جوان آنلاین: کاروان شجره طیبه هم با شعار اعزام کیفی راهی بازیهای آسیایی ناگویا شد، درست مثل تمام کاروانهای دیگری که طی سالهای اخیر با همین شعار به بازیهای آسیایی، جهانی و المپیک. اعزام میشوند، اما در ناگویا، بار دیگر ثابت شد که داشتن این کیفیت صرفاً برای ورزشکاران لازم و اجبار است، نه برای مسئولینی که وظیفه مهیا کردن زمینههای حضور ورزشکاران در مسابقات را به عهده دارند، یعنی داشتن کیفیت صرفاً شامل حال ورزشکار است، نه مسئولی که هیچگاه قرار نیست بابت اشتباهاتش پاسخگو باشند. به همین دلیل هم هست که زمان مسابقه به درستی به اطلاع ورزشکار نمیرسد تا فرصت رقابت را از دست بدهد. همانطور که هیچ اهمیتی به کفش و لباس ورزشکار داده نمیشود تا در خط مسابقه و درست زمانی که قرار است ثمره ماهها و سالها تلاش خود را دیده و با کسب مدال برای کشورش افتخارآفرینی کند، دیسکالیفه شود و شوکه!
بله، دقیقاً به همین راحتی. مدل مکسفلای ۲ برند نایکی یک اسپایک تخصصی برای مواد سرعت است و برای برخی مواد پیست و بهویژه دوهای سرعت (عمدتاً در بازه ۱۰۰ تا ۴۰۰ متر) مجاز. اما برای مواد پرشی تأیید نشده و در فهرست تأیید کفشهای فدراسیون جهانی دو و میدانی برای پرش وضعیت غیرمجاز دارد. فاطمه محیطیزاده به همین خاطر خیلی راحت شانس کسب مدال را از دست داد. همانطور که لباس چهلامیرانی پس از مسابقه و در تست کنترل تجهیزات، از دو قسمت مورد تأیید قرار نمیگیرد تا ایران در رقابتهای ۱۰ متر میکس دیسکالیفه شود، زیرا به دلیل خنکتر شدن هوا، لباس این ورزشکار نسبت به روزهای دیگر مقداری سفتتر میشود تا برخلاف روزهای قبل، در تست کنترل تجهیزات، تأیید نشود!
اما همین چند مورد کافی نیست تا لزوم اعزام کیفی مدیران به مسابقات هم مورد بررسی قرار گیرد؟ آیا روزهایی که آقایان در حال بررسیهای همهجانبه هستند برای اعزام ورزشکاران، روی برخی برچسب غیرکیفی میزنند برای کنار گذاشتنشان از لیست اعزام، نگاهی هم به سرتاپای مدیران و مسئولان و سرپرستان. هم میاندازند تا ببیند کیفیت لازم را برای اعزام به مسابقات مختلف دارند یا نه. بیشک اتفاق رخداده برای شرمینه چهلامیرانی و فاطمه محیطیزاده کافی است تا دریابیم هیچ تست کیفی از آقایان مدیر و مسئول گرفته نمیشود که اگر گرفته میشد، چنین تأسفبار سنگ روی یخ نمیشدیم در مسابقات مختلف! بدتر اینکه به دلیل اهمال آقایان مسئول، فرصت ورزشکارانی که باید از هزار و یک فیلتر عبور کنند جهت حضور در مسابقاتی، چون بازیهای آسیایی چنین ساده از دست نمیرفت! درست است که کمیته ملی المپیک پاداش ۵/۲ میلیاردی در نظر گرفته برای فاطمه محیطیزاده، اما این پول نمیتواند جای مدال و فرصت از دست رفته این بانوی ورزشکار برای تاریخسازی در دوومیدانی را پر کند و صرفاً میتواند پاسخگوی هزینههایی که تا به امروز کرده باشد، آنهم فقط هزینههای مالی، نه احساسی و روحی روانی!
حالا آقایان بیایند موشکافانه توضیح دهند که چرا در دوومیدانی بانوان و تیراندازی میکس دیسکالیفه شدیم. اصلاً توجیه کنند که فلان موقع این لباس تأیید شد و دست به شکایت شوند که مسئول بررسی تجهیزات مقصر است. کدام واقعیت با این شوآفها و شلوغکاریها عوض میشود. واقعیت این است که اگر به اندازه اعزام کیفی ورزشکاران نگران اعزام کیفی مسئولان هم بودیم امروز حسرت به دل فرصتهای از دست رفته برای تاریخسازی ورزشکاران و مدالهایی که میتوانست سهم کاروان شجره طیبه باشد، نبودیم.
