رئیسجمهور افغانستان در پی بحران انتخابات و انتصاب جنجال برانگیز ریاست جمهوری به مردم وعده داد که کابینه آتی وی کابینهای خواهد بود که در آن همه مردم افغانستان احساس عضویت بکنند اما زمانی که اعضای کابینه خود را به شورای ملی افغانستان معرفی کرد و مجلس این کشور پس از روزها بحث و جدل بر سر وزرای پیشنهادی سرانجام از مجموع 24 وزیر پیشنهادی وی به مجلس، تنها هفت وزیر موفق شدند بیش از نیم آرای نمایندگان حاضر را به دست آورند کسی تصور نمیکرد که اعتماد نمایندگان مردم به کرزای تا این سطح شکننده باشد چرا که از یک سو هم وجهه داخلی و هم وجهه بینالمللی وی را بیش از پیش متزلزل نشان داد و منجر به بازتابها و واکنشهای متفاوت احزاب و گروههای داخلی، کشورها و قدرتهای خارجی شد و این تصور را که قدرتهای خارجی چون آمریکا در صددند با یک کرزای ضعیف شده اهداف و مواضع آتی خود را در این کشور پیاده کنند، پرنگ تر کرد.
اولین سوالی که نمایندگان در جستوجوی پاسخ آن بودند این مطلب بود که آیا واقعاً این کابینه آیینه همه مردم افغانستان است و می توان همه وزرای شایسته که نماینده همه گروههای افغان باشد را در آن دید؟ و با وجود شباهت زیاد این کابینه به کابینه قبلی کرزای آیا 5 سال آینده نیز طبق روال قبل سپری خواهد شد؟
در مورد کابینه کرزای در داخل افغانستان سه نگرش وجود دارد؛ گروهی از نمایندگان پارلمان افغانستان معتقدند که عمده کسانی که توسط کرزای معرفی شدهاند از نزدیکان فکری و سیاسی او بودهاند که کرزای می خواسته به نوعی پاداش خوش خدمتی های آنها را بدهد.
برخی نیز که به نوعی طرفداران رئیسجمهوری هستند بر این عقیدهاند که وزیران پیشنهادی رئیس جمهور از میان گروههای سیاسی و شخصیتهای با نفوذ گزینش شده بودند و اقدام پارلمان سیاسی و غیر منتظره است و در واقع رد 17 وزیر، مقبولیت رئیس جمهور را نیز زیر سؤال می برد.
و اما گروهی هم هستند که معتقدند کابینه معرفی شده توسط آقای کرزای، تحت فشارهای جوانب گوناگون خارجی شکل گرفته و واقعیت اینست که کابینه کرزای با تأیید لابیهای خارجی بهویژه غرب چیده شده است این گروه کابینه جدید آقای کرزای را به شرکت سهامی تشبه میکنند که در نتیجه معامله و چانهزنیهای برخی گروههای داخلی که در هنگام انتخابات در چارچوب تعهداتی معینی در کنار کرزای قرار داشتند، شکل گرفته است.
با نگاهی به این سه دیدگاه میتوان گفت که اولاً شکی نیست که آمریکا و غرب در تشکیل این کابینه نقش داشته و خواهند داشت ثانیاً کرزای در انتخاب وزرا تحت فشارهای داخلی و خارجی بوده است هر چند کرزای توجه به نیروی خارجی را بیشتر مد نظر قرار داده است و آمریکا تمام تلاش خود را به کار گرفته است تا گزینههای جهادی و ملی در کابینه آتی حذف شوند. به عنوان مثال اسماعیلخان که از مجاهدین افغان و نزدیک به کرزای است از اعتماد نگرفت ولی تمام وزرایی که از نمایندگان مجوز دریافت کردهاند جملگی از افراد متمایل به غرب و ساکن کشورهای غربی میباشند و این کلید حل معمای این رأیگیری است.
البته برخی نیز بر این عقیدهاند که نمایندگان مردم قصد دارند کرزای را از همین ابتدا تحت فشار قرار دهند و به او اجازه ندهند هرکسی را که دوست دارد به کابینه خود وارد کند، ولی به هر حال با معرفی کابینه و رد 17 نامزد معرفی شده از سوی کرزای، باید منتظر ماند و دید که آیا کرزای برای انتخاب جایگزین این افراد میخواهد فصل جدیدی را در تاریخ کشورش رقم بزند. کرزای با گزینههایی که انتخاب کرده است میخواهد نشان بدهد قصد ندارد افرادی که در چند دهه گذشته به نحوی عهده دار امور در افغانستان بودهاند و با مجاهدین ارتباط داشتهاند در مسند قدرت باشند.
البته باید گفت که با توجه به عدم شرکت عبدالله عبدالله و شروط سایر نامزدهای رقیب کرزای برای شرکت در کابینه از یک طرف و حذف نیروهای جهادی و طرفدار مردم از سوی دیگر این احتمال را در بین تحلیلگران قوت بخشیده که مجلس تحت فشار افکار عمومی مجبور خواهد بود به وزیران جهادی و ملی رأی داده و خواست ملی را به خواست غرب ترجیح دهد.
