جوان آنلاین: هیچکس در بدبینانهترین حالت ممکن هم تصور نمیکرد صدرنشین گروه B که در تدارک بود برای فرار از مصاف با ژاپن تا فینال، به عنوان تیم نخست گروه به مرحله حذفی راه یابد، در آخرین بازی مرحله گروهی حذف شود، چرا که حتی شکست مقابل کرهشمالی هم نمیتوانست الزاماً به معنای پایان کار باشد. اما نه شکست با ۴ گل خورده.
برتری مقابل امارات و تساوی برابر چین همه را امیدوار به صعود کرده بود. اما دیروز زیر باران ناگویا تمام امیدهای فوتبال ایران شسته شد تا مثل تمام سالهای قبل فوتبال دست از پا درازتر از بازیهای آسیایی برگردد. کرهشمالی از همان دقایق ابتدایی با نظم مشخص در خطوط سهگانه، فضاهای مورد علاقه ایران و مسیر اول بازیسازی امیدها را بست و از کار انداخت. حریف خوب میدانست ایران در زمان مالکیت، وابستگی زیادی به مسیرهای مستقیم و الگوهای مشخص حمله دارد و وقتی این مسیرها بسته شود، پلنهای زیادی برای تغییر مسیر حمله ندارد. به همین دلیل با فشردگی بین خطوط، ارتباط هافبکها با مهاجمان ایران را محدود کرد و اجازه نداد پاسهای رو به جلو با کیفیت لازم به یکسوم هجومی برسد. هرچند که مشکل صرفاً در فاز بازیسازی نبود و شاگردان عبدی هنگام پیشروی نیز نتوانستند با جابهجاییهای مداوم، شکل خطوط دفاعی کره را به هم بریزند. در واقع در طول بازی از سوی ایران نه تغییر ریتم مؤثری دیده شد، نه چرخش مداوم موقعیت بازیکنان برای ایجاد فضای جدید. در نتیجه همانند بازی با چین، مالکیت بیشتر ایران در همان نیمه نخست هم جز یک مورد (گل دقیقه ۱۷)، صرفاً به گردش توپ مقابل ساختار دفاعی کره خلاصه شد تا حملهای که بتواند این ساختار را بشکند. از طرف دیگر هربار که ایران جلو میکشید، فضاهای ایجاد شده پشت خطوط، فرصتی میشد برای کرهشمالی که جهت استفاده از آنها برنامه داشت.
کره برخلاف انتظار بعد از دریافت گل زودهنگام نهتنها خودش را نباخت، با فشار روی نقاط آسیبپذیر ایران در همان نیمه نخست ضمن جبران گل خورده، با زدن گل برتری بار دیگر به بازی برگشت. فاصله تنها سه دقیقهای میان گل تساوی و گل برتری نشان داد ایران در مدیریت تغییرات جریان بازی هم مشکل دارد. مشکلی که در نیمه دوم با افزایش فشار کره بیشتر نمود پیدا کرد. آمار نیز این مهم را تأیید میکند. کرهشمالی ۲۶ شوت به سمت دروازه ایران زد که ۹ تای آنها در چارچوب بود. حملات این تیم فقط از یک منطقه شکل نمیگرفت. آنها هر بار با سرعت بیشتری از فضاهای خالی پشت خطوط ایران استفاده کرده و خود را به مناطق خطرناک میرساند. درحالیکه ایران حتی در استفاده از موقعیتهای موجود هم ناتوان نشان داد. تفاوت ۱۳ ضربه آزاد و پنج کرنر کره با ۶ ضربه آزاد و دو کرنر نیز نشان از موفقیت حریف از کشیدن بازی به مناطق حساس زمین ایران داشت. مسئلهای که در مصاف با چین هم مشاهده شد. ایران با مالکیت ۴۹ درصدی و ۱۰ شوت و ۱۶ ضربه آزاد، تنها یک ضربه درچارچوب داشت و نهایتاً هم به تساوی رضایت داد.
مشکل تیم امید صرفاً دریافت چهارگل از کرهشمالی نبود. مشکل از جایی شروع شد که امیدهای ایران نتوانستند مالکیت توپ را به موقعیت باکیفیت تبدیل کرده با بسته شدن یک مسیر حمله، به مسیرجایگزین روی آورند و حریف به خوبی از این ضعف بهره برد. چین برای کسب یک امتیاز و کرهشمالی برای یک برد پرگل. در واقع کرهشمالی با بستن مسیرهای اصلی حمله ایران، تیم عبدی را وادار کرد برای بازیسازی از مناطق کمخطر استفاده کند و در مقابل آنها با انتقال سریع توپ به پشت خطوط ایران، بارها قفل دروازه خلیفه را باز کردند تا صدرنشینی که نه تنوع حمله داشت و نه مدیریت لحظات بحرانی و آسیبپذیر و نه توانی برای تبدیل کردن مالکیت به موقعیت، تلخترین پایان ممکن را در ناگویا به نمایش بگذارد. باختی پرگل که جلال نصیری، مدیر تیم ملی امید با شرمساری بابت آن از ملت ایران عذرخواهی کرد: «به جز عذرخواهی از ملت شریف ایران هیچ چیزی نمیتوانم بگویم. تمام هدفمان این بود آنها را خوشحال کنیم، اما نتوانستیم این کار را انجام بدهیم. شکست خیلی بدی را در یک روز بسیار بد تجربه کردیم. فقط امیدوارم مردم ایران ما را ببخشند.»
