* سمیه اسلامی کیاسری
میترا شمع را روشن کرد. نور شمع پاشید توی تاریکی اتاق. نصف اتاق روشن شد و نصف تاریک ماند. مادرش نشسته بود توی نیمه روشن و داشت برای پریا لالایی میخواند. میترا چهار سال بود که از بهرام جدا شده بود و در کارخانهای در حاشیه شهر کار میکرد.
خیره به شعله شمع نگاه کرد. داشت به قراری که فردا با شهریار داشت فکر میکرد. دلش نمیخواست تلخکامیاش پس از زندگی، با بهرام را حتی با مادرش بازگوکند.
میترا عصرها پریا را به پارک نزدیک خانه میبرد و روی نیمکت پارک آن قدر منتظر میماند تا حوصله پویا از بازی کردن سر میرفت و موعد بازگشت به خانه فرا میرسید.
مدت ها بود میترا مرد جوانی را میدید که عصرها به پارک کوچک میآمد و مینشست روی لبه نیمکت و به بازی کودکانه بچهها نگاه میکرد. یک روز به میترا نزدیک شد و گفت که نامش شهریار است و با ماشین خودش کار میکند. صورتش را برگرداند و پیکان قهوهای کنار پارک را به میترا نشان داد. میترا به ماشین نگاه نکرد، نگاهش روی صورت شهریار ثابت ماند.
روزها گذشت و انگار از سایه سنگین سکوت زندگی یکنواختی خارح شده بود. میترا کسی را یافته بود که داشت رنجهایی را که در زندگی دیده بود برایش واگویه میکرد. او دلخوش بود که شهریار با صبوری به رنجهای زندگی او گوش میدهد و در سکون لحظهها با او همراه میشود.
روز بعد میترا تنها نشسته بود، روی نیمکت پارک و با دلشوره مدام به ساعتش نگاه میکرد. شهریار به میترا گفته بود میتواند او را از تمام رنجهایی که کشیده است آزاد کند.
میتواند برای او، پریا و مادرش آرامش بیاورد. شهریار آن قدر از زندگی شیرین برایش حرف زده بود که دوست داشت زودتر رنجهایی را که در این سالها کشیده بود فراموش کند.
تنها به دنبال راهی میگشت که از گذشتهای تاریک به آینده روشن برسد، اما هر چه کرده بود هیچ نیافته بود.
شهریار به میترا وعده داده بود که اگر پسانداز اندک خود را به او بسپارد، زندگی شیرین زودتر مهیا میشود. میترا تنها نشسته بود روی نیمکت پارک. کیف خود را مثل تنها دلبستگی زندگی در آغوش گرفته بود و با دلشوره به ساعتش نگاه میکرد.
شهریار همیشه سر موعد حاضر میشد اما امروز نیم ساعت از موعد آموزش گذشته بود. روز از نیمه گذشته بود و میترا دلش شور میزد.
صدای بوق ممتد ماشین که آمد سرش را چرخاند سمت خیابان. شهریار را دید که نشسته توی ماشین قهوهای و برای او دست تکان میدهد. دلشورهاش به یکباره محو شد، بلند شد و به شتاب راه افتاد سمت ماشین.
- دیر کردی؟ خیلی نگران شدم.
- برای رسیدن به یک آرامش ابدی نیم ساعت زمان زیادی نیست.
- آرامش ابدی؟
- ...
- اما من بیش از حد نگران بودم.
- اما من هم میخواهم امروز تورا حیرت زدهکنم.
- تو همیشه منو امیدوار کردی. همین طور هیجان زده و ...
- میترا یادت هست وقتی توی این پارک تو رو دیدم یاد ...
-... چی؟
- میخوام با من ازدواج کنی میترا. من به تو نیاز دارم. ما با هم خوشبخت میشیم.
نفس در سینه میترا حبس شد. تمام شب را در انتظار شنیدن این حرف به صبح رسانده بود. صورتش سرخ شد. خون دوید توی رگهایش.
شهریار لحظهای در سکوت به صورت میترا نگاه کرد. منتظر پاسخ میترا نماند. ماشین را روشن کرد و آرام راه افتاد.
میترا نفهمید چه زمان از شهر خارج شدهاند. وقتی نگاهش ماند روی دیوارهای بلند کارخانهای که در آن کار میکرد، رو به شهریار گفت: حالا کجا می ریم شهریار؟
- قرار بود من تو رو هیجان زده کنم. انگار همیشه سکوت نشانه رضایته. منظورم پاسخ درخواست من بود. میترا در سکوت به صورت شهریار نگاه کرد. آفتاب در حال غروب بود که شهریار پیچید توی جاده خاکی. شهریار مقابل انبار بزرگی ایستاد و از ماشین پیاده شد. میترا به کنار شهریار آمد و پرسید: اینجا کجاست؟ شهریار گفت: اینجا خانه آرزوهای من است.
نیمه شب کارآگاه پلیس داشت با اکراه به ساندویچ سفارشی گاز میزد که خادمی، دستیارش به او خبر داد جنازه زنی را در حاشیه شهر پیدا کردهاند. غذایش را نیمه تمام گذاشت و راه افتاد سمت محل حادثه.
دستیار رو کرد به کارآگاه و در حالی که جنازه را نشان میداد گفت: یه زن 7-36 ساله است. اونو با روسری خفه کردن ظاهراً قبلش اونو آزار دادن. معلومه که جای دیگه این بلا رو سرش آوردن.
- از کجا معلومه؟
- اینجا حاشیه اتوبانه، جنازه رو روی زمین کشیدن و این جا انداختن که به سرعت پیدا بشه.
- هویتش چی؟
- اسمش میتراست. کارت ملیاش رو سنجاق کردن روی سینهاش کارآگاه پلیس در جا ماند. لحظهای به صورت دستیارش نگاه کرد و به جنازه نزدیک شد.
پارچه را از روی صورت جسد کنار زد و به صورت کبود زن نگاه کرد.
