خداحافظ، سازهای مخالف

نیلوفر امانی

شاید اگر امروز روز دیگری بود، می‌شد با ادبیات دیگری از فرهنگ عاشورا و آمیختگی آن با لایه‌های وجودی مردم ایران سخن گفت. اگر یکی از روزهای محرمی نبود که یزیدیان از پس گذر زمان به حرمت عاشورایش ناخن کشیده باشند.
ملت ایران، مردمی‌اند که به کرات با عمل خود شهادت داده‌اند که خون خدا در تاریخ جاری و ساری است و فرهنگ عاشورایی و تفکر حسینی را نمی‌توان با بازی‌های سیاسی از مردم ایران گرفت. و این صد البته که اشتباه محض کسانی است که از تاریخ عبرت نمی‌گیرند. اشتباهی که شاید تاریخ هرگز نتواند آن را در میان خود هضم کند.
خیابان‌های شهرهای کشور، یادگار گام‌هایی است که در مقابل استکبار و ظلم ایستاده‌اند و این ایستادگی را از نهضت عاشورایی حسین بن علی(ع) آموخته‌اند. زمان می‌گذرد و بروز فتنه برای مردم ایران آزمایش و تمرینی می‌شود که اگر نه گاهی که همیشه عاشورایی بودنشان را محک بزنند. راهپیمایی دیروز شهروندان این کشور پهناور تمام و کمال، سره را از ناسره تمییز داد.
عشق به حسین(ع) و مجاهدت یارانش چون گوشت بر پیکر ایرانیان روئیده است. بدنه جامعه اسلامی ایران را افرادی تشکیل داده‌اند که نگاه عاشورایی شان، خیلی از محاسبات اجتماعی، اقتصادی و سیاسی را در هم می‌شکند؛ زمان زیادی طول خواهد کشید تا آنها که مردم ایران را عاشورایی و حسینی نمی‌خواهند، پی ببرند که هزینه ساز مخالف زدن را قرن‌ها باید بر دوش حمل کنند.
مردم این دیار، پرچم عاشورا را به قیمت نثار جانشان افراشته نگه داشته‌اند. شاید این اعتقاد عمیق است که بسیاری از کج‌اندیشان را به فکر استفاده از نام و قیام عاشورا می‌اندازد؛ غافل از اینکه چنین حربه ای دیر زمانی است که از کار افتاده و زنگ زمان گرفته است.
دشمنی با فرهنگ حسینی و عاشورایی ملت ایران راه به جایی نمی‌برد و هر‌گونه تلاشی در این زمینه محکوم به شکست و فنا است و استفاده معکوس از آرمان‌گرایی عاشورایی تنها چیزی را که نصیب فرصت طلبان می‌کند گریز از دایره واقعیات است.
آسمان ایران، زمین شهرهای آن و قلب‌های مردم این کشور، روز عاشورا کربلایی می‌شود و تربیت کربلایی، تحمل سکوت و بیعت یزیدی را از آنان گرفته است.
ملت ایران بسیاری از فتنه‌ها را زیر بیرق امام حسین (ع) از سر گذرانده‌اند و هیچ بی حرمتی به آنچه را که قداست زندگی شان است بر نمی‌تابند.
نباید از خاطر برد که گذر از ارزش‌های عاشورا و محرم فرا روی از اندیشه‌هایی است که برای ملتی مثل ملت ایران به قیمت از دست دادن فرزندانشان رقم خورده است.
آویختن به دستاویزهای مختلف برای گسستن مسلمانان ایران از شعار «یاحسین(ع)» وجاهت عقلانی اهداف، از هر جنسی که باشند را زیر سؤال می‌برد. آلوده کردن اعتقادات مذهبی مردم به الفاظ سیاسی و مستمسک قراردادن احساسات جمعی برای دستیابی به گزینه‌های پیش رو محکوم به ناکامی است.