تاتو، صادرات فرهنگی مصریها است
تاتو یا خالکوبی اگر چه به ظاهر بحثی نو و البته برای عدهای یک سرگرمی جدید به حساب میآید، اما ریشه در سالهای دور دارد که نمیتوان آن را موجی نو در قرن حاضر به حساب آورد.
تاریخ تاتو به 6 هزار سال قبل در مصر باستان میرسد.
زنان و گاه طبقه اشراف مصر برای تزیین خود روی بدنشان نقش میزدند و آن را افتخاری برای خود به حساب میآوردند. کشف جسد مرد تاتو شده مربوط به چهار هزار سال پیش در اتریش نشان دهنده اطلاع اروپاییان از طرحزنی بر روی بدن است.
در ایران، تاتو همان خالکوبی بوده که از سالها پیش بین برخی از طبقات اجتماع، رایج بوده است. در کشور ما ابتدا خالکوبی برای زنان و پهلوانان مرسوم بوده اما بعدها، این اوباش و زورگیرها هستند که به این کار روی میآورند. براساس برخی آمارها تقریباً از هر 5 جوان در جهان یک نفر از آنها طرحی را در بدن به یادگار گذاشته است. بعضی آمارهای غیررسمی در ایران هم حاکی از افزایش تعداد متقاضیان تاتو است که در صورت صحت این موضوع، دستگاهها و مراجع مسؤول باید به فکر راهحلهای اساسی باشند.
خالکوبی کردن نشانه اعتماد به نفس پایین است
پروفسور حسین باهر متخصص علوم رفتاری در این باره به «جوان» میگوید: «باید توجه داشت تاتو وسیلهای برای ابراز اشتیاقات و تضادهای درونی فرد است. شخصی که اقدام به خالکوبی میکند میخواهد عرض اندام و خودنمایی کند. در واقع میتوان گفت خالکوبی فراموش کردن خود واقعی است؛ البته خالکوبی در کشورها و فرهنگهای مختلف دارای معانی گوناگون است. اما در نظام این فرهنگها و ملتها، «خودبیگانگی» مهمترین نشانه برای افرادی است که از این پدیده استفاده میکنند. تاتو کردن و راههایی مانند آن، بیشتر از سوی افرادی انجام میشود که اعتماد به نفس پایینتری دارند و در دیگر عرصهها نتوانستهاند توفیقی کسب کنند و از این راه میکوشند خود را مطرح کنند.»
باهر، افزایش استقبال از خالکوبی و تاتو در جامعه را یکی از مصادیق شبیخون فرهنگی میداند و اضافه کرد: «افرادی که این رسم نابهنجار و اومانیستی را گسترش میدهند در حقیقت با هدف قرار دادن شأن و پرستیژ جوانان و هموطنان به دنبال ایجاد فضای ناسالم فرهنگی و اخلاقی در کشور هستند.»
